Φάληρο, Καστελλόριζο, Τουρκία (Λυκία, Καρία, Ιωνία), Φάληρο Ιούνιος 2019

Εδώ και λίγα χρόνια, είχαµε στο µυαλό µας να επισκεφτούµε το πιο αποµακρυσµένο νησί της Ελλάδας, 60 µίλια νοτιοανατολικά της Ρόδου, το Καστελλόριζο. Και φέτος φύγαµε από την Αθήνα στις 5 Ιουνίου για µια περιοδεία 5 εβδοµάδων στα νοτιοανατολικά. Το πλήρωµα, 2 ζευγάρια, ο Michel, µε την Nadine, η Suzanne και εγώ. Ο Michel επαγγελµατίας εκπαιδευτής ιστιοπλοΐας, πήρε σύνταξη πριν µερικούς µήνες, αφού εργάστηκε για ένα µεγάλο χρονικό διάστηµα στη γνωστή σχολή ιστιοπλοΐας της Γαλλίας, MACIF. Ευκαιρία για τη Suzanne να φρεσκάρει τις µανούβρες στα λιµάνια, χωρίς να είµαι από πάνω!

Ο χειµώνας και η απραξία, και πιο πολύ η νέα µουράβια, φαίνεται να ωφέλησαν τη Mimosa. Φύγαµε από το Φάληρο το µεσηµέρι στις 5 Ιουνίου 2019, ο αέρας λίγος, αρµενίζουµε µε δύο κόµβους για 3 ώρες και µετά αφού δυνάµωσε λίγο, 15-18 κόµβους, ένα 4αρη, η Μιµόζα ξυπνάει από τον χειµερινό λήθαργο και καλπάζει, 7-9 κόµβους σταθερά. Γύρω στις 6 µ.µ. περνάµε το Σούνιο, κατεύθυνση Κέα ή Τζιά. Ο άνεµος πέφτει, έρχεται η νύχτα. Το Blue Star κρυµµένο πίσω από το βόρειο ακρωτήριο της Κύθνου, ακρωτήριο Κέφαλος, µας πλησιάζει στα 150-200 µ. Ζήτω το AIS. Αποφασίζουµε να κοιµηθούµε στον κόλπο των Λουτρών, βόρεια της Κύθνου. Είναι 11 µ.µ., µαύρη νύχτα χωρίς φεγγάρι και φώτα, φουντάρουµε 2 φορές για να πιάσει η άγκυρα, και τώρα µπορούµε να κοιµηθούµε ήρεµα. Ο ήλιος ανατέλλει, κανένας θόρυβος εκτός το κύµα που χαϊδεύει την άµµο, 2-3 ιστιοπλοϊκά γύρω µας. Μόνο για αυτές τις στιγµές αξίζουν οι έννοιες και τα έξοδα για τη Μιµόζα.

Από τα Θερµιά στη Σύρο, στο Φοίνικα, σπίτι µας, εξ ‘υιοθεσίας! Βόλτα στην Ερµούπολη και µικρό επισκευές. Το πράσινο φως µας στην πλώρη δεν δουλεύει. Γρήγορα αντιλαµβανόµαστε ότι δεν αρκεί να αλλάξουµε λάµπα που δεν βγαίνει, αλλά όλο το φανάρι! Και να πως κάτι θεωρητικά απλό µετατρέπεται σε εφιάλτη! Ευτυχώς βρίσκουµε τα πάντα στη Σύρο. Έχει ο Μάκης ότι θέλουµε! Επιστροφή στο σκάφος µε το νέο απόκτηµα, εννοείται διαφορετικό µε το παλιό. Νέες τρύπες στην ανοξείδωτη βάση, χωρίς λιπαντικό µε µόνο νερό θαλάσσης για ψύξη σπάει το µοναδικό τρυπάνι µας, νύχτωσε κιόλας όταν χρειαζόµαστε το κολλητήρι. Αρκετά! Ο κόσµος βλέπει σκάφη και ονειρεύεται ταξίδια, θάλασσα, έρηµες µαγικές παραλίες. Αν δεν σας αρέσουν τα µαστορέµατα, αν γίνεστε κατάµαυροι µε ένα µασούρι Sikaflex, ξεχάστε το σκάφος!

Απόπλου από Σύρο εντακάµιση το πρωί. Πλώρη νοτιοανατολικά. Με το σούρουπο είµαστε στη Δονούσα. 54 µίλια σήµερα. Το Ικάριο είναι στα καλά του, 4-5 µποφόρ, πλάγιο κύµα 1-2 µέτρα, για να µην το ξεχνάµε. Το λιµάνι έχει τα χάλια του και προτιµάµε τον επόµενο κόλπο για τη νύχτα. Σταυρός και Δέντρο τον λέει ο χάρτης. Λίγοι οι Έλληνες που µπορούν να σου δείξουν τη Δονούσα στον χάρτη, τόπος εξορίας και κάτεργο των Ρωµαίων, και λιγότεροι αυτοί που ξέρουν τα Λέβιθα. Το νησί ακατοίκητο για το κράτος, παρά που εδώ και γενιές ζει χειµώνα καλοκαίρι µια οικογένεια από την Πάτµο, 6-7 άτοµα όλων των ηλικιών, και 650 κατσίκες. Το σχέδιο εγκατάστασης κάµποσων ανεµογεννητριών και ότι συνεπάγεται µε αυτές, απειλεί όλο το οικοσύστηµα, για ένα αµφιταλαντευόµενο αποτέλεσµα. Τρώµε το βράδυ στην ‘ταβέρνα‘, κατσίκι κοκκινιστό!

Θα µέναµε 5 µέρες, στην ερηµιά, αλλά ο στόχος είναι το Καστελλόριζο. Κυριακή 9 Ιουνίου 2019, πλώρη για Αστυπάλαια. Προβλέπεται 5αρι και 7αρι στις ριπές. Στην αρχή όλα καλά, ένα 4αρι δευτερόπρυµα. Κοντά στην Αστυπάλαια ο αέρας δυναµώνει, 6αρι και 7αρι, η θάλασσα φουσκώνει, η Μιµόζα σερφάρει στα κύµατα, µε 3 µούδες. Μετά τον νότιο ανατολικό κάβο και πλησιάζοντας το λιµάνι, γεµάτο 8αρι. Ο Ποσειδώνας ή ο Άγιος Νικόλαος µας λυπάται και για µισή ώρα, ο αέρας πέφτει λίγο, και νάµαστε στο λιµάνι. Ώρα για καµµιά ταβέρνα! Η Αστυπάλαια ανήκει στα Δωδεκάνησα αλλά µοιάζει µε τις Κυκλάδες. Γέφυρα αναµεσά τους. Είναι η δεύτερη φορά στο νησί για µας. Δεν θα µείνουµε, παρότι αξίζει να κάτσει κανείς πολύ περισσότερο. Πλώρη για Τήλο, παλιά γνωριµία. Τα 2-3 έρηµα χωριά, οι νάνοι ελέφαντες, τα πολλά µονοπάτια για πεζοπορία, µακριά από τον ‘πολιτισµό’. Η απόλυτη ησυχία.

Έντεκα Ιουνίου 2019, συνεχίζουµε ανατολικά. Από την Τήλο στη Σύµη µε λίγο αέρα. Ευκαιρία να σηκώσουµε το µπαλόνι, 110 τετραγωνικά τραβάνε τη Μιµόζα σαν τα άλογα την καρότσα, ταχύτητα 6-7 κόµβοι. Νύχτα στον Πανορµίτη, µε συντροφιά τον εσπερινό! Πρώτη επαφή µε την Τουρκία, απέναντι µας.

Δώδεκα Ιουνίου 2019, στο λιµάνι της Σύµης, µε αέρα. Επιστροφή στον πολιτισµό. Μαγαζιά, ταβέρνες, συνωστισµός, τα ηµερόπλοια αποβιβάζουν δεκάδες τουρίστες, άπειροι καπετάνιοι µας αναγκάζουν να έχουµε τα µάτια µας τέσσερα στο σκάφος. Είµαστε αιώνες µακριά από τα Λέβιθα. Το τίµηµα για να απολαύσει κανείς, την οµορφιά αυτού του νησιού!

Επόµενη στάση Ρόδος, µετά από µια ιδανική πλεύση, 3-4 µποφόρ, λίγο κύµα, θερµοκρασία κάτω από 30 βαθµοί. Η πόλη των ιπποτών του τάγµατος του Αγίου Ιωάννη, ο ευρωπαϊκός στρατός του Πάπα. Οι Τούρκοι θα τους διώξουν µετά από πολύµηνη πολιορκία και ηττηµένοι καταφεύγουν στη Μάλτα όπου βρίσκονται και σήµερα! Δέσαµε στη µαρίνα, λίγο έξω από την πόλη, όπου συναντάµε ένα φιλικό σκάφος, µια συνάδελφο και τον άντρα της. Τα δυο µας σκάφη είχαν να βρεθούν δίπλα δίπλα, από το λιµάνι στις Συρακούσες, Σικελία, πριν 3 χρόνια. Επίσκεψη στην παλιά πόλη. Η ατµόσφαιρα αφόρητη για µένα που αναζητώ την απάτητη φύση, και αισθάνοµαι άνετα µόνο στη µέση της θάλασσας ή στην αχανή Παταγονία, όπως συνηθίζει να λέει η γυναίκα µου. Παρά το πλήθος, κατάφερα να βρω δυο δρόµους, µε παλιά κτίρια σε κάθε µεριά, χωρίς κανένα τουρίστα και περαστικό!

Παρασκευή 16 Ιουνίου 2019, απόπλους για Καστελλόριζο, µε 2 λάµδα! Το νησί που οι ελληνικοί χάρτες ξεχνούν, που δεν υπάρχει στο καθηµερινό µετεωρολογικό δελτίο στις ειδήσεις το βράδυ, που θυµούνται µόνο όταν ο τουρκικός στόλος κόβει βόλτες δίπλα. Μπροστά µας 68 µίλια, και ο καιρός µάλλον δεν θα µας βοηθήσει. Τις πρώτες 2 ώρες αρµενίζουµε µε µαΐστρα και τζένοα αλλά γύρω στις 10 το πρωί ο αέρας µας εγκαταλείπει. Επαφιόµαστε στον θορυβώδη κύριο Yanmar. Είκοσι µίλια πριν το νησί και αργά το απόγευµα µας καλωσορίζει ένας θερµικός άνεµος, 4-5 µποφόρ, κατάφατσα. Δεν λέµε όχι. Είναι εννιά και µισή το βράδυ, νύχτα µε αστέρια όπως µας αρέσει, µόλις έχουµε περάσει τη Ρω και την κυρία της. Είµαι στο τιµόνι όταν η Σουζάνα βλέπει ένα µαύρο εµπόδιο στα 200-300 µέτρα µπροστά µας. Στον χάρτη δεν υπάρχει τίποτα, κανένας ξεχασµένος ύφαλος. Ποδίζω, το σκάφος επιταχύνει, και ο βράχος ξυπνάει και σε µερικά λεπτά είναι δίπλα µας. Καταλαβαίνουµε αµέσως, το ελληνικό λιµενικό. Καλησπέρα καλησπέρα, Α, Έλληνες, ελάτε για καφέ αύριο στο γραφείο. Δέκα το βράδυ δέσαµε στο λιµάνι, είχαµε φύγει επτάµιση το πρωί! Φτάσαµε εκεί που θέλαµε, στο ακριτικό Καστελλόριζο, τα καταφέραµε, ένα µικρό όνειρο έγινε πραγµατικότητα.

Αράξαµε νύχτα, και στο ξηµέρωµα νιώσαµε να µας αγκαλιάζει αυτός ο κόλπος, και να µας κρατάει σαν την Κίρκη τον Οδυσσέα! Το νησί είναι µια ανάσα από την Τουρκία. Δεν είναι ένα αλλά τρία, η Μεγίστη, η Ρω, και η Στρογγύλη. Κατοικείται από την αρχαιότητα. Πιο κοντά στα χρόνια µας, η Ιταλία το καταλαµβάνει το 1911 και οι Γάλλοι λίγο πριν εγκαθιστούν µια µονάδα πληροφοριών στον 1ο παγκόσµιο πόλεµο. Οι Άγγλοι καταλαµβάνουν το νησί στον 2ο παγκόσµιο πόλεµο, οι Ιταλοί το βοµβαρδίζουν, το ίδιο και οι Γερµανοί και στο τέλος πιάνει φωτιά, και οι Άγγλοι την αφήνουν να καίει. Το χωριό καταστρέφεται, και µέχρι σήµερα φαίνονται τα σηµάδια. Οι κάτοικοι µεταφέρονται σε στρατόπεδα προσφύγων στην Κύπρο και µετά στην Παλαιστίνη για να γυρίσουν µετά το τέλος του πολέµου και να αντικρύσουν την ολική καταστροφή. Απεγνωσµένος ο κόσµος φεύγει στην Αυστραλία, το νησί ερηµώνεται. Δεν φανταζόµαστε σήµερα ότι το νησί παλαιότερα, χάρις στο λιµάνι του, ήταν αναγκαστικός σταθµός των πλοίων που ερχόντουσαν από την Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Αριθµούσε 10000 κατοίκους!

Μικρό µου Καστελλόριζο ψηλά ’ναι τα βουνά σου

κι έχεις κορίτσια όµορφα που κόβουν τα κλαδιά σου.

Μικρό µου Καστελλόριζο µε τα πολλά καράβια

κι έχεις κοπέλες όµορφες και ναύτες παλικάρια.

Σήµερα στους λίγους δρόµους ακούσαµε να µιλάνε αγγλικά µε την τυπική αυστραλέζικη προφορά. Είναι τα εγγόνια αυτών που µετανάστευσαν στην Αυστραλία, που γυρίσαν και ξαναφτιάχνουν τα σπίτια των προγόνων τους. Το νησί ανθεί, µακριά από τη Ρόδο. Κάθε Παρασκευή οι κάτοικοι θα πάνε απέναντί στην λαϊκή, στο γιατρό. Απέναντί στην Τουρκία στην Kaş, µόλις λίγα µίλια.

Το νησί µας µάγεψε, και το προτείνω ανεπιφύλακτα για δέκα µέρες διακοπές, µακριά από τον θόρυβο της Αθήνας και κάθε µεγαλούπολης. Πάρτε το αεροπλάνο, και µετά από 1 ώρα είστε στον παράδεισο! Εµείς σίγουρα θα ξαναγυρίσουµε, η Κίρκη µας έχει ρίξει τα µάγια της!!!

Δέκα επτά Ιουνίου, αναχώρηση για απέναντι, στην Τουρκία, στην Kaş. Η πρώτη φορά µας στη γειτονική χώρα. Το µεσηµέρι δέσαµε στη µαρίνα. Η υποδοχή άψογη. Οι υποδοµές ούτε τις φανταζόµαστε ακόµα και στην Νότιο Γαλλία. Ένα γραφείο αναλαµβάνει όλες τις διαδικασίες εισόδου. Δυο ώρες µετά, µας φέρνουν τα χαρτιά µας ενώ απολαµβάνουµε τον απογευµατινό καφέ. Όχι µε το αζηµίωτο, 140 Ευρώ και τελειώσαµε!

Πεντέµιση το πρωί, µε ξυπνάει µια λειτουργία, µου παίρνει µερικά λεπτά µέσα από τον ύπνο µου, να καταλάβω ότι δεν είναι κάποιος παπάς πρωί πρωί, αλλά ο µουεζίνης. Η Μιµόζα είναι πράγµατι στην Τουρκία. Kaş, είναι µια µικρή πόλη, µε τα όλα της. Υπηρεσίες, µαγαζιά, λαϊκή, τα ψαράδικο λιµάνι. Οι άνθρωποι πρόθυµοι να µας εξυπηρετήσουν, µιλάνε συχνά αγγλικά. Καθόµαστε να φάµε, στο λιµάνι στον Smileys, συστηµένοι από ένα φίλο Γάλλο. Δεν µιλάω ούτε µια λέξη τούρκικα αλλά καταλαβαίνω πολλά στον κατάλογο!!! Guvec, Kokorec, Barbounia, Karpuz!

Είµαστε στη χώρα των Λυκίων. Δεν είναι Έλληνες αλλά σιγά σιγά εξελληνίζονται. Αναφορά στη Λυκία γίνεται στην Ιλιάδα, όταν ο Πάτροκλος σκοτώνει τον εξέχοντα ήρωα της, τον Σαρπηδόνα. Εκεί επεµβαίνει ο Δίας (στίχοι Π 663-683)[3] και δίνει εντολή στον Απόλλωνα για την ανάληψη του νεκρού Σαρπηδόνα από το πεδίο της µάχης και τη µεταφορά του στην πατρική Λυκία.’ Η αρχαία ελληνική η µάλλον ελληνιστική, παρουσία είναι εµφανής. Στην άκρη του δρόµου στο λιµάνι, ανακαλύπτουµε τα θεµέλια και ότι ακόµα σώζεται από ένα θέατρο. Ένας χαρακτηριστικός αρχαίος τάφος δεσπόζει στο κέντρο της πόλης. Η πόλη µας αφήνει πολύ καλή εντύπωση. Η µαρίνα τέλεια. Πολλοί ξένοι ξεχειµωνιάζουν εδώ, και µένουν µόνιµα στα σκάφη τους.

Δέκα εννέα Ιουνίου, πλώρη νότια, 30 µίλια, προορισµός η περιοχή της Kekova. Φτάνουµε εν µέσω καταιγίδας! Για πρώτη φορά βγάζουµε τις νιτσεράδες, όχι λόγω θάλασσας αλλά λόγω βροχής. Είµαστε το µόνο σκάφος. Οι εστιάτορες µας κάνουν σινιάλα να αράξουµε στην προβλήτα τους. Ξέρουµε που πάµε! Στην Τήλο συναντήσαµε ένα skipper Ολλανδό, που µένει µόνιµα στην περιοχή και µας έδωσε µια ολόκληρη λίστα από µέρη, εστιατόρια και ότι άλλο χρειάζεται ένας ιστιοπλόος! Πάµε στου Hasan, και η Μιµόζα κάθεται µαζί µας στο τραπέζι!

Στο χωριό Kalekoy δεν υπάρχουν δρόµοι, µόνο µονοπάτια. Τα παιδιά πάνε σχολείο µε βάρκα το πρωί. Πέντε λεπτά πάνω από το λιµάνι στην κορυφή του λόφου δεσπόζει ένα κάστρο. Στην αρχή των Λυκιων, µετά ελληνιστικό, ρωµαϊκό, βυζαντινό και τώρα τούρκικο. Ανοιχτό βιβλίο ιστορίας. Πίσω από το κάστρο στην κορυφογραµµή που κοιτάζει τη θάλασσα, ανακαλύπτουµε µια δεκάδα γρανιτένιους τάφους, σαρκοφάγοι. Ιδιους µε αυτόν στην Kaş, η δίπλα µας µέσα στη θάλασσα! Μπορεί κανείς να µείνει στην περιοχή 10 µέρες χωρίς ποτέ να βαρεθεί! Τώρα καταλαβαίνω γιατί 2-3 φίλοι έµειναν εδώ 7 χρόνια πριν φύγουν για Σικελία, Licata, όπου τους γνώρισα. Ο χρόνος µας είναι περιορισµένος, ώρα για να βάλουµε πλώρη βόρεια!

Είκοσι Ιουνίου, από Kekova στο Kalkan, βόρεια της Kaş. Κωµόπολη τουριστική, για τη µεσαία τάξη της Τουρκίας, ένα Λουτράκι! Μου αρέσει να ξυπνάω πρωί, και να βολτάρω στην έρηµη πόλη, πριν σηκωθεί ο κόσµος. Πίνω κανέναν καφέ αν βρω κάτι ανοιχτό. Στον περίβολο ενός τζαµιού, ένα εγκαταλελειµµένο ξωκλήσι. Kalkan για τους Τούρκους, Καλαµάκι για µας, ένα ψαράδικο ελληνικό χωριό, µέχρι το 1922. Απόγονος, Μικρασιατών και εγώ από τη µάνα µου, αναµνήσεις από τα διηγήµατα της γιαγιάς µου, µου έρχονται πάλι στο µυαλό. Και ακόµα δεν είδα τίποτα. Περιµένετε το Λιβίσι, έξω από την Μάκρη, όχι τη Νέα Μάκρη, την παλιά, Fethiye σήµερα.

Απόπλου για Fethiye. Οι γνώστες θεωρούν τα 30-40 µίλια που µας χωρίζουν από το Kalkan, δύσκολα. Επτά κάβους πρέπει να περάσουµε πριν βρούµε το µικρότερο καταφύγιο. Αέρα δεν έχουµε αλλά έχουµε κύµα και µας κάνει τη ζωή δύσκολη. Κανείς δεν έχει ναυτία, οι οργανισµοί έχουν συνηθίσει πλέον το κούνηµα. Αράζουµε το βραδάκι, λίγο πριν τη Fethiye, πίσω από το νησάκι Karacoeren. Τοπίο ειδυλλιακό, είµαστε µόνο 3 σκάφη µπροστά στην µοναδική ταβέρνα. Στο βάθος του κόλπου, το νησί Gemiler. Gemiler Adasi. Ποιος έχει ακούσει γι’ αυτό; Διάσπαρτο µε ερειπωµένες εκκλησίες και κτίσµατα. Σταθµός των προσκυνητών στον δρόµο για τα Ιεροσόλυµα. Η παράδοση µας λέει ότι εδώ είναι ο τάφος του Αγίου Νικολάου. Δεν γίνεται να µην πάµε να του πούµε µια καληµέρα. Τα νερά βαθιά, πάνω από 25 µέτρα, και το dinghy µας, παραµένει απελπιστικά τελείως επίπεδο, παρά τις προσπάθειες µας. Δεν θα βγούµε έξω, και ελπίζουµε ο Άγιος Νικόλαος να µας συγχωρέσει. Στην απέναντι κοντινή παραλία, διακρίνουµε ένα µονοπάτι, σε µισή ώρα δρόµο οδηγεί στο Λιβίσι. Το αφήνουµε, θα πάµε µε ταξί από τη Fethiye.

Fethiye, µια πόλη 250000 κατοίκων, περιτριγυρισµένη από λόφους απόκρηµνους, γεµάτοι πεύκα. Η θάλασσα είναι πρασινοκίτρινη από τη γύρη. Κάποτε την έλεγαν Μάκρη, και για να τη θυµόµαστε έχουµε τη Νέα Μάκρη, κοντά στον Μαραθώνα. Δένουµε στο Υacht Classic Hôtel. Μετά από τόσες µέρες στη θάλασσα, κάνουµε µεγάλη ζωή! Για δυο µέρες. Πισίνα, που δεν µας έλειψε, µπαρ, τουαλέτες και ντουζ σούπερ λουξ! Βόλτα στην παραλία, κόσµος πολύς, δοκιµάζω ένα παγωτό κατσικίσιο, δεν µου λέει πολλά. Το βράδυ στην ψαραγορά και τα γύρω εστιατόρια. Στο µενού, levrek που αγοράσαµε από τον ψαρά και µας το ετοίµασε η ταβέρνα. Λεβρεκ, καταλάβατε τι είναι!

Κυριακή 23 Ιουνίου, το ταξί µας περιµένει. Κατεύθυνση Kayaköy η Καµιλασος, η Λιβίσι, 9 χιλιόµετρα µακριά. Μια µεγάλη ελληνική κωµόπολη, 6000 κάτοικοι πριν το 22. Σήµερα ερείπια, ακατοίκητη. Με συγκίνηση περιφερόµαστε ανάµεσα στα σπίτια χωρίς σκεπές, έρηµα. Στο ένα ο ξυλόφουρνος της κουζίνας είναι άθικτος, στο άλλο το µπλε χρώµα κρατάει ακόµα στον τοίχο. Στην πλατεία η έρηµη εκκλησία, που οι διαστάσεις της µαρτυρούν τη δύναµη της ελληνικής κοινότητας. Σκέφτοµαι τη γιαγιά µου που νέο κορίτσι εγκατέλειπε το σπίτι της στην Ερυθραία, έξω από την Τσεσµε, Ildir, σήµερα για να έρθει στην Χίο, και µετά στην Αθήνα.

Κοντά µας είναι ο κόλπος Göcek, προορισµός κατεξοχήν των νοικιάρικων σκαφών. Επί γης παράδεισος µας είπαν. Φτάνουµε το απόγευµα, 10-15 µίλια όρτσα µε ένα 4αρι. Αµέτρητοι όρµοι µέσα στο πράσινο. Τα εκατοντάδες σκάφη, κάνουν τον παράδεισο κόλαση. Τα νερά βαθιά, περιπλανιόµαστε για ώρα µέχρι να βρούµε να φουντάρουµε την άγκυρα µας! Ένας πλανόδιος πωλητής µε το καΐκι του, κινητό µπακάλικο στην κυριολεξία, έρχεται δίπλα µας. Αγοράζουµε φρούτα, λαχανικά και ένα µπουκάλι Κόκα-Κόλα κρύο! Την ηµέρα η θερµοκρασία είχε ξεπεράσει τους 35 βαθµούς, και το πλήρωµα δεν λέει τίποτα ενάντια του American way of life!

Την επόµενη µέρα, πλώρη για το Ekincik Köyü. Εγκαταλείπουµε την Λυκία, για την Καρία. ‘Συνορεύει στα βόρεια µε την Ιωνία και τη Λυδία, στα ανατολικά µε τη Φρυγία και στα νότια µε τη Λυκία. Ένα τµήµα των παραλίων της αποικίστηκε από Δωριείς κατά τον Α΄ ελληνικό αποικισµό και ονοµάστηκε εξ αυτών Δωρίδα (Δωρίς η εν Ασία). Ο Ηρόδοτος υποστήριζε ότι ήταν Μινωικής καταγωγής’. Μετά από 2 ώρες µε το σιδερένιο πανί, έρχεται ο αέρας. Ότι πρέπει, ένα 3αρι 4αρι όρτσα. Δίπλα µας ένα άλλο ιστιοπλοϊκό, άγνωστοι. Ασυνείδητα κάνουµε αγώνα µαζί του και το ίδιο και αυτός. Η Μιµόζα είναι γρηγορότερη και φτάνει πρώτη, στο Ekincik Köyü, ένα λιµανάκι δίχως τίποτα γύρω γύρω, µέσα στο πράσινο. Τα πεύκα φτάνουν στη θάλασσα.

Είκοσι πέντε Ιουνίου 2019, σήµερα ξεχνάµε το σκάφος, τα πανιά, τη θάλασσα. Μεταµφιεζόµαστε σε απλούς τουρίστες. Πρωί πρωί, µας περιµένει µια µαούνα θα έλεγα, χωρίς καρίνα. Είµαστε µόνοι µας. Κατεύθυνση τον ποταµό Dalyan, ταξίδι στην ιστορία. Πρώτος σταθµός η αρχαία πόλις Καΰνος. Τη θεµελίωσαν οι Κάριοι, µετά εξελληνίστηκαν, µετά ήρθαν οι Ρωµαίοι που µεγάλωσαν το θέατρο, οι βυζαντινοί και οι Τούρκοι σήµερα. Τα κύµατα της ιστορίας. Το ελληνικό θέατρο γειτονεύει µε µια βυζαντινή εκκλησία του 6ου µΧ αιώνα, φτιαγµένη από πέτρες των αρχαίων µνηµείων. Η πόλις ήταν λιµάνι αλλά σιγά σιγά ο ποταµός φέρνοντας και όλο και περισσότερη άµµο απώθησε τη θάλασσα περίπου 5 χιλιόµετρα µακριά. Ο Ηρόδοτος την επισκέπτεται και βρίσκει τους κατοίκους λίγο χλωµούς. Μάλλον από ελονοσία, η περιοχή και σήµερα είναι ένα έλος.

Η µαούνα µας, ακολουθάει τον ποταµό. Τα νερά ρηχά, µερικές χελώνες µας κοιτάνε περίεργα, αρκετά πλεούµενα σε περιορισµένο χώρο. Φτάνουµε στην τουριστική πόλη Dalyan. Μεσηµέρι κιόλας, καθόµαστε σε ένα τραπέζι µε θέα τους µεγαλοπρεπείς βασιλικούς τάφους, σκαλισµένους στον βράχο. Γι’ αυτή τη θέα ντυθήκαµε τουρίστες! Επιστροφή στο σκάφος και δείπνο στη µαρίνα, Ekincik Köyü, το καλύτερο εστιατόριο όλης της διαδροµής, µέσα στο πευκόδασος.

Συνεχίζουµε βόρεια, αγκυροβόλιο στο Bozuk Bükü απέναντι από τη Ρόδο. Δένουµε σε ένα µόλο, που τον έχει φτιάξει η µοναδική ταβέρνα γύρω γύρω. Προσευχόµαστε να µην βγάλει αέρα τη νύχτα, θα µας πάρει µαζί µε τον µόλο! Ένα αρχαίο κάστρο, φτιαγµένο από τους Ρόδιους φυλάει την είσοδο του κόλπου. Θαυµάζουµε τη δουλειά αυτού του τεχνίτη που έζησε µερικούς αιώνες πΧ.

Πέµπτη και Παρασκευή 27 και 28 Ιουνίου, δένουµε στο Bozburun απέναντί από την Σύµη. Μια επαρχιακή κωµόπολη µε τη χάρη της. Εδώ κατασκευάζονται οι περισσότερες ξύλινες γολέτες, gület, στα τούρκικα, που βλέπουµε στο Αιγαίο. Πιάνω κουβέντα µε τον Memet, γκαρσόνι στην ταβέρνα του Osman. Η γυναίκα του µας πήρε όλα τα ρούχα για πλύσιµο. Ο Memet, θα µου φέρει ελληνική µουσική, κλαρίνα και νταούλια, δεν ξέρω τη νεαρή τραγουδίστρια. Θα µας κεράσει κρύο karpuz, θα µας δείξει το µαγαζί του Kaşap. Παρακολουθώ µε 3-4 άλλους τιφόζους, µια παρτίδα τάβλι, κάτι σαν πόρτες. Τα πούλια κάνουν τον ίδιο θόρυβο µε τα δικά µας.

Παρασκευή 27, έχουµε λίγο αέρα, προβλέπονται 42 βαθµοί το µεσηµέρι. Αγκυροβόλιο για τη νύχτα στο βάθος του κόλπου, στο Orhaniye. Κάτω από ένα βυζαντινό κάστρο. Το µεσηµέρι σταµατήσαµε για µπάνιο σε ένα νησί, κάνω µια βόλτα έξω, και ανακαλύπτω µια βυζαντινή εκκλησία, ερείπιο.

Σάββατο 29 Ιουνίου 2019, είµαστε στην Datça, από τις πολύ λίγες πόλεις, των Δωριέων. Το απόγευµα, παραλία. Όχι σε πλαστική πολυθρόνα που βλέπουµε στη Μύκονο, διπλό κρεββάτι, παχύ στρώµα, κουρτίνες γύρω γύρω! Με λίγα ευρώ και το ποτό µαζί! Κουρασµένοι από την παραλία πάµε για βραδινό ύπνο νωρίς, η νύχτα προµηνύεται ήρεµη. Είµαστε στο λιµάνι, θάλασσα λάδι, αέρας γιοκ! Λάθος. Μια και µισή το πρωί, µε ξυπνάει η Nadine, ο άντρας της ωρύεται από τους πόνους, δεν µπορεί ούτε να µιλήσει. Ο Michel, που έχει µια ζωή στη θάλασσα, 6 φορές τον Ατλαντικό και τη µια µόνος του, δεν είναι άνθρωπος που παραπονιέται µε το παραµικρό. Η διάγνωση µου είναι κολικός του νεφρού. Δεν είµαι γιατρός, αλλά στη θάλασσα τα κάνουµε όλα. Ο µπακάλης απέναντι είναι ακόµα ανοιχτός, του ζητάω γιατρό, µας βάζει σε ένα ταξί, και νοσοκοµείο. Κολικός του νεφρού, παυσίπονα και βλέπουµε. Ο ταξιτζής από µόνος του µας περιµένει 2 ώρες, µας πάει φαρµακείο, ο φαρµακοποιός µιλάει καλά αγγλικά, µου εξηγεί τι να κάνω, επιστροφή στη Μιµόζα. Είναι τέσσερις το πρωί. Την άλλη µέρα ψωνίζουµε στον µπακάλη και τον ευχαριστούµε, απόπλου για Κνίδο.

Κνίδος, στην άκρη της χερσονήσου της Datça, µια αναπνοή από την Κω. Μπαίνουµε στην Ιωνία. Κνίδος, µεγάλη πόλη στην αρχαιότητα. Ανοιχτό µουσείο σήµερα. Σύµµαχος των Αθηναίων, κάνουν κολοντούµπα στον Πελοποννησιακό πόλεµο, και υποστηρίζουν τη Σπάρτη. Οι τότε ναυτικοί βρίσκουν καταφύγιο εδώ, προστατευµένο λιµάνι και όχι µόνο. Έρχονται στην Κνίδο για το άγαλµα της Αφροδίτης έργο του Πραξιτέλη. Θα κοιµηθούν µια νύχτα στα πόδια της. Αντί για τα πόδια της Αφροδίτης, θα πάµε στην ταβέρνα, πάλι λαβράκι ψητό στα κάρβουνα!

Τελευταία νύχτα στην Τουρκία, στο Turgutreis, απέναντι από τα φηµισµένα Ίµια! Μαρίνα που δεν υπάρχει στην Ελλάδα, σούπερ λουξ, ντρεπόµαστε να πατήσουµε έξω! Τουαλέτες ξενοδοχείου 5 αστέρων! Το τελωνείο µας ζητάει να µπούµε στη ζώνη free tax πριν φύγουµε για Ελλάδα. Χαλάµε τις τελευταίες µας λίρες, έλεγχος διαβατήριων από έναν σκυθρωπό αστυνοµικό, πλώρη για Λέρο.

Η Τουρκία, ότι είδαµε µας µάγεψε, στην ακτογραµµή από την Kekova µέχρι την Datça, αξίζει να σπαταλήσει κανείς 3 µήνες, οι άνθρωποι ευγενικοί, σκοτώνονταν να µας βοηθήσουν, παρασάγγες µακριά από την εικόνα που είχαµε νέοι στο σχολείο. Στο πρόγραµµα σε κανένα δυο χρόνια. Θα ξαναγυρίσουµε σίγουρα.

Λέρος, Αρκιοι, Πάτµος, Φούρνοι. Βόρεια, πριν αρµενίσουµε δυτικά µε πλάγιο άνεµο. Αποφεύγουµε το µελτέµι όρτσα. Διασχίζουµε το Ικάριο µε ένα 5αρι, πλάγιο όπως θέλαµε. Μύκονος, 7αρι, το νησί των ανέµων, φουντάρουµε σε ένα όρµο, για να φύγουµε άρον άρον, η µουσική είναι τόσο δυνατή που δεν ακουγόµαστε στο σκάφος! Καταφύγιο στη Ρηνιά! Σύρος, σπίτι µας, αδειάζουµε το σκάφος πριν φύγουµε για Φάληρο.
Η Μιµόζα αλλάζει εµφάνιση, από ταξιδιάρικια σε αγωνιστική, έχουµε την Επίδαυρο σε λίγες µέρες!

Έντεκα Ιουλίου, πίσω στο Δελφινάριο, µετά από 5 βδοµάδες και 974 µίλια. Η µόνη µας δυσκολία το Κάβο Ντόρο, την τελευταία µέρα! Όλα πήγαν καλά, καµµιά ζηµιά. Θα θυµόµαστε αυτό το ταξίδι για πολύ!

Θα βρείτε την πραγµατική µας διαδροµή όπως κατέγραψε το GPS της Μιµόζας, εδώ:

https://www.google.com/maps/d/u/0/viewer?mid=1XFF9OcDpvM7nwTg4LW2pQhhegDNI3jEL&ll=37.03978847374432%2C26.50872099999998&z=8

Επίσης και 2 µικρά video

1. Αθήνα Καστελλόριζο
https://youtu.be/4fsmHufofMg

2. Καστελλόριζο, Τουρκία, Φάληρο
https://youtu.be/MfNbdFDTkWo

Ελπίζουµε ότι θα δώσουµε ιδέες και σε άλλους! Βρείτε µας στο FaceBook
www.facebook.com/VoilesMimosa/ και το youtube κανάλι Sailing Mimosa.

Previous Post Next Post