Rolex Middle Sea Race στη Μάλτα – Συνεντεύξεις

Βαγγέλης Νικολόπουλος

Ο Βαγγέλης Νικολόπουλος είναι 27 ετών. Σπούδασε πληροφορική στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. Έκανε τα πρώτα του βήµατα στην αγωνιστική ιστιοπλοΐα σε ηλικία 7 ετών. Ως µέλος της εθνικής οµάδας Optimist το 2005 κατέκτησε τη 3η θέση στο Πανευρωπαϊκό οµαδικό. Από το 2006 έως το 2010 αγωνίστηκε µε σκάφη τύπου 420 και Laser. Ταυτόχρονα, από το 2005 συµµετέχει σε αγώνες ανοικτής θαλάσσης και έχει ήδη 6 συµµετοχές και µία νίκη στο Ράλλυ Αιγαίου.

Συµµετείχε ως πλήρωµα στο OPTIMUM3 για τον αγώνα Rolex Middle Sea Race 2018 και περιγράφει την εµπειρία του:

«Αρχές Σεπτέµβρη είχα την τιµή και τη χαρά να δεχτώ πρόσκληση από τους Περικλή Λιβά και Νίκο Λάζο να συµµετάσχω στην αποστολή του Optimum 3 στο Rolex Middle Sea Race. Είχαµε λιγότερο από δύο µήνες για την εκκίνηση. Η οµάδα θα αποτελούνταν από έµπειρους ιστιοπλόους από όλη την Ελλάδα, αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που µε έκανε να δεχτώ µε χαρά τη πρόσκληση. Μετά από ένα µήνα προετοιµασίας και συντήρησης εξοπλισµού και σκάφους θα βγαίναµε τις πρώτες µας προπονήσεις, άλλες δύο εβδοµάδες επιδιορθώσεων και η πρώτη 24ωρη προπόνηση µε (σχεδόν) όλο το πλήρωµα που θα αγωνιζόταν στη Μάλτα ήταν γεγονός. Εκεί εκτός από το ιστιοπλοϊκό µέρος δοκιµάσαµε το πρόγραµµα βαρδιών και φαγητού. Λίγες µέρες µετά το σκάφος θα έφευγε για το τριήµερο ταξίδι προς Μάλτα µε 10 άτοµα πλήρωµα, µέλη και φίλοι της οµάδας Optimum.

Βλέποντας τις συµµετοχές πριν την εκκίνηση µε έπιανε δέος και σκεφτόµουν ότι θα έχουµε έναν αγώνα 3-4 ηµερών µε πολύ καλούς αντιπάλους, περπάταγα στους µόλους και χάζευα σκάφη… TP52, clubswan 50, MOD70, το Rambler 88, το Nikata (115 πόδια) και άλλα. Αλλά και σκάφη πιο κοντά σε εκείνα που έχουµε συνηθίσει στην Ελλάδα, first 40.7, Grand Soleil 40, Χ-362 κλπ. Είχε απ’ όλα. Η εκκίνηση ήταν µια γιορτή για τη χώρα, όλοι µαζεύονται στο λιµάνι για να παρακολουθήσουν. Πρώτα ξεκίνησαν τα δυσκίνητα multihull για αποφυγή ατυχηµάτων και στη συνέχεια οι 6 κατηγορίες των monohull από τα πιο αργά στα πιο γρήγορα, έτσι ξεκινήσαµε και εµείς µετά τις 4 πιο αργές κατηγορίες, αφού βγήκαµε από το λιµάνι ταξιδέψαµε όρτσα µε µεγάλο κύµα προς Σικελία. Τις πρώτες ώρες εκτός από τα σκάφη της κατηγορίας µας που είχαµε κοντά µας έπρεπε να προσπεράσουµε τα πιο αργά και θα µας πέρναγαν τα γρηγορότερα σκάφη. Το απόγευµα της πρώτης µέρας µε έπιασε ναυτία, ευτυχώς όµως την ξεπέρασα σχετικά εύκολα αφού πλησιάζοντας στη Σικελία έκοψε ο αέρας και το κύµα.

Αν περιέγραφα την εµπειρία µου µε δύο λέξεις θα έλεγα “παιχνίδι” και “ταλαιπωρία”. “Παιχνίδι” γιατί είχαµε συνέχεια σκάφη γύρω µας παρόµοιας ικανότητας να συναγωνιστούµε, βλέπαµε το αποτέλεσµα κάθε επιλογής µας άµεσα. Όσο για τη “ταλαιπωρία”… το δεύτερο βράδυ άρχισαν τα µπουρίνια, όρτσα µε ζηµιά στο ράουλο του µανταριού της τζένοας που µας ανάγκασε σε ένα δύσκολο µάινα και µου προκάλεσε ναυτία που θα µε ταλαιπωρούσε µέχρι το επόµενο µεσηµέρι που άνοιξε η πλεύση. Όλο εκείνο το βράδυ δεν κοιµήθηκα και δεν έφαγα, πέρασα πολλές ώρες στο cockpit, δε µπορούσα να κατέβω κάτω λόγω της ναυτίας. Το τελευταίο βράδυ είχαµε µπουρίνια το ένα µετά το άλλο σε ανοιχτή πλεύση αυτή τη φορά. Από Α5 και µαΐστρα βρεθήκαµε χωρίς πλωριό πανί και τη µαΐστρα µε µούδα να ταξιδεύουµε προς Λαµπεντούσα µε τα µπουρίνια να µη σταµατάνε, αέρα πάνω από 40 µίλια πρύµα, µεγάλα κύµατα, ταχύτητα σκάφους 15-17 µίλια, τα µάτια µας να κλείνουν και σωσίβια να ανοίγουν από το πολύ νερό.

Ξηµερώµατα τρίτης µέρας και το τελευταίο “sprint” 90 µιλίων για Μάλτα, µαθαίνουµε ότι 2 σκάφη της κατηγορίας µας είχαν ζηµιές στην εξαρτία τους και έχουν εγκαταλείψει. Ήταν πολύ δύσκολη νύχτα για όλα τα πληρώµατα. Εµείς χωρίς σοβαρές ζηµιές συνεχίζουµε από µπουρίνι σε µπουρίνι µε αλλαγές στις θέσεις, όσο αντέχει ο καθένας τριµάρει ή κάνει γκριντ µέχρι τον τερµατισµό στο λιµάνι της Μάλτας.»

«Δυνατή εµπειρία το Rolex Middle Sea Race 2018, έµαθα πολλά από τους κυβερνήτες και το υπόλοιπο πλήρωµα αλλά µου δηµιουργήθηκαν και ερωτήµατα και ιδέες για εξέλιξη. Στην επόµενη.»

Απόστολος Σερράος

Ο Απόστολος Σερράος είναι 25 ετών. Έχει σπουδάσει ναυπηγός µηχανολόγος µηχανικός στο ΕΜΠ. Ξεκίνησε την ιστιοπλοΐα το 2003 και έκτοτε έχει αγωνιστεί σε πολυάριθµους αγώνες και πανελλήνια πρωταθλήµατα στις κατηγορίες Optimist και Laser καθώς και στο Παγκόσµιο και Πανευρωπαϊκό Πρωτάθληµα Laser RDL 2010 ως µέλος της εθνικής οµάδας. Στην ιστιοπλοΐα ανοικτής θαλάσσης αγωνίζεται από το 2011, µετρώντας 4 συµµετοχές στο Ράλλυ Αιγαίου µε κορυφαία επίδοση την 1η θέση το 2018.

«Κατ’ αρχάς, προσωπικά, η όλη εµπειρία ξεκίνησε από το πρώτο ενθουσιώδες τηλεφώνηµα του Περικλή στο οποίο ήταν δύσκολο να αρνηθώ. Το πάθος του, η επιθυµία του να βοηθήσει νέα παιδιά να έρθουν σε επαφή µε το ανώτατο επίπεδο στην ιστιοπλοΐα ανοικτής θαλάσσης και ο ξεκάθαρος στόχος για νικηφόρο αποτέλεσµα, ήταν καταλυτικά στο να αποδεχθώ την πρότασή του χωρίς ενδοιασµούς.

Η πρώτη µου επαφή µε το σκάφος, ενώ ήταν ακόµα στη στεριά, ήταν αποκαλυπτική. Οι ανέσεις, σαφώς περιορισµένες και πολύ µεγάλη προσοχή στη λεπτοµέρεια. Σωστό µήκος σκοινιών, σηµάδια παντού για συνέπεια και επαναληψιµότητα στο τριµάρισµα, κάθε τι βρίσκεται στη θέση που πρέπει. Σαφής δε η προσαρµογή για την ανοικτή θάλασσα, µε κρεβάτια µε ρυθµιζόµενη κλήση ώστε να κοιµάται κανείς πάντα οριζόντιος, κάτι που καθιστά τον ύπνο παραδόξως άνετο παρά τον περιορισµένο χώρο. Σε αυτό βέβαια συµβάλλει και η κούραση η οποία συσσωρεύεται και όσο περνούν οι βάρδιες τα κρεβάτια φαίνονται όλο και πιο άνετα.

Όσον αφορά την κούραση, λοιπόν, καλούµαστε να διαχειριστούµε τόσο σωµατική όσο και ψυχολογική. Η σωµατική αντιµετωπίζεται µε αυστηρά καθορισµένο πρόγραµµα ξεκούρασης-βάρδιες. Η ψυχολογική όµως; Ένας τρόπος αντιµετώπισης, µεταξύ σοβαρού και αστείου, είναι να µετράµε τον αγώνα σε “Ύδρες” για να µη φανεί ‘βουνό’ – «άντε δύο Ύδρες µείναν ακόµα».

Ειδικά στο κοµµάτι της πλώρης που δούλεψα κυρίως στον συγκεκριµένο αγώνα, οι συνθήκες είναι δύσκολες, ανεβαίνει συνέχεια νερό, οι κινήσεις του σκάφους είναι βίαιες, και όπως προέκυψαν οι καιρικές συνθήκες-µπουρίνια-, οι αλλαγές πανιών ήταν πολλές και το πλήρωµα σε διαρκή ετοιµότητα. Πρέπει λοιπόν να είναι κανείς ξεκούραστος και πνευµατικά διαυγής προκειµένου να µπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντά του πάνω απ’ όλα µε ασφάλεια αλλά και µε επιτυχία, ο σκοπός, άλλωστε , είναι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσµα, εν προκειµένω τη νίκη.

Αν κάποιος δεν λάβει την προβλεπόµενη ξεκούραση, ίσως επειδή τη δεδοµένη στιγµή δεν νοιώθει κουρασµένος, µακροπρόθεσµα θα επιβαρύνει τα υπόλοιπα µέλη της οµάδας. Όταν χρειαστεί να αποδώσει όπως απαιτούν οι συνθήκες, δεν θα µπορέσει. Σε έναν 24ωρο αγώνα όπως ένα σκέλος των 100-120 µιλίων το πρόβληµα αυτό δεν είναι τόσο αισθητό αλλά σε έναν πολυήµερο αγώνα όπως ο συγκεκριµένος είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Είναι εν πολλοίς θέµα οργάνωσης και πειθαρχίας αλλά και σεβασµού, θα έλεγε κανείς, µεταξύ των µελών του πληρώµατος.

Αντίστοιχα η επικοινωνία µεταξύ των µελών του πληρώµατος καθώς και µεταξύ των βαρδιών είναι ουσιώδης, προκειµένου να καλυφθούν τα κενά που προκύπτουν λόγω της κούρασης. Ο ξεκάθαρος προγραµµατισµός και διαµοιρασµός εργασιών πριν την οποιαδήποτε κίνηση, µειώνει τις ελεύθερες µεταβλητές του τι µπορεί να πάει στραβά, µειώνοντας και τις πιθανότητες να προκύψει κάποιο πρόβληµα.

Χαρακτηριστικά, θυµάµαι, όταν χρειάστηκε να κάνουµε µούδα, το τρίτο βράδυ, εν µέσω µπουρινιού, χρειάστηκαν 4 άτοµα στο άλµπουρο προκειµένου να κατεβάσουν τη µαΐστρα που είχε κολλήσει. Η διαχείριση δυνάµεων κατά τη διάρκεια του αγώνα µέχρι εκείνο το σηµείο, πιστεύω πως βοήθησε αναµφισβήτητα στην ευτυχή έκβαση τόσο της συγκεκριµένης ‘µανούβρας’ όσο και του αγώνα γενικότερα.

Καθαρά προσωπική άποψη από αυτά που βίωσα και είδα, είναι πως είναι εφικτός ένας τέτοιος αγώνας για τον µέσο Έλληνα ιστιοπλόο ανοικτής θαλάσσης. Παρ’ ότι η νίκη είναι αναµφίβολα δύσκολη υπόθεση, η αξιοπρεπής συµµετοχή είναι κάτι εφικτό.

Συµµετείχαν όχι µόνο καθαρά αγωνιστικά σκάφη, αλλά και πληθώρα από cruiser-racers όλων των µεγεθών, πολλά από τα οποία, σκάφη τα οποία απαντώνται και είναι ανταγωνιστικότατα και στην Ελλάδα.

Δεν είναι προϋπόθεση, λοιπόν, να έχει κανείς ένα high-end full carbon αγωνιστικό σκάφος για να χαρεί τον αγώνα, εφ’ όσον τρέχει µε σύνεση και µε κύριο γνώµονα την ασφάλεια.

Τέλος, ήταν σίγουρα µια εκπληκτική εµπειρία από την αρχή µέχρι το τέλος, σε όλους τους τοµείς, είναι κάτι που αναµφίβολα θα ξαναέκανα και θα παρότρυνα και όσους έχουν τη δυνατότητα να το επιχειρήσουν. Η συνολική διάρκεια του εγχειρήµατος άλλωστε, που είναι σίγουρα αποτρεπτικός παράγοντας για πολλούς, εάν µοιραστούν και τα πληρώµατα για τη µεταφορά του σκάφους, δεν υπερβαίνει την αντίστοιχη διάρκεια ενός µεγάλου αγώνα offshore στην Ελλάδα όπως το Ράλλυ Αιγαίου κλπ.»

Χάρης Μαυρογεώργης

Ο Χάρης Μαυρογεώργης είναι 23, φοιτητής της σχολής Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ. Ο Χάρης ξεκίνησε το άθληµα της ιστιοπλοΐας από την ηλικία των 6 ετών στην κατηγορία Optimist όπου και γεννήθηκε η αγάπη για το άθληµα. Στην ηλικία των 12 ετών υπήρξε µέλος της εθνικής οµάδας και συµµετείχε στο ευρωπαϊκό πρωτάθληµα Optimist. Στην κατηγορία Laser, που αγωνίζεται τα τελευταία 10 χρόνια, έχει λάβει 16 φορές µετάλλιο σε πανελλήνιο πρωτάθληµα, ενώ 4 φορές έχει υπάρξει παγκοσµιονίκης. Ο Χάρης έγινε µέλος της οµάδας του Optimum Yacht Racing Team το 2016 και κάθε χρόνο εξελίσσεται αναλαµβάνοντας µε επιτυχία διάφορους ρόλους όπως trimmer, τιµόνι, πλοήγηση. Είναι το νεότερο και πιο πολλά υποσχόµενο µέλος της Optimum οµάδας.

Ο Χάρης Μαυρογεώργης, το νεότερο µέλος της OPTIMUM YACHT RACING TEAM περιγράφει την εµπειρία του στον αγώνα της Μάλτας, Rolex Middle Sea Race:

«Τον αγώνα “Rolex Middle Sea Race” θα τον χαρακτήριζα ως µία κούρσα αντοχής που το κάθε σκάφος πρέπει να ολοκληρώσει επιτυχώς τη διαδροµή των 607 ν.µ. Εµείς ολοκληρώσαµε τον αγώνα µέσα σε 3 ηµέρες, 4 ώρες, 9 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα, διανύοντας απόσταση 650 ν.µ. περίπου. Προσωπικά για εµένα ήταν η πρώτη φορά που έλαβα µέρος σε ένα τόσο µακροσκελή αγώνα ανοικτής θαλάσσης. Όµως, έχοντας λάβει µέρος σε τρία Ράλλυ Αιγαίου, στα οποία τα δύο κερδίσαµε την 1η θέση και στο τρίτο τη 2η θέση, είχε σαν αποτέλεσµα να γνωρίσω την ιστιοπλοΐα ανοικτής θαλάσσης και να γευτώ τα πρώτα ερεθίσµατα για αυτή, µέσα στο απαιτητικό Αιγαίο. Περαιτέρω, πάρα την πολυετή εµπειρία µου στη κατηγορία του Laser, στην οποία έχω πολλές εθνικές και διεθνείς διακρίσεις τα τελευταία 10 χρόνια, ένιωθα ότι σε αυτόν τον αγώνα θα έµπαινα σε «άγνωστα νερά». Το γεγονός αυτό όµως, όχι µόνο δεν µε πτοούσε, αλλά µε έκανε να περιµένω ανυπόµονα τη στιγµή που θα ακούσω τα κανόνια της εκκίνησης στην όµορφη Μάλτα και θα γνωρίζω ότι για τις επόµενες µέρες πρόκειται να διανύσω ασταµάτητα 607 νµ.. Παρόλο που δεν είχα αγωνιστεί ξανά, αυτό που µε βοήθησε στο να προετοιµαστώ κατάλληλα για έναν τόσο απαιτητικό αγώνα ήταν οι ερωτήσεις µου προς ιστιοπλόους, που έχουν αγωνιστεί ήδη σε τέτοιου επιπέδου αγώνα, µε αποτέλεσµα να τον έχω ζήσει και εγώ µέσα στο µυαλό µου, µέσα από τις εµπειρίες τους. Όµως έχοντας αγωνιστεί πια, το συµπέρασµα µου είναι ότι ποτέ δεν είσαι προετοιµασµένος για κάτι τέτοιο. Όταν ξεκινάς και έχεις µπροστά σου 607 νµ, πρέπει να γνωρίζεις ότι τίποτα δεν θα πάει όπως το σχεδιάζεις. Είτε κάνεις ιστιοπλοΐα, είτε τρως είτε κοιµάσαι, µπορεί ακόµα και στο επόµενο δευτερόλεπτο να συµβεί κάποιο απρόβλεπτο περιστατικό και θα πρέπει να είσαι σε θέση να το αντιµετωπίσεις γρήγορα και σωστά γιατί εναλλακτικά µπορεί να οδηγήσει -από το καλύτερο- σε κάποιο αγωνιστικό λάθος, σε µια σοβαρή ζηµιά στον εξοπλισµό και στο χειρότερο σε τίµηµα ανθρώπινου τραυµατισµού / ζωής.

Όµως, η εµπειρία και οι στιγµές που ζεις είναι µοναδικές. Για τρία συνεχόµενα εικοσιτετράωρα κοιµάσαι, ξυπνάς, τρως, κάνεις ιστιοπλοΐα για κατ’ ελάχιστο 4 ώρες και το επαναλαµβάνεις συνεχώς. Χωρίς κίνηση στον δρόµο, χωρίς υποχρεώσεις, απλά ξυπνάς κάνεις πέντε βήµατα και κάνεις ιστιοπλοΐα. Προσωπικά για εµένα, ένας ακόµη λόγος που ευχαριστήθηκα τον αγώνα τόσο πολύ, ήταν διότι ο ρόλος µου πάνω στο σκάφος αφορούσε στο να µελετάω τα καιρικά φαινόµενα, να επιβλέπω τα ηλεκτρονικά συστήµατα του σκάφους, να κρίνω τις προβλέψεις, την πορεία του σκάφους, τους αντιπάλους και να βοηθάω τον Νίκο Λάζο στην τακτική που θα ακολουθήσουµε. Παράλληλα, έπρεπε να βοηθάω στο τριµάρισµα της µαΐστρας και στο τιµόνεµα του σκάφους. Έτσι µε όλα αυτά, η εξάντληση ήταν δεδόµενη όπως και για όλα τα µέλη του πληρώµατος, αλλά η αδρεναλίνη και το πάθος σε κρατούσαν σε υψηλά επίπεδα προκειµένου να προσπαθήσεις περισσότερο και να ξεπεράσεις τα όρια σου.

Ακόµη, θα θυµάµαι για αυτόν τον αγώνα όλες τις δυσκολίες που αντιµετωπίσαµε, που πέρα από την κούραση, είχαµε να αντιµετωπίσουµε ακραίες καιρικές συνθήκες µέσα στη νύκτα και θα θυµάµαι επίσης το οµαδικό κλίµα που είχαµε όλοι µας να βοηθήσουµε τον διπλανό µας σε ότι και αν είναι αυτό, προκειµένου όλοι µαζί σαν οµάδα να επιτύχουµε τον κοινό µας στόχο.»

Θάνος Γκίζας

Ο Θάνος Γκίζας είναι 28 ετών, σπούδασε χρηµατοοικονοµικά και είναι υπότροφος της Γυµναστικής Ακαδηµίας Αθηνών µε ειδικότητα στα θαλάσσια αθλήµατα. Ξεκίνησε την ιστιοπλοΐα στην Καλαµάτα, συµµετέχοντας σε αγώνες ανοιχτής θαλάσσης καθώς και στην κατηγορία 49er. Από το 2012 έχει αγωνιστεί σε επαγγελµατικό επίπεδο στις κατηγορίες Mini Maxi, Maxi, TP52, συµµετέχοντας σε αρκετούς αγώνες όπως Rolex Midle Sea Race, Rolex Fastnet, Giraglia Rolex Cup, Transatlantic, Sydney Hobart, TP52 Super Series και Carribean 600.

Συνέντευξη του Θάνου Γκίζα, µέλος του πληρώµατος του OPTIMUM3 στον αγώνα Rolex Middle Sea Race:

Θάνο πως σου φάνηκε η συµµετοχή στο Rolex Middle Sea Race;

«Αυτή ήταν η τέταρτη συµµετοχή µου στο RMSR αλλά η πρώτη µε ελληνικό σκάφος και πλήρωµα. Μια διαφορετική εµπειρία µιας και οι προηγούµενες ήταν σε καθαρά επαγγελµατικό επίπεδο µε ότι αυτό συνεπάγεται, άγχος, πίεση κτλ.»

Δηλαδή ήταν καλύτερα ή χειρότερα;

«Αυτή τη φορά το ευχαριστηθήκαµε λίγο παραπάνω παρά τις καιρικές συνθήκες που αντιµετωπίσαµε, που όπως λέµε και στη γλώσσα µας – φάγαµε λίγο ξύλο – το άγχος ήταν λιγότερο, η επικοινωνία ευκολότερη λόγω και της γλώσσας και η καλή παρέα έφεραν µια ωραία εµπειρία και παρ’ ότι ο χρόνος που είχαµε πριν τον αγώνα ήταν λιγοστός δέσαµε πρώτα σαν φίλοι και µετά σαν ιστιοπλόοι.»

Πιστεύεις ότι µία οµάδα αποδίδει καλύτερα αν είναι παρέα;

«Αυτό είναι πολύ σηµαντικό κοµµάτι µιας και η εµπιστοσύνη σε τέτοιου είδους αγώνες είναι µεγάλης σηµασίας γιατί ίσως κάποιες φορές µπορεί να εξαρτάται και η ζωή σου απ’ τους συναδέλφους σου.»

Πως σου φάνηκε η φετινή διοργάνωση;

«Σαν αγώνας ήταν από τους δυσκολότερους που έχω τρέξει µιας και τις άλλες φορές ήταν πιο ήπιες οι συνθήκες αλλά και το σκάφος διαφορετικού επιπέδου και σε εξοπλισµό αλλά και ανέσεις.»

Ποιος ήταν ο ρόλος σου στην προετοιµασία της οµάδας;

«Είχα αναλάβει τη διατροφή, µε ειδικά συµπληρώµατα για να έχουµε την απαραίτητη ενέργεια. Χρησιµοποιήσαµε ορειβατικές τροφές για τους εξής λόγους:

•    Πολύ ελαφριά στην µεταφορά της (άδεια η σακούλα ζυγίζει µόνο 10 γραµµάρια )

•    Εύκολη στην ανακύκλωση

•    Παραµένει για µεγάλο χρονικό διάστηµα

•    Βακτηριακώς ασφαλές

•    Καταλαµβάνει µικρό χώρο

•    Πολύ νόστιµη και µε πολλές γεύσεις

•    Περιέχει όλα τα απαραίτητα για τον οργανισµό έστω και αν αυτός βρίσκεται σε αντίξοες πίεσης και κούρασης

Επίσης συµπληρωµατικά είχαµε µπάρες και τα λεγόµενα τζελάκια γιατί:

•    Είναι εύπεπτα

•    Είναι συµπυκνωµένη πηγή σύνθετων υδατανθράκων, ηλεκτρολυτών και αµινοξέων

•    Ενισχύουν την απόδοση και παρατείνουν τα επίπεδα ενέργειας κατά τη διάρκεια της έντονης άσκησης και του αγώνα.»

Avatar
by
Η Συντακτική Ομάδα του ΙΣΤΙΟΠΛΟΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ αποτελείται από μέλη του Δ.Σ. του Π.Ο.Ι.Α.Θ., έμπειρους δημοσιογράφους στον χώρο της ιστιοπλοΐας και της κωπηλασίας καθώς και αθλητές με μεγάλη εμπειρία στην Ανοικτή Θάλασσα αλλά και τις ολυμπιακές κατηγορίες. Η Συντακτική Ομάδα παρακολουθώντας από κοντά τα δρώμενα στον χώρο της ιστιοπλοΐας και της κωπηλασίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθορίζει τους βασικούς άξονες της ύλης του περιοδικού, ώστε να παρουσιάζει όλα τα θέματα της επικαιρότητας καθώς και επιλεκτική αρθρογραφία συνεργατών που σχολιάζουν την επικαιρότητα.
Previous Post Next Post