Πως έζησα την ‘περατζάδα’ και τον αγώνα της Μάλτας

Το ηµερολόγιο µπορεί να έδειχνε φθινόπωρο αλλά εγώ βρισκόµουν ακόµη σε… καλοκαιρινή ραστώνη όταν µε πήρε ο Περικλής Λιβάς να µου πει ότι το “Οptimum 3” θα πάρει µέρος στον αγώνα της Μάλτας και εάν θέλω να ακολουθήσω την οµάδα. Αµέσως, χωρίς να σκεφτώ – και χωρίς ουσιαστικά να γνωρίζω -, του απάντησα ότι θα πάω µε το σκάφος. Ο κυβερνήτης πολύ πιθανόν να ήθελε να καλύψω δηµοσιογραφικά την αποστολή, και µπροστά στον ενθουσιασµό µου να ντράπηκε να το πει και έτσι µε πρόσθεσε στο πλήρωµα της ‘περατζάδας’ (σ.σ. ακόμη και τη λέξη την άκουσα για πρώτη φορά ).

Οι φίλοι από την ιστιοπλοΐα όταν το έµαθαν µου µίλησαν για τις δυσκολίες που θα µπορούσαµε να συναντήσουµε στη Μεσόγειο. Κάπου εκεί αναρωτήθηκα εάν θα έπρεπε να το κάνω αλλά ο… λόγος είναι λόγος και πρέπει να τον κρατάµε.

Στις 12 Οκτωβρίου το πλήρωµα της ‘περατζάδας’ µπήκε στο σκάφος του ΝΟ Καλαµακίου και έγιναν οι πρώτες συστάσεις. Η µοναδική µη ιστιοπλόος ήµουν εγώ. Ο Περικλής από τα πρώτα µίλια έφτιαξε τις τρίωρες βάρδιες (τρεις σε κάθε µία), µας έδειξε τα σωσίβια (κάθε ένας έχει το δικό του και µπαίνει σε κρεµάστρα µε τον αριθµό του) και εγώ ήµουν κάτι σαν… την Αλίκη στη χώρα των θαυµάτων… Με αεράκι ικανοποιητικό για χρήση πανιών χαράξαµε ρότα προς Ταίναρο.

Το µενού για το πρώτο βράδυ περιελάµβανε παστίτσιο από τα χέρια του Γιάννη Καβαλάρη, ενός αστυνοµικού µε καταγωγή από ορεινή περιοχή που λάτρεψε τη θάλασσα και έχει και δικό του σκάφος. Λάτρης της µαγειρικής δεινότητας του Γιάννη αποδείχθηκε ο έµπειρος ιστιοπλόος της ανοικτής θάλασσας Νίκος Ηλιόπουλος (Ράλλυ Αιγαίου, συµµετοχές στον αγώνα της Μάλτας κλπ). Ο καλαµατιανός από τα πρώτα µίλια του ταξιδιού τη διαφήµιζε και δεν είναι τυχαίο ότι έφαγε τα περισσότερα κοµµάτια.

Τα παιδιά του πληρώµατος µου είπαν διακριτικά να πάω για ύπνο γιατί στις 23.00 άρχιζε η βάρδιά µου. Ύπνος από τις 20.00!!! Ούτε… άρρωστη δεν έχω κοιµηθεί τόσο νωρίς. Τα κύµατα µε νανούρισαν και όταν µε ξύπνησαν οι συνεπιβάτες ήταν σα να κοιµόµουν 10 ώρες. Αξίζει να αναφέρω ότι η κίνηση στο εσωτερικό ενός αγωνιστικού σκάφους είναι δύσκολη καθώς δε µπορείς να πιαστείς σχεδόν από πουθενά.

Φόρεσα µε δυσκολία τη νιτσεράδα και βγήκα στο κατάστρωµα. Η βάρδια κύλησε µε ιστιοπλοϊκές συζητήσεις και στις 02.00 βγήκε η επόµενη που αποτελείτο από τον Ηλιόπουλο, τον Σάιµον Σουίτµαν, έναν δεινό ιστιοπλόο µε χιλιάδες µίλια στο βιογραφικό του (Μάλτα, Ατλαντικό, Fastnet, Cowes Week), ο οποίος καταφέρνει και συνδυάζει την κεφαλονίτικη τρέλα µε το βρετανικό φλέγµα. Μαζί και ο Αθανάσιος Γκίζας. Ο 28χρονος ίσως και να συµπληρώνει τον γύρο του κόσµου µε τα µίλια του βιογραφικού του. Από Rolex Middle Sea Race, Rolex Fastnet, Giraglia Rolex Cup, Transatlantic, µέχρι Sydney Hobart, TP52 Super Series και Carribean 600.

O ύπνος σε ένα ιστιοφόρο πρέπει να είναι πιο χορταστικός από τη στεριά γιατί τις πρώτες πρωινές ώρες ξύπνησα χωρίς λόγο, άφησα την κουκέτα και ανέβηκα στο κατάστρωµα. Τιµόνι ο Γεράσιµος Πετράτος (Τζέρι στον κόσµο της ιστιοπλοΐας), έµπειρος ιστιοπλόος µε Ράλλυ Αιγαίου, δύο συµµετοχές στον αγώνα της Μάλτας κ.α. Δίπλα του η Εύη Δελίδου, παλαιά πρωταθλήτρια της ενόργανης που πλέον την κέρδισε η θάλασσα και ‘αλωνίζει’ αγωνιζόµενη το Αιγαίο. Κοντά τους και ο Βαγγέλης Νικολαΐδης. Από το πόλο βρέθηκε στην ανοικτή θάλασσα. Το υγρό στοιχείο, συνδετικός κρίκος.

Η ηµέρα κύλησε όµορφα µε τους κεφτέδες της Εύης για µεσηµεριανό και πολλά µπισκότα τις υπόλοιπες ώρες, τα οποία µοιραστήκαµε µε τα πουλάκια που σταµατούσαν στο ιστιοφόρο προκειµένου να ξεκουραστούν για λίγο και να συνεχίσουν το ταξίδι τους για τις πιο ζεστές χώρες. Ήταν η ηµέρα που µου έδειξαν πως να κάνω τιµόνι και, πραγµατικά, η εµπειρία ήταν τόσο ωραία που την πρώτη φορά πήρα χρόνο και από την επόµενη βάρδια. Τη νύχτα, στην αλλαγή της βάρδιας, ο Περικλής ενηµέρωσε τα παιδιά ότι µπροστά θα βρίσκαµε µπουρίνι. Στις 05.00, η φωνή του Σάιµον µε την τραγουδιστή βρετανο-κεφαλονίτικη προφορά µας ξύπνησε γιατί το µπουρίνι… έφτασε. Σε δευτερόλεπτα όλο το πλήρωµα σηκώθηκε και ανέβηκε επάνω για να βοηθήσει στην αλλαγή πανιών.

Το µπουρίνι αποδείχθηκε µία δυνατή καταιγίδα µε αστραπές, µεγάλο και ψηλό κύµα. «Έτσι είναι το κύµα της Μεσογείου. Το ένα έχει απόσταση από το άλλο», µου είπαν και εγώ έβλεπα στη θάλασσα βουνά και γκρεµούς. Στο εσωτερικό του σκάφους δε µπορούσες να ισορροπήσεις. Ακόµα και µέχρι την τουαλέτα ήταν δύσκολο να πάει κάποιος.

Ο καιρός χειροτέρευε όσο πλησίαζε η νύχτα µε αποκορύφωµα το πιο δυνατό µπουρίνι που ‘χτύπησε’ τη δική µας βάρδια. Μία νύχτα που δε θα την ξεχάσω όσο ζω. Με µεγίστη, φλόκο θυέλλης και το σκάφος να ξεπερνάει την επιθυµητή ταχύτητα µε φουλ εξοπλισµό. Οι αστραπές έσκιζαν τον κατασκότεινο ουρανό, εµείς στα ρέλια µε τη βροχή να µας µαστιγώνει ασταµάτητα και όταν µας αγκάλιαζε το κύµα, ζεσταινόµασταν. Τα µάτια από τα χελιδονόψαρα γυάλιζαν στο σκοτάδι, δηµιουργώντας µία εικόνα, σχεδόν, απόκοσµη. Φουλ ‘κουπαστάρισµα’ και η αδρεναλίνη κυλούσε στις φλέβες. «Άγρια νύχτα», µας είπε ο Περικλής και όταν του είπα ότι θα έχει συναντήσει και χειρότερα, µου απάντησε ότι είναι από τις πιο άγριες.

Ίσως ο αέρας να φύσηξε τόσο γρήγορα για να µας πάει µία ώρα αρχίτερα στη Μάλτα… Το πρωί της Δευτέρας αντικρίσαµε την πανέµορφη καστροχτισµένη Βαλέτα. Δέσαµε µπροστά στον Όµιλο και… ω, τι έκπληξη: δεν υπήρχε νερό και ρεύµα µε αποτέλεσµα να αναγκαστούµε να αλλάξουµε σηµείο και να πάµε από την άλλη πλευρά εκεί που ήταν ο έτερος εκπρόσωπος της χώρας µας: το Yacana του Ναυτικού Οµίλου Ελλάδος.

Δεκάδες οι σηµαίες των χωρών στον επιβλητικό όµιλο, δεκάδες και τα πανέµορφα ιστιοφόρα στη µαρίνα. Με χορηγούς διεθνούς βεληνεκούς αλλά και σκάφη µε παιδιά από σχολές στα πληρώµατά τους. Τα περισσότερα από αυτά καθηµερινά έβγαιναν για προπόνηση και οι υπόλοιπες ώρες κυλούσαν είτε σε διορθώσεις στον εξοπλισµό, είτε µε µπίρες και αστεία στον Όµιλο.

Και έφτασε η ηµέρα του αγώνα, ενός αγώνα που τον στήριζαν όλοι οι φορείς της Μάλτας γιατί τον θεωρούν σηµαντικό γεγονός για την προβολή της χώρας τους. Η εκκίνηση δίνεται στο κεντρικό εµπορικό και πολυσύχναστο λιµάνι της πόλης, το οποίο κλείνει για οκτώ ώρες. Από νωρίς η ακτογραµµή είχε γεµίσει µε κόσµο ενώ οι Μαλτέζοι είχαν βάλει εισιτήριο ακόµα και στο σηµείο όπου βρίσκονταν τα κανόνια. Ο στίβος, παρά τα οκτώ µποφόρ στην είσοδο του λιµανιού, ήταν γεµάτος µε φουσκωτά µε λιλιπούτειους ιστιοπλόους που ήρθαν µε τους προπονητές τους να δουν και να µάθουν κόλπα από την εκκίνηση. Μια κανονιά έδωσε το σήµα για να φύγει η πρώτη κατηγορία που δεν ήταν άλλη από τα trimaran, τα οποία εξαφανίστηκαν από το οπτικό µας πεδίο σε λιγότερο από ένα λεπτό. Οι εκκινήσεις δίνονταν τµηµατικά, ανά δεκάλεπτο, σε µία ατµόσφαιρα που θύµιζε γιορτή της ιστιοπλοΐας. Φυσικά επάνω στη γραµµή δεν έλειπαν και οι αψιµαχίες αλλά και αυτά αποτελούν µέρος του αθλήµατος.

Οι κανονιές από το φρούριο Saint Elmo ήταν σα να έδιναν και τη λήξη σε µία εβδοµάδα που έζησα σε ιστιοπλοϊκούς ρυθµούς. Σε αυτή την εβδοµάδα, χωρίς καµία προηγούµενη εµπειρία, µπήκα σε ένα αγωνιστικό – ανδρικό θα το έλεγα – σκάφος, διασχίσαµε τη µισή Μεσόγειο µε σχεδόν όλες τις καιρικές συνθήκες, σε µία πλεύση 2,5 ηµερών, µέτρησα τις δυνάµεις µου και, στη Μάλτα, διαπίστωσα ότι στην Ελλάδα, όταν θέλουµε, είµαστε πιο οργανωτικοί και µπορούµε να στήσουµε καλύτερους αγώνες. Αρκεί να θελήσουµε…

Ως επίλογο κρατάω αυτό που είπα µετά το πρώτο µπάνιο που έκανα στη στεριά: Όταν µου έκανε την πρόταση ο Περικλής Λιβάς εάν το σκεφτόµουν δεν θα έπρεπε να µπω σε αυτό το ρίσκο. Δοξάζω τον Θεό όµως που δεν το σκέφτηκα, το έζησα και ανυποµονώ να το ξαναζήσω…

Η Σπυριδούλα ‘Ιριδα Σπανέα είναι από το 1999 συντάκτρια αθλητικού ρεπορτάζ στην εφημερίδα «Καθημερινή». Έχει ειδικευτεί στα ολυμπιακά (εκτός ποδοσφαίρου και μπάσκετ) και τα μη ολυμπιακά αθλήματα και βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια δίπλα στους ανθρώπους του αθλητισμού. Ανάμεσα σε αυτά είναι και η ιστιοπλοΐα, στην οποία έχει ιδιαίτερη αδυναμία διότι θεωρεί ότι είναι ένα άθλημα για ανθρώπους με ανοικτούς ορίζοντες. Το 2005 έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο Δ.Σ. του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ). Την ίδια χρονιά άρχισε να εργάζεται ως καθηγήτρια στο τμήμα της δημοσιογραφίας στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ, όπου, μέχρι σήμερα, διδάσκει δημοσιογραφία και επικοινωνία. Έχει δουλέψει στην τηλεόραση τόσο ως παρουσιάστρια όσο και ως ρεπόρτερ (EΡΤ, ALPHA DIGITAL, Eurosport κλπ), συνεργάζεται με πολλά περιοδικά (Κάπα, Crash, Hellenic Business, Άθλον, Ιστιοπλοϊκός Κόσμος κ.α), ενώ αρθρογραφεί στην ιστοσελίδα www.we24.gr. Τα τελευταία 16 χρόνια έχει εργαστεί στην επικοινωνία και την προβολή των περισσότερων από τις μεγάλες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις που διεξήχθησαν στη χώρα μας (γυμναστική, άρση βαρών, πάλη, τζούντο, κανόε καγιάκ, ιστιοπλοΐα, πυγμαχία, καράτε, στίβου, κωπηλασία, μπιτς βόλεϊ κ.α), με κορυφαίες τους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και τους Παγκόσμιους Αγώνες «Special Olympics» του 2011. Για την προσφορά της στο αθλητικό κίνημα, αλλά και στην ελληνική γλώσσα έχει βραβευτεί από την «Παγκόσμια Κίνηση Ελληνοφώνων Γυναικών", από ελληνικές και διεθνείς ομοσπονδίες, όπως και συλλόγους.
Previous Post Next Post