Πανελλήνιο DoubleHanded με την “Αιολία”

Το µυστικό πάντα είναι καλή προετοιµασία. Το DH έχει µεγαλύτερες απαιτήσεις ασφάλειας από τους αγώνες µε πλήρωµα.

Ο καθένας προσέχει πολύ περισσότερο µην γλιστρήσει και πέσει στη θάλασσα, η διαδικασία διάσωσης είναι πιο περίπλοκη, επίσης ένας τραυµατισµός, ακόµα και ελαφρύς, θα οδηγήσει σε εγκατάλειψη. Οπότε αµφότεροι πρέπει να γνωρίζουν καλά το σκάφος, να είναι πάντα δεµένοι, και να προσέχουν πολύ περισσότερο τα βήµατα τους. Αδειάσαµε το σκάφος από σωσίβια, κουζινικά, άγκυρες και αλυσίδες κρουαζιέρας και αντηχούσε σαν άδειο δωµάτιο. Βλέποντας τη λίστα συµµετοχών, είπαµε ειρωνικά φαντάσου να µας την βγει καµιά Γοργώ φέτος…Φυσικά το σκάφος όπου εστιάζαµε φέτος την προσοχή µας ήταν το Αριστοφανή, µε κάποια απωθηµένα από πέρυσι…

Εκκίνηση από τα Μυρµήγκια, οι προγνώσεις µε λίγο αέρα, πράγµα που φοβόµαστε. Τελικά κάτι φύσαγε αλλά κάτω από 10 κόµβους. Πήραµε όχι και τόσο καλή εκκίνηση, επειδή το κύριο µέληµα ήταν µακριά από άλλα σκάφη προς αποφυγήν συγκρούσεων. Σε λίγο ξεχώρισε το πεδίο. Το Αριστοφανή µπροστά, εµείς να το κυνηγάµε, και όλος ο άλλος στόλος να µικραίνει πίσω µας. Ωραία, λέµε, άλλη µια πλεύση µε δυνατότερο αέρα πρύµα και τον φάγαµε…

Δεν προφτάσαµε να ξεστοµίσουµε την ύβρη και να σου, κόβεται ο αέρας σε µας τους δυο. Βραδιάζουµε δυτικά του Σαν Τζώρτζη σε µια απίστευτη λούµπα. Νύχτωσε και έβλεπα κάποια σκάφη στο AIS και στο marine traffic να µας περνάνε από βορειότερα. Τελικά µας πέρασαν όλοι! Νοµίζαµε ότι είµασταν τελευταίοι, αλλα µετά απο πολλές ώρες στο Μόδι, καταλάβαµε ότι είµασταν προτελευταίοι. Το Αριστοφανή ήταν πίσω µας. Στρίβοντας τον Σαν Τζώρτζη για Μόδι φτάσαµε και περάσαµε τη Γοργώ. Χαιρετίσαµε στα λίγα µέτρα αλλα η µηχανή της έκανε πολλή φασαρία και δεν µας άκουσαν.

Ευτυχώς άρχισε να φυσάει καµιά 10ρια κόµβους, µπλε light µπαλόνι και αρχίσαµε το κυνήγι. Ο αέρας δυνάµωνε, 12… 18… 22… 25 κόµβους κοντά στο Μόδι. Κρατιόµασταν λίγο βόρεια της πορείας φοβούµενοι καµιά φάτσα. Αλλά αρχίσαµε να ποδίζουµε να µην σκίσουµε το µπαλόνι, επειδή το µπαλόνι ήταν για µέχρι 12 κόµβους, και µόλις πέρασε τους 20 περιµέναµε το µπαµ, και ευχόµασταν να µείνει κανένα φυτίλι ώστε να µπορέσουµε να το κατεβάσουµε ολόκληρο. Αλλά άντεξε! Μας εβγαλε ασπροπρόσωπους και καταφέραµε να το µαζέψουµε ακέραιο, όταν έπρεπε να συνεχίσουµε µε φλόκο. Μέχρι το Μόδι µόνο το A Major ήταν µπροστά, τους άλλους τους είχαµε ξαναπεράσει όλους. Πάλι δεύτερο σκάφος ουσιαστικά δεν ξέραµε ότι το Αριστοφανή ήταν πίσω µας. Στο Μόδι όρτσα, Τότε είδε ο Λευτέρης τα φωτάκια του Αριστοφανή πίσω να κάνουν τακ. «Αυτοί δεν χάνουν ούτε µέτρο», είπε τακ στις φάτσες και τιµόνεµα απίστευτο όσο µας πλησίαζαν. Μέχρι τη Μονή µας είχαν περάσει τα Αίθερ, Ιωνία και Αριστοφανή. Όλοι αριστερά προς την Πελοπόννησο εµείς στο δεξί µπράτσο στην Αίγινα. Ξαφνικά άρχισε να µας σιγοντάρει και φτάσαµε µονόµπρατσο στη Μονή µαζί µε το Αριστοφανή, έχοντας πάλι περάσει τους άλλους κάποια µέτρα. Τρίτο σκάφος γυρίσαµε, µπαλόνι για Πλατιά. Εφόσον το Ιωνία µε το Αριστοφανή πήγαν λίγο δεξιά της γραµµής, εµείς αποφασίσαµε, και λόγω των γωνιών του ασύµµετρου να πάµε Πετροκάραβο, το οποίο αφήσαµε δεξιά. Τελικά δεν µας βγήκε. Συναντηθήκαµε στην Πλατιά και οι τρείς. A Major άφαντος. Μετά έβγαλε αέρα 22 κόµβους όρτσα και χάσαµε λίγο χρόνο να κάνουµε αποφλοίωση (peeling) στο µεγάλο φλόκο και να βάλουµε την #1. Αλλά είδαµε ότι το Ιωνία είχε πιο πολλά προβλήµατα και την περάσαµε. Πλησιάζοντας Φλέβες είδαµε το A Major και δίπλα το Αριστοφανή. Τρίτο σκάφος εµείς. Το A Major µένει από αέρα κοντά στις Φλέβες το Αριστοφανή προφανώς µε κάτι µαγικά του Σίµου ξεκολλάει. Μετά κάνει µπαλόνι και εξαφανίζεται, όσο εµείς ακόµα ανεβαίναµε. Ισως πάνω από 10 µίλια µπροστά, πρώτο σκάφος µε απόσταση, και η απόσταση να µεγαλώνει µέχρι που εξαφανίστηκε. Ωχ λέµε, τους πήρε όλων τα σώβρακα… πάλι! Αποφασίζουµε και εµείς να µην πάµε κοντά στις Φλέβες και να αναζητήσουµε αλλού αέρα, πιο κοντά στην Αττική. Τελικά µείναµε και εµείς. Και µας ξανάπιασε όλος ο στόλος στις Φλέβες. Ιωνία στα 5 µέτρα, Αίθερ, Ουτοπία, εγκατέλειψε το Αφρόεσσα, οι περισσότεροι πήγαν προς Αίγινα, εµείς λέµε να µείνουµε µεσοπέλαγα. Καραντιάσαµε πάλι, και όσοι πήγαν προς Αίγινα µας πέρασαν. Ξαφνικά βγάζει πρύµα αέρα προς Αίγινα. Πάλι το ελαφρύ µπλε µπαλόνι, αρχίζουµε πλανάροντας να τους κυνηγάµε. Το Αίθερ πίσω µας, A Major & Ιωνία µπροστά, Ουτοπία ακόµα πιο πίσω. Είδαµε το Άδρα και το Γοργώ να περνάνε την Πλατιά προς Φλέβες. Ακολουθώντας ευλαβικά τις καινούριες γωνίες του ασύµµετρου, µετά το µάθηµα στο πανελλήνιο όπου ακολουθούσαµε τις γωνίες του πιστοποιητικού, που ανεδείχθησαν παντελώς λάθος, φτάνουµε δεύτερο σκάφος 2 µίλια από τον τερµατισµό. Εκεί αγκυροβολούµε για τρίτη φορά. Μόλις έπεσε ο αέρας κατεβάσαµε το µπαλόνι, και παλεύαµε µε τον φλόκο. Έπρεπε να το κρατήσουµε, να κάνουµε πόντζα και να πάµε µισό µίλι προς το πέλαγος. Στερνή µου γνώση να σ’ είχα πρώτα…

Στην απόλυτη µπουνάτσα, τερµάτισε το Ιωνία που έπαιρνε αεράκι στην κορυφή του άλµπουρου της και εµείς στο νήµα µε το A Major. Μετά άρχισε να φυσάει µέχρι το τέλος, οπότε το Γοργώ και το Άδρα γκάζωσαν και κάλυψαν όλο τον χαµένο διορθωµένο χρόνο. Συγχαρητήρια στο Γοργώ που δεν το έβαλε κάτω και κέρδισε στο τέλος!

Την επόµενη φορά θα ήθελα να προτείνω, ανοιχτή θάλασσα για το επόµενο DH. Για ποιό λόγο να στριµωχνόµαστε µέσα στον Σαρωνικό; Πρώτον είναι επικίνδυνο, εάν µπλοκάριζε κάτι κοντά στο Μόδι, τη Μονή, την Πλατιά και µέναµε ακυβέρνητοι κανένα µισάωρο, θα είχαµε σπάσει στα βράχια, πχ δίχτυ να µαγκώσει πηδάλιο ή προπέλα, κάποιο κοκορέτσι από µπαλόνι. Επιπλέον ο Σαρωνικός έχει όλο λούµπες. Ένα DH Φάληρο – Σέριφος δεξιά – Φάληρο είναι επίσης 120 µίλια, ανοιχτή και ασφαλής θαλασσα. Τα σκάφη στα βράχια σπάνε όχι στο ανοιχτό πέλαγος. Δηλαδή βοήθεια στην Πλατιά, ή το Μόδι σε πόση ώρα θα έφτανε σε σχέση µε βοήθεια που θα ξεκίναγε από Κύθνο ή Σέριφο η Λαύριο; Και αν αυτή η βοήθεια δεν έφτανε σε κανένα µισάωρο, θα είχε το σκάφος πολύ µεγαλύτερο κίνδυνο λόγω στεριάς.

Πάντως παρ’ όλες τις εναλλαγές µε τις άπνοιες, οι αλλαγές στις θέσεις από µπρος στο τέλος και τούµπλαλιν, είχαν αθλητικό ενδιαφέρον και αρκετή αδρεναλίνη. Ευχαριστηµένοι είµαστε, πολλά λάθη ούτε στις µανούβρες ούτε στην τακτική κάναµε. Η διοργάνωση άψογη, και επιθυµούµε διοργάνωση περισσότερων DH πρωταθληµάτων και αγώνων πάνω από 100 µίλια, όπως και inshore. Παρ’ όλο που δεν προκρίθηκε το άθληµα στους Ολυµπιακούς, πολλοί έχουν στραφεί σε αυτόν τον τοµέα, επειδή δεν απαιτεί τόση στρατολόγηση πολυάριθµων πληρωµάτων. Τα ναυπηγεία βγάζουν συνέχεια DH σκάφη. Από την άλλη το Aegean600-DH βρίσκω λόγω των πολλών πλεύσεων κοντά σε στεριές και πολλών εναλλαγών πανιών είναι πολύ πιο απαιτητικό, και εξοντωτικό από ένα ωκεάνιο DH στους αληγείς για 1.000-2.000 µίλια.

Του χρόνου, να είµαστε καλά, θα επανέλθουµε δριµύτεροι και σοφότεροι.

Previous Post Next Post