ΑΝΟΓ: Ένας όμιλος – μια τεράστια ιστορία

Ήταν το μακρινό 1976 και κάποια από τα επόμενα χρόνια που μαζί με μία ομάδα παιδιών κάναμε Optimist στον Αθλητικό Ναυτικό Όμιλο Γλυφάδας (ΑΝΟΓ) και μεσουρανούσαμε στα εθνικά πρωταθλήματα ως ομάδα και ως όμιλος. Έχοντας λοιπόν πολύ δυνατές μνήμες και εικόνες από τον ΑΝΟΓ και την κατηγορία Optimist, άδραξα την ευκαιρία να μιλήσω με τους προπονητές του Ομίλου, τον Χρήστο Χιονά και τον Νικήτα Κεχαγιόγλου με την ευκαιρία της επιτυχίας του αθλητή τους Ιάσωνα Παναγόπουλου, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Optimist.

Μετά από µια πορεία συνεχών επιτυχιών την οποία ακολούθησε µια εύλογη περίοδος κάµψης, πώς επανεκκινήσατε τη «µηχανή» του ΑΝΟΓ;

Χ.Χ. : Το 2010 ο ΑΝΟΓ (για συντοµία πλέον ο Όµιλος) έκανε ένα νέο ξεκίνηµα. Έτσι όταν ήρθα εκείνη τη χρονιά ως προπονητής µαζί µε τη Μυρτώ Χιονά και την Έφη Μαζαράκη βρήκαµε στην ακαδηµία τρία παιδιά. Ξεκινήσαµε τις σχολές και βάλαµε τον πήχη ψηλά. Αρχίσαµε µε κάποιες πρωτόγνωρες για την εποχή ιδέες όπως τα κοµµένα πανιά για τα αρχάρια παιδιά και γενικά αρχίσαµε να δουλεύουµε βγαίνοντας αρκετά έξω από τα συνηθισµένα.

Με τί σκάφη κάνατε τα πρώτα βήµατα της επανεκκίνησης;

Χ.Χ. : Τα βασικά µας σκάφη ήταν τα Optimist, ενώ είχαµε και κάποια Topaz και κάποια Laser (ILCA πλέον) για µεγαλύτερα παιδιά που είχαν ήδη κάποιες γνώσεις, αλλά δεν ήθελαν να ασχοληθούν µε πρωταθλητισµό. Αυτό οδήγησε στο να δηµιουργηθεί µια πρώτη αγωνιστική οµάδα αποτελούµενη από αθλητές, όπως ο Γιάννης Παππάζης, ο Θάνος Κυφίδης, ο Λάζαρος Κεχαγιόγλου και διάφοροι άλλοι εκείνης της γενιάς. Παράλληλα µε τις επιτυχίες που προανέφερα ξεκίνησε και η συνεργασία της οµάδας µας µε τον Νικήτα Κεχαγιόγλου ως προπονητή.

Ν.Κ. : Όντας φίλοι µε τον Χρήστο για χρόνια συζητούσαµε το ενδεχόµενο µιας πιθανής συνεργασίας, κάτι που ήρθε απόλυτα φυσιολογικά προς το τέλος του 2016, αρχές 2017. Όµως από την αρχή ξεκινήσαµε ριζοσπαστικά αφού συµφωνήσαµε κάτι µοναδικό για τα ελληνικά δεδοµένα, δηλαδή να λειτουργούµε την ίδια οµάδα δύο προπονητές. Ταυτόχρονα και ισάξια. Όχι ο κάθε προπονητής να έχει την οµάδα του και απλά να συνεργαζόµαστε, αλλά να υπάρχει µία οµάδα που την «τρέχουν» δύο προπονητές. Οπότε αν ένας αθλητής ρωτούσε εµένα ή τον Χρήστο ήταν ένα και το αυτό. Λάµβανε την ίδια απάντηση αφού η συνεργασία µας είχε εξελιχθεί σε τέτοιο βαθµό ώστε να δίνουµε τις ίδιες απαντήσεις. Όλα βασίζονται σε ένα κοινό προπονητικό πρόγραµµα που τρέχουµε και οι δύο. Φυσικά όπως σε κάθε συνεργασία έχει και αυτή τα προβλήµατά της, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στη δική µας σωστή προετοιµασία από νωρίς κάθε χρονιά, όπου ορίζονται οι βάσεις του προπονητικού προγράµµατος αλλά και άλλες πολύ συγκεκριµένες παράµετροι.

Δύσκολο για Έλληνες αυτό που περιγράφεις. Υπάρχει µυστική συνταγή;

Χ.Χ. : (Σχεδόν ταυτόχρονα και ο Ν.Κ) Η συνταγή είναι απλή, το εγώ γίνεται εµείς και οι κοινοί στόχοι κάνουν το εγώ καθενός από εµάς να χαµηλώνει και υποκλίνεται στο εµείς. Φυσικά θα πρέπει να αναφέρω ότι όπως και εσύ αναρωτιέσαι έτσι και στον χώρο όταν ο τρόπος της συνεργασίας µας µαθεύτηκε, είπαν ότι δεν θα αντέξει πάρα µόνον λίγους µήνες διότι θα διαφωνούσαµε. Όπως βλέπεις είναι τέλος 2022 πάµε για την αγωνιστική σεζόν του 2023 και είµαστε ακόµα µαζί. Να προσθέσω στο σηµείο αυτό ότι η προπονητική µας τακτική έχει πολύ µεγάλη διεισδυτικότητα στο εξωτερικό και για αυτό ήδη συνεργαζόµαστε µε αρκετές ξένες οµάδες.

Ν.Κ. : Συµπληρώνοντας λίγο τους στόχους µας θελήσαµε να δηµιουργήσουµε µία µεγάλη οµάδα µε πίεση από δυο προπονητές µε στόχο η προπόνηση να είναι υψηλού επιπέδου «µε το καληµέρα» των αθλητών µας. Αυτό είχε ως αποτέλεσµα τη δηµιουργία αθλητών που να µπορούν να ανταπεξέλθουν σε προπονήσεις υψηλής πίεσης και απαιτήσεων ενώ ταυτόχρονα να γίνονται όλο και καλύτεροι.

Δεν µπερδεύει τους αθλητές η προπόνηση από δυο προπονητές;

Χ.Χ. : Όχι κάθε άλλο και θα σου εξηγήσω τον λόγο που δεν συµβαίνει αυτό. Απλά ο Νικήτας και εγώ µιλάµε περισσότερες από δέκα πέντε (15) φορές την ηµέρα στο τηλέφωνο, δηλαδή συζητάµε τα πάντα ανοικτά. Ειδικά δε τον πρώτο καιρό της συνεργασίας µας µπαίναµε µαζί στο φουσκωτό, άκουγε ο ένας τον άλλο ανταλλάσσαµε απόψεις αναλύαµε ξανά και ξανά τα θέµατα της κάθε προπόνησης οπότε φτάσαµε σ’ ένα σηµείο που δίνουµε την ίδια απάντηση όχι απλά σε έναν αθλητή µας αλλά και σε έναν γονιό, χωρίς να έχουµε συνεννοηθεί µεταξύ µας. Νοµίζω ότι µε τον καιρό και την καθηµερινή τριβή η σχέση αυτή έχει ισορροπήσει µε αποτέλεσµα οι αθλητές µας να δέχονται τις ίδιες πληροφορίες µε όποιον από τους δυο και αν κάνουν προπόνηση.

Ο στόχος µας ήταν από την αρχή να πετύχει µία οµάδα µε δυο προπονητές και βρήκαµε τον τρόπο να το κάνουµε ένα δουλέψει.

Έχοντας αναφέρει όλη την παραπάνω ανάλυση της ισάξιας συνεργασίας δύο προπονητών, εύλογα θα σας ρωτήσω αν πιστεύετε ότι αυτή πέτυχε.

Χ.Χ. : Για µένα είναι ό,τι καλύτερο έχει γίνει τα τελευταία χρόνια. Φυσικά και πέτυχε και δεν το λέµε εµείς αλλά τα ίδια τα αποτελέσµατα των αθλητών µας . Μόνιµα τα τελευταία χρόνια έχουµε αθλητές στην ελληνική εθνική οµάδα του Optimist, που είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Για να τρέξει ένας αθλητής σε Ευρωπαϊκό ή Παγκόσµιο Optimist απαιτείται να είναι µέλος της ελληνικής εθνικής οµάδας µε αποτέλεσµα οι θέσεις να είναι εξαιρετικά λίγες, αφού για να µπει ένας αθλητής στην ελληνική εθνική οµάδα πρέπει να περάσει από µία σειρά εθνικών προκρίσεων σε αντίστοιχους αγώνες πρόκρισης. Για να πας στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα πρέπει να είσαι µέσα στους πέντε (5) καλύτερους και για να πας Ευρωπαϊκό ανάµεσα στα τέσσερα καλύτερα αγόρια και τρία κορίτσια, κάτι που όπως καταλαβαίνεις κάνει πολύ απαιτητική τόσο τη δουλειά µας όσο και την προσπάθεια των αθλητών µας. Να µην ξεχάσουµε δε να τονίσουµε ότι το επίπεδο της χώρας είναι εξαιρετικά υψηλό, αφού γίνεται πολύ καλή δουλειά σε πάρα µα πάρα πολλούς οµίλους. Οπότε για να απαντήσω και µε αριθµούς στην ερώτησή σου καταφέραµε µία χρονιά να έχουµε τέσσερα (4) παιδιά µας στην εθνική οµάδα, άπιαστο όνειρο που έγινε όµως εφικτό µε τη δική µας προπονητική οµάδα.

Ν.Κ. : Στο σηµείο αυτό θέλω να προσθέσω σχετικά µε αυτό που είπε ο Χρήστος για τους τέσσερις αθλητές µας στην ελληνική εθνική οµάδα, ότι αποτελεί και για µας έκπληξη, όχι από προπονητικής αλλά από παιδαγωγικής πλευράς. Μην ξεχνάµε ότι είναι τέτοιες οι ηλικίες των αθλητών της κατηγορίας Optimist, που δεν διακρίνονται για τη συστηµατική αγωνιστική τους σταθερότητα. Είναι παιδιά ηλικίας 12 ή 14 ετών που βρίσκονται στην προεφηβεία και την εφηβεία και όλοι αντιλαµβανόµαστε ότι ούτε λειτουργούν ως επαγγελµατίες αθλητές αλλά ούτε και εµείς προπονητικά µπορούµε να τους δούµε και να τους προπονήσουµε ως επαγγελµατίες αθλητές. Γενικά ωστόσο το επίπεδο της προπονητικής στη χώρα µας είναι πολύ υψηλό αφού έχουµε εξαιρετικά πολύ καλούς προπονητές οπότε αυτόµατα οι προκρίσεις και όλοι αυτοί οι αγώνες γίνονται πολύ δύσκολοι. Φανταστείτε ότι πολλές φορές συζητάµε ότι η ελληνική πρόκριση µε στόχο να γίνει κανείς µέλος της ελληνικής εθνικής οµάδας Optimist, είναι δυσκολότερη ακόµα και από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθληµα!

Χ.Χ. : Εάν ένας αθλητής στην Ελλάδα προκριθεί για το Ευρωπαϊκό έχει εξαιρετικά πολλές πιθανότητες για ένα πλασάρισµα στην εικοσάδα του Ευρωπαϊκού, µόνον και µόνον από τις γνώσεις του στους ελληνικούς αγώνες. Χαρακτηριστικό παράδειγµα που αποδεικνύει αυτό στο οποίο αναφέροµαι είναι ότι τα τελευταία χρόνια στα ευρωπαϊκά πρωταθλήµατα είµαστε πάντα στις πρώτες θέσεις. Φέτος είχαµε την τύχη ο δικός µας αθλητής, ο Ιάσωνας Παναγόπουλος να κερδίσει το Ευρωπαϊκό, ένα παιδί που ήταν από 6 ετών στις ακαδηµίες του Οµίλου µας. Πέρυσι στο Ευρωπαϊκό είχαµε τον Αλέξανδρο Κυφίδη που έφερε χάλκινο µετάλλιο, τον Κωνσταντίνο Πορτοσάλτε που ήρθε 7ος και τον Νικόλα Προκοπίου που ήρθε στη θέση είκοσι τρία. Οπότε αν έχεις µέσα στην 25αδα τρείς αθλητές από έναν όµιλο είσαι «χώρα» αν θες να το δεις και από αυτή την οπτική.

Ν.Κ. : Όταν λοιπόν εδώ και µια τετραετία οι αθλητές σου διακρίνονται σε ευρωπαϊκό κυρίως αλλά και σε παγκόσµιο επίπεδο κάτι µάλλον αποδίδει ως προς το προπονητικό µας σύστηµα. Θα έλεγα πως κάτι κάνουµε σωστά.

Με τόσες επιτυχίες σκέπτεσθε να κάνετε «άνοιγµα» σε κάποια άλλη κατηγορία ;

Χ.Χ. : Ναι. Από φέτος το ιστιοπλοϊκό τµήµα του ΑΝΟΓ, ξεκινάει να έχει και οµάδες ILCA (πρώην Laser), σε µία προσπάθεια να κρατήσουµε κοντά µας τους επιτυχηµένους αθλητές του Optimist, που µέχρι πρόσφατα τροφοδοτούσαν άλλους οµίλους. To ξεκινάµε µε δικά µας παιδιά και θα πάµε βήµα – βήµα όπως ακριβώς και µε τα Optimist.

Τι είναι λοιπόν αυτό που γίνεται λοιπόν σωστά; Εκτός του ότι είστε δυο προπονητές που λειτουργούν ως ένας. Έχετε εδώ κάποια µυστική συνταγή που θα µας αποκαλύψετε;

Ν.Κ. : Δεν υπάρχει µυστική συνταγή. Το σηµαντικότερο σε αυτό είναι ότι αγαπάµε αυτό που κάνουµε όπως και αρκετοί άλλοι επιτυχηµένοι Έλληνες προπονητές. Αµέσως µετά είναι το πόσο «δίνεσαι» σε αυτό που κάνεις. Επίσης πρέπει να κάνεις έναν πολύ σωστό προγραµµατισµό αλλά και ταυτόχρονα να είσαι και έτοιµος να ανταπεξέλθεις σε οποιαδήποτε αλλαγή παρουσιαστεί.

Χ.Χ. : Ο Covid-19 ήταν ένα τεράστιο µάθηµα για εµάς. Αλλάξαµε τον τρόπο σκέψης στο πώς προγραµµατίζουµε, στο πώς πρέπει να γίνονται τα µαθήµατα στις σχολές, στο πώς πρέπει σε έναν περιορισµένο χρόνο να δίνουµε περισσότερη πληροφορία στους αθλητές µας. Επίσης στο ότι µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε και ηλεκτρονικά µέσα διδασκαλίας ή ακόµα στο ότι πρέπει η οµάδα να είναι σχεδόν πάντα αγωνιστικά έτοιµη διότι δεν ήταν γνωστό πότε και πού θα γίνουν οι προκρίσεις ή άλλοι διεθνείς αγώνες. Τότε δεν ξέραµε πότε θα γίνουν οι αγώνες πρόκρισης ή αν θα γίνει το Ευρωπαϊκό ή το Παγκόσµιο Πρωτάθληµα.

Μία και συζητάµε για επιτυχίες, προετοιµασίες και νίκες θα ήθελα να ρωτήσω µε τί κριτήρια βάζετε τους στόχους στους αθλητές σας;

Ν.Κ. : Τους στόχους τους βάζουν οι αθλητές. Η δικιά µας δουλειά είναι να τους στηρίξουµε στους στόχους αυτούς ώστε να µπορέσουν να τους πετύχουν και να πάνε για νέους υψηλότερους στόχους γνωρίζοντας πάντα ότι εµείς είµαστε εδώ για αυτούς.

Χ.Χ. : Στο σηµείο αυτό θα ήθελα να συµπληρώσω ότι εκτός από εµάς τους δυο προπονητές που αν θες είµαστε η καρδιά του τµήµατος ιστιοπλοΐας του ΑΝΟΓ, στις όλες επιτυχίες και στην όλη πορεία του τµήµατος που πετυχαίνει να διακρίνονται οι αθλητές του, θα πρέπει να εντάξουµε την µακροχρόνια και συστηµατική δουλειά συνολικά της οµάδας προπονητών. Μιας οµάδας που έχει προσφέρει στον ΑΝΟΓ, όπως η Μυρτώ Χιονά, η Έφη Ματζαράκη, παλαιότερα η Ελένη Πίκη που ήταν αθλήτρια του Οµίλου, η Σταυρούλα Πασσά, ενώ σήµερα έρχονται να προστεθούν δύο παλαιότεροι αθλητές µας, ο Λάζαρος Κεχαγιόγλου, ο Γιάννης Παππάζης και η Ελένη Στάµκου που θα ενισχύσουν την προπονητική µας οµάδα, η οποία εργάζεται µεθοδικά, οµαδικά και ακούραστα.

Σε όλα αυτό το οικοδόµηµα ποιος είναι ο ρόλος των γονιών των αθλητών;

Χ.Χ. : Ας ξεκινήσουµε µε την επικοινωνία µε τους γονείς. Για µας είναι µια εξαιρετικά σηµαντική δουλειά η επικοινωνία µε τους γονείς που όπως γνωρίζεις «τραβάνε» όλο το οικονοµικό αλλά και συναισθηµατικό βάρος των παιδιών τους σε κάθε συνθήκη: όταν πάνε καλά, όταν κουράζονται, όταν θα αποτύχουν σε κάποιους στόχους που έχουν βάλει. Οι γονείς είναι η «ατµοµηχανή» των επιτυχιών του τµήµατος αφού αυτοί επιφορτίζονται τα έξοδα του εξοπλισµού των παιδιών τους αγοράζοντας ένα ή δύο σκάφη, κατάρτια και αρκετά πανιά, υλικά δηλαδή που απαιτούνται ώστε οι αθλητές να διακριθούν συνδυαστικά µε την προπόνησή τους. Φυσικά αρκετές φορές -για να µην πω πάντα- οι γονείς επωµίζονται και τα έξοδα των αποστολών εντός Ελλάδος για αγώνες και προπονητικές συναντήσεις. Άρα ως προπονητής οφείλεις να τους κρατάς κοντά και ενήµερους αλλά και ταυτόχρονα µακριά ώστε να µην επεµβαίνουν στο προπονητικό σου έργο.

Ν.Κ. : Η συνεργασία µε τους γονείς είναι ένα πολύ σηµαντικό µέρος της δουλειάς µας που δεν έχει άµεσα αποτελέσµατα στους αγώνες, αλλά έµµεσα και διαχρονικά, ειδικότερα δε αν καταφέρεις να κάνεις τους ανθρώπους αυτούς που ο καθένας είναι µία διαφορετική προσωπικότητα να πιστέψει και να εµπιστευτεί τη δουλειά και τις ικανότητές σου.

Επειδή η συζήτηση µαζί σας είναι πραγµατικά πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά µου θύµισε τα παιδικά µου πρώτα βήµατα στον ΑΝΟΓ και την κατηγορία Optimist που και εγώ είχα διακριθεί, θα σας ρωτήσω κλείνοντας κάτι τελευταίο και ίσως το δυσκολότερο. Ποιά είναι η σχέση σας µε τη διοίκηση του ΑΝΟΓ και ποιά η αρωγή της στο τµήµα ιστιοπλοΐας, πρόβληµα που µας ταλαιπωρούσε από την εποχή µου!

Χ.Χ. : Ο Όµιλος κάνει αυτό που µπορεί διότι όπως γνωρίζεις διατηρεί µία πλειάδα αθλητικών τµηµάτων. Είναι ο στυλοβάτης του τµήµατος ιστιοπλοΐας πληρώνοντας όλα τα λειτουργικά του κόστη, όπως φως, νερό, τηλέφωνο ( γέλια ! ) και είναι εκεί για να υποστηρίξει πάγιες κυρίως ανάγκες όπως τα φουσκωτά, τις εγκαταστάσεις, τα τρέιλερ ή τα services όταν και όποτε αυτά απαιτούνται. Γενικά όµως µας αφήνει να δουλεύουµε όπως ξέρουµε, δεν εµπλέκεται στο προπονητικό µας έργο και το κυριότερο: όσες φορές έπρεπε να συνοµιλήσουµε µας άκουσαν, µας διέθεσαν χρόνο και µας βοήθησαν στο µέτρο του δυνατού. Γενικά είµαστε πολύ ευχαριστηµένοι µε τη διοίκηση του Οµίλου.

Ο Πάνος Δημητρακόπουλος ασχολείται με την ιστιοπλοΐα από το 1974 με αρκετές διακρίσεις στο ενεργητικό του στις κατηγορίες, Optimist, Windsurfing και Laser. Έχει κερδίσει το Ράλλυ Αιγαίου δυο φορές στην κατηγορία I.O.R. ως πλήρωμα του σκάφους Col-X-Cool και είναι ιδρυτής της εταιρείας Paralos Events & Design που έχει την ευθύνη επικοινωνίας του Ράλλυ Αιγαίου από το 2000 έως σήμερα. Ταυτόχρονα έχει διατελέσει υπεύθυνος επικοινωνίας σε μία σειρά από Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ανοικτής Θαλάσσης που οργανώθηκαν στην Ελλάδα. Ασχολείται με την δημοσιογραφία στην ιστιοπλοΐα από το 1982 ξεκινώντας από το περιοδικό Γιώτιγκ & Θάλασσα, έχει δουλέψει ως δημοσιογράφος στον Αντέννα και στις 24ώρες ενώ αρθρογραφεί στον ΙΣΤΙΟΠΛΟΙΚΟ ΚΟΣΜΟ από το τεύχος 13. Είναι απόφοιτος του τμήματος Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών και κατέχει πτυχίο προπονητού Ιστιοπλοΐας Γ’ κατηγορίας από την Γ.Γ. Αθλητισμού
Previous Post Next Post