Ο Χανιώτης Κλεάνθης Αναστασάκης επιχειρεί τον περίπλου της Γης

Ένας νεαρός από τα Χανιά της Κρήτης, ο Κλεάνθης Αναστασάκης, πριν ακόµα κλείσει τα 27 του χρόνια, ξεκίνησε να κάνει πράξη το όνειρο κάθε ιστιοπλόου: Να περιπλεύσει τη Γη µε ένα ιστιοφόρο σκάφος!

Ο Κλεάνθης είναι απόφοιτος της Σχολής Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης του ΠΟΙΑΘ και παρακολούθησε τα µαθήµατα στην Κρήτη από όπου κατάγεται. Μετά την αποφοίτησή του ξεκίνησε να ταξιδεύει στο Αιγαίο. Αυτό όµως δεν ήταν αρκετό για το ανήσυχο πνεύµα του. Γι αυτό και ξεκίνησε να προετοιµάζεται για να κάνει τον γύρο του κόσµου! Μακριά από τα φώτα της δηµοσιότητας και µε εντελώς δικά του µέσα διάβασε, έψαξε, πειραµατίστηκε, προετοιµάστηκε και τον Αύγουστο του 2017 απέπλευσε από το λιµάνι της Σούδας στα Χανιά.

Με το µεγάλο ταξίδι του θέλει να δείξει πόσο όµορφη είναι η Γη που ζούµε, αλλά και πώς να εξερευνήσουµε υπέροχα µέρη µε φθηνό και λιγότερο συµβατικό τρόπο. Πόσο εφικτό είναι ένα τέτοιο ταξίδι ζωής µε τη σωστή προετοιµασία και την ανάλογη σύνεση.

Τα δύο πρώτα χρόνια ταξίδευε µόνος του, παρέα µε τη γάτα του! Τον τελευταίο χρόνο όµως µοιράζεται την ταξιδιωτική αυτή εµπειρία µε την κοπέλα του, Conceicao Bernardo Silva Gomes, µε την οποία ταξιδεύουν µαζί. Εκείνη δεν διέθετε εµπειρία, παρά µόνο ταλέντο και όρεξη, που είναι τα βασικά στοιχεία για τον Κλεάνθη. Τώρα πια βέβαια και η Conceicao είναι έµπειρη αφού έµαθε τα βασικά µέσα στους πρώτους µήνες.

Ο 27χρονος Χανιώτης, ξεκίνησε για τη µεγάλη περιπέτεια από τη Μεσόγειο και ταξιδεύοντας µέχρι σήµερα στην Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Μαρόκο, Κανάρια νησιά, Σενεγάλη, Γουινέα Μπισσάου, νησιά Bijagos στη δυτική Αφρική και Κάπο Βέρντε, κατάφερε να περάσει τον Ατλαντικό προς την Καραϊβική τον Ιανουάριο. Δεν πέρασε στα τέλη Νοεµβρίου όπως συνηθίζεται, αλλά περίµενε µέχρι τον Ιανουάριο, λόγω της µοναδικής οµορφιάς των Bijagos. Έτσι κι αλλιώς, τον Ιανουάριο ο Ατλαντικός δεν έχει κακοκαιρίες. Έχει πιο πολύ άνεµο αλλά σταθερό .

Πριν περάσει τον Ατλαντικό τον Ιανουάριο, ταξίδεψε στις ακτές της Αφρικής (άφησε Νοέµβριο τα Κανάρια) µε σκοπό να διαπλεύσει τον Ατλαντικό, αλλά τελικά πήγε δυτική Αφρική πρώτα, οπότε καθυστέρησε.

Τελευταίος σταθµός ήταν το Τρινιντάντ όπου περιµένει να περάσει η εποχή τον τυφώνων ή εποχή των βροχών όπως τη λένε εκεί. Επόµενος σταθµός είναι η Παταγονία, όµως επειδή δεν µπορεί να πλεύσει κατευθείαν νότια λόγω ρευµάτων, περιµένει να ξεκινήσει τον Μάιο, για τον Νότιο Ατλαντικό, για Βραζιλία, Αργεντινή και Παταγονία. Το σκάφος βρίσκεται σε ένα καρνάγιο στο Τρινιντάντ, εκτός της ζώνης των τυφώνων.

Ένα ιστιοφόρο σκάφος είναι αυτόνοµο όσον αφορά την κίνησή του. Δεν ισχύει όµως το ίδιο για το πλήρωµα. Το µεγάλο πρόβληµα είναι το πόσιµο νερό. Το σκάφος µπορεί να φορτώσει αρκετό φαγητό για έξι µήνες (ή για τρεις µήνες τώρα που είναι δύο άτοµα), αλλά από νερό µπορούν να έχουν µαζί τους µόνο 250 λίτρα, από λιµάνι σε λιµάνι. Αυτά τα 250 λίτρα πρέπει να φτάσουν για όσο κρατήσει το ταξίδι από 10 µέρες έως 40 µέρες.

Ας ευχηθούµε το ταξίδι του Κλεάνθη Αναστασάκη να αποτελέσει κίνητρο και έµπνευση και για άλλους ιστιοπλόους.

Το σκάφος

Το σκάφος του που ονόµασε Nala είναι ένα Beneteau First 26 του 1984, µήκους 8,2 µέτρων και 2,8 µέτρων πλάτους, κατασκευασµένο στη Γαλλία από πολυεστέρα. Είναι ένα ελαφρύ αλλά γερό cruiser racer σκάφος παραγωγής. Ο έξυπνος εσωτερικός σχεδιασµός και η διαµόρφωση του ντεκ, µε όλο τον έλεγχο να είναι από το κόκπιτ ωστόσο, το καθιστά ένα πολύ άνετο και ασφαλές σκάφος.

Μετά την πρώτη καταιγίδα στον Ατλαντικό µε 35 ως 40 κόµβους άνεµο και πελώρια κύµατα και τη διεύθυνση από τα δυτικά που είναι πολύ σπάνιο, ο Κλεάνθης αποφάσισε να κάνει αλλαγές. Μιας και το σκάφος έχει περιορισµένα σωστικά, µε βάση το λεµβολόγιο, η προσπάθεια στράφηκε ώστε να γίνει το ίδιο το σκάφος αβύθιστο και όσο πιο γερό γίνεται.

Το σκάφος από κατασκευής του έχει λίνερ, δηλαδή διπλό τοίχωµα, το οποίο µε λίγες µετατροπές που έγιναν στα Κανάρια, στεγανοποιεί το σκάφος σε περίπτωση τρύπας από κάποιο χτύπηµα. Οπότε από τα ύφαλα µέχρι και τη µέση περίπου στα σκαλιά αν γίνει ρήγµα, το σκάφος δεν βουλιάζει.

Όµως και δοµικά έγιναν σηµαντικές αλλαγές. Έχουν προστεθεί τέσσερις νοµείς, ένας µπουλµές και δύο διαµήκεις επιπλέον νοµείς. Ο δε πολυεστέρας ενισχύθηκε περίπου 10 χιλιοστά στη σύνδεση µε την καρίνα.

Σαν εναλλακτική πρόωση, εκτός από την κύρια µηχανή, έχει και µια εξωλέµβια, αλλά η γνώση από τους ντόπιους και από άλλους ωκεανοπόρους οδήγησε στην απλή λύση ενός µεγάλου κουπιού (scaling oar), το οποίο από την πρύµη προωθεί το σκάφος µε 1.5 κόµβο σε άπνοια. Ταχύτητα αρκετό για να µπει το σκάφος σε λιµάνι.

Οι βάσεις του πηδαλίου έχουν ενισχυθεί και έχει κατασκευάσει και δεύτερο πηδάλιο,

για την περίπτωση που αυτό σπάσει. Σε περίπτωση που και το δεύτερο πηδάλιο σπάσει, η πόρτα της καµπίνας έχει σχεδιασµένο πάνω της πηδάλιο και µπορεί να κοπεί ανά πάσα στιγµή και να τοποθετηθεί.

Το σκάφος έχει τρεις αντλίες σεντινών, µία ηλεκτρική και δύο χειροκίνητες, ενώ και η κύρια µηχανή µπορεί να αντλήσει νερό από τις σεντίνες, µε three way valve ώστε να τραβάει νερό ή από τις σεντίνες ή από τη θάλασσα.

Το ύψος σε όλα τα ντουλάπια έχει αυξηθεί κατά 10 εκατοστά για παραπάνω χώρο και κάθε ντουλάπι είναι υδατοστεγές για πλευστότητα.

Επίσης έφτιαξε ένα τριµ ταµπ στο πηδάλιο ώστε να βοηθάει το τιµόνεµα και να µην καταναλώνει πολύ ρεύµα ο πιλότος και να µπορεί να µπει ανεµοτίµονο (το οποίο υπήρχε αλλά έσπασε στην Αφρική και δεν έχει επισκευαστεί ακόµα). Η κατανάλωση του αυτόµατου πιλότου πάντως είναι µεγάλο πρόβληµα, αφού και πάλι χρειάζεται 0.3 του Αµπέρ µε αυτό το σύστηµα, εν αντιθέσει µε 3-5 Αµπέρ που χρειάζεται κανονικά.

Στο κατάστρωµα, όλα τα σχοινιά έρχονται πίσω στο κόκπιτ για ασφάλεια και η µαΐστρα ακόµα. Η µούδα είναι double line reefing, µε ένα σχοινί στον ιστό να την κρατά κάτω και όχι γάντζο όπως ήταν αρχικά.

Παλιά η µαΐστρα είχε τρεις µούδες, ενώ τώρα έχει µόνο δύο, γιατί είναι καλύτερα να αλλάξει σε try sail από να ταξιδεύει µε την τρίτη µούδα.

Έχει ένα ειδικό σύστηµα που επιτρέπει να βιραριστεί το τραισαιλ χωρίς να βγει η µαΐστρα και χωρίς να έχει δεύτερο τρακ, χρησιµοποιώντας το ίδιο τρακ της µαΐστρας.

Το ίδιο και ο φλόκος µπροστά, όπου έχει δύο θέσεις, αναλόγως µε τις συνθήκες. Το άλµπουρο είχε αλλαχτεί το 2000, αλλά έχει ενισχυθεί µε πρόσθετα βαρδάρια και check stays. Τα συρµατόσχοινα είναι στο εργοστασιακό µέγεθος, δεν υπάρχει λόγος για πιο χοντρά.

Μπροστά έχει ρόλερ, αν και ο ίδιος θα προτιµούσε να έχει τη τζένοα µε σκυλάκια, όµως ήταν πιο ακριβό να αλλάξουν τα πλωριά πανιά. Ακόµα και όταν έσπασε το ρόλερ, ήταν φτηνότερο να αλλάξει ρόλερ από το να αλλάξει πανιά.

Το σκάφος είναι όντως αβύθιστο δοκιµάστηκε όταν χτύπησε έναν µεγάλο κορµό στην Ντοµίνικα. Έµεινε µε το άνοιγµα για δύο µήνες µέχρι να φτάσει στο Τρινιντάντ.

Τα πάντα κλειδώνουν, ντουλάπια κλπ, για την περίπτωση που ανατραπεί. Επίσης ο Κλεάνθης σχεδίασε ένα αβύθιστο dinghy µε χώρο για προµήθειες. Δεν ήταν πολύ βολικό όµως και τώρα έχει ένα διπλό κανό για την ίδια δουλειά. Μπορεί να είναι δύο κανό τον 2.5 µέτρων ή ένα µεγάλο των πέντε µέτρων, µε την εξωλέµβια µε «πηγάδι» στη µέση. Η κατασκευή είναι από κόντρα πλακέ και πολυεστέρα.

Στα µελλοντικά σχέδια είναι να ανοιχτεί το λινερ και να δει αν µπορεί να βάλει αφρό για µόνωση από το κρύο, ή αν θα µπει µόνωση από πάνω, για την Παταγωνία. Και βέβαια θα βάλει και θέρµανση, κάτι το οποίο χρειάζεται έτσι και αλλιώς για να στεγνώνουν νιτσεράδες κλπ σε κακές συνθήκες. Υπάρχει η σκέψη ακόµα να βγει τελείως η κύρια µηχανή και στη θέση της να µπει δεξαµενή για νερό.

Έχει και ένα φουσκωτό dinghy, αλλά δεν είναι πολύ βολικό ενώ είναι και ακριβό, ενώ µε τα µισά χρήµατα µπορεί να φτιαχτεί ένα από αφρό, που είναι και πιο ελαφρύ.

Θα ήθελε να είχε ένα ραντάρ και ένα forward sonar, το οποίο προσπαθεί να το αγοράσω τώρα. Όσον αφορά τα πλοία, το σκάφος έχει radar detector, µία συσκευή που ενισχύει το στίγµα σου στα ραντάρ των πλοίων και σου δίνει διόπτευση του ραντάρ που σε είδε, ενώ έχει και αλαρµ.

Επίσης θα προσθέσει SSB ράδιο για να µπορεί να δέχεται δελτία καιρού, γιατί το navtex δεν δουλεύει στον ωκεανό.

Ο Κλεάνθης αφηγείται µία ιστορία

«Θυµάµαι ότι χρειάστηκε να χρησιµοποιήσω αντιµονή σε COB (Cat Over Board), όταν έπεσε η γάτα µου στη θάλασσα.

Τέσσερις ηµέρες µετά το Γιβραλτάρ µε έπιασε κακοκαιρία, ο άνεµος ήταν 35 µε 40 κόµβους και από τα δυτικά, πράγµα σπάνιο για την περιοχή, το Navtex έδειχνε προειδοποίηση για 7 µέτρα κύµα και κατά τη γνώµη µου ήταν σίγουρα γύρω στα 5 µέτρα εφόσον ξεπερνούσε τους σταυρούς και είχαµε κύµατα να µπαίνουν στο σκάφος από πίσω. Ξαφνικά ήρθε από πίσω ένα κύµα µεγαλύτερο από τα άλλα, το κόκπιτ γέµισε νερό και η λαγουδέρα έσπασε µε αποτέλεσµα να µην έχω αυτόµατο πιλότο. Όσο πιο γρήγορα µπορούσα και µε τον φόβο ότι θα πάθει ζηµιά το πηδάλιο (που χτυπούσε από τέλος σε τέλος έχοντας χάσει τα στοπ), έβαλα µια από τις τρεις εφεδρικές λαγουδέρες και έφερα τον καιρό πρύµα. Ύστερα από ώρες στο τιµόνι και µε τον καιρό να έχει χειροτερέψει, το σκάφος σέρφαρε µε 14 µίλια την ώρα, ταχύτητα αρκετά µεγάλη και πια επικίνδυνη για το µέγεθος του κι εγώ αδυνατούσα να κρατήσω πορεία. Αποφάσισα να κάνω αντιµονή.

Το σκάφος αµέσως έγινε πιο σταθερό και τα κύµατα χτυπούσαν περίπου 30 µοίρες από την πλώρη αλλά είτε λόγω του ρεύµατος είτε λόγω του ότι είναι Φιν Κιλ ξέπεσα µε περίπου 3 µίλια την ώρα προς την Αφρική, οπότε αποφάσισα να αλλάξω τακ µε σκοπό να µειώσω το ξέπεσµα η τουλάχιστον να ξεπέφτω προς τα Κανάρια. Μετά την αλλαγή του τακ το σκάφος ξέπεφτε προς τα Κανάρια, όµως τα κύµατα χτυπούσαν πλάγια. Εκείνη τη στιγµή, πιστεύω λόγω της κούρασης, δεν µου φάνηκε σαν πρόβληµα, όµως πριν περάσει πολλή ώρα είχα το πρώτο µου νοκ ντάουν. Ευτυχώς µου στοίχισε µόνο δύο βολταϊκά πάνελ και δεν είχα άλλες σοβαρές ζηµιές, τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να βρω λύση άµεσα για τα κύµατα. Έπαιξα µε τα πανιά και το πηδάλιο, όµως ότι και να έκανα τίποτα δεν βοήθησε, µέχρι που σκέφτηκα να ρίξω την πλωτή άγκυρα από τη δεξιά πλευρά της πλώρης ώστε να µε στρίβει. Παρότι έχω την πλωτή άγκυρα πάντα έτοιµη στο στρίτσιο της άγκυρας, µου πήρε περίπου 40 λεπτά να την ετοιµάσω. Μόλις την έριξα και τέντωσε το σχοινί αµέσως το σκάφος έστριψε και τα κύµατα ερχόντουσαν στις 30 µοίρες! Θρίαµβος, αµέσως µετά πήγα στην καµπίνα, έβγαλα τα βρεγµένα ρούχα και έπεσα για ύπνο στο πάτωµα. Τις επόµενες 2 µε 3 µέρες τις πέρασα σε αντιµονή και µόλις ο καιρός καλυτέρεψε έπιασα λιµάνι στο Λανζαρότε.»

Μάνος Ρούδας
by
Ο Μάνος Ρούδας γεννήθηκε στον Πειραιά και είναι αριστούχος μηχανικός του Πολυτεχνείου της Ουαλίας. Κατέχει τίτλο ΜΒΑ από το Southern New Hampshire University των ΗΠΑ. Έχει εργαστεί ως σύμβουλος επιχειρήσεων και επενδύσεων και ως γενικός διευθυντής στο χώρο της ναυτιλίας και του yachting. Ασχολείται ενεργά με την ιστιοπλοΐα ανοικτής θαλάσσης από το 1996 μέχρι σήμερα, ως αθλητής και επαγγελματίας. Είναι κάτοχος διπλώματος προπονητή ιστιοπλοΐας και του διεθνούς διπλώματος Yachtmaster του RYA.
Previous Post Next Post
0 shares