Τα 2000 μίλια του Αιολία το 2021

Φέτος λόγω Covid-19 τα πράγµατα αρχίσαν λίγο διστακτικά. Παρ’ όλα αυτά αρχές Ιουνίου καταφέραµε να πέσουµε στη θαλασσα µετά τη συντήρηση.

Για να δούµε πως πάνε τα συστήµατα, µια µικρή προπόνηση Φάληρο-Ύδρα ήταν απαραίτητη. Όχι ότι δεν θα µπορούσαµε να τα δοκιµάσουµε στον Φαληρικό Όρµο, mast tuning και όλα τα άλλα σκοινάκια, αλλά ο Πειρατής της Ύδρας δεν κανει ντελίβερι στον Φαληρικό Όρµο.

18-20 Ιουνίου Φάληρο Ύδρα και πίσω, η κόκκινη Φερράρι µας πήγε µέχρι 12 κόµβους γυρίζοντας… All systems go declared λοιπόν.

Μετά όµως έπρεπε µε το νέο πλήρωµα, να κάνουµε και µια σωστή προπόνηση για το AEGEAN 600 που πλησίαζε και οι µισοί δεν είχαν συναντηθεί ποτέ. Οπότε, τουλάχιστον για το inner core, πήγαµε στον αγώνα των Κυκλάδων. Φάληρο – Φλέβες εκκίνηση από Φλέβες για Φοίνικα στις 28/6 µε 4 από το πλήρωµα. Ξεκινήσαµε 3 λεπτά αργοπορηµένοι, αλλά το άλλο J, A Major, µας έβαλε τα γυαλιά. Ο αέρας ήταν για code zero, που εµείς δεν είχαµε, δεν σήκωνε µπαλόνι, και µας πέρασε µέχρι τη Μακρόνησο σαν σταµατηµένους. Τι να το κάνουµε ότι τον περάσαµε µετά boat to boat… Κέρδισε κατά κράτος! Η εκκίνηση µετά στις 22 Ιουνίου ήταν για Μήλο. Μια µπαλονάδα µε ιδανικές συνθήκες. Αέρας πάνω από 12-14 κόµβους, 20 συχνά, και η σπιλιάδα έφτασε και 27 σε µια στιγµή, το άσπρο (τεράστιο) runner, σηκώθηκε στο µπαµ της άσχηµης εκκίνησης και κατέβηκε µέσα στον Αδάµαντα. Ηταν η πλεύση για την Αιολία. Το A Major ηταν αρχικά µπροστά, αλλά το βλέπαµε να αλλάζει µπαλόνια και να µένει πίσω. Στον Φοίνικα τερµατίσαµε δεύτερο σκάφος, και στον χαριζόµενο κερδίσαµε µε 5 λεπτά τον Έρυτο ΙΙΙ. Πιο ιδανικό καιρό δεν θα µπορούσαµε να εχουµε. Προς µεγάλη έκπληξη των συναγωνιστών µετά από ένα µικρό διάλειµµα στη Μήλο, λύσαµε και γυρίσαµε πίσω, εγκαταλείποντας τις υπόλοιπες ιστιοδροµίες. Η πορεία κατευθείαν Λαύριο γιατί τώρα ξεκίναγε ο µεγάλος αγώνας που ήθελε σχολαστική προετοιµασία. Στο Λαύριο είδαµε και το αδελφό σκάφος το Blur, ένα J111, µε το ψηλό κατάρτι και µε ένα αντί για δυο πηδάλια. Κατά τα άλλα ίδια γάστρα µε την Αιολία από το ίδιο καλούπι. Ο επαγγελµατισµός και η οργάνωση πάντως του Blur µας άφησε άναυδους, ακόµα και πριν την εκκίνηση. Την ηµέρα πριν από την εκκίνηση χαλάει ο αφαλατωτής, ένα ηλεκτρικό πρόβληµα, δεν είχαµε παραπάνω χρόνο να το ψάξουµε, αποδείχτηκε λεπτοµέρεια άνευ σηµασίας, αλλα πήραµε νερό και σχεδιάσαµε την πορεία χωρίς αυτόν… Σαν µεγάλος θαυµαστής του αείµνηστου Conny, Cornelis van Rietschoten, δεν αφήνεις τίποτα στην τύχη. Η επιτυχία σε έναν αγώνα εξαρτάται από την καλύτερη δυνατή προετοιµασία, σε ασφάλεια, έλεγχο εξοπλισµού, αµοιβό εξοπλισµό σε περίπτωση αστοχίας, κλπ. Ετσι προσπαθήσαµε να δοκιµάσουµε ότι πέρναγε από το µυαλό µας. Δυστυχώς δεν είχαµε κάνει ποτέ µε την πραγµατική σύνθεση του πληρώµατος του AEGEAN 600, man over board, θα έπρεπε, παρόλο που µε µερικούς είχαµε κάνει παλιά. Κάναµε µόνο θεωρητικά σενάρια και απαγγελία της διαδικασίας. Ένα σηµαντικό ατού στο οποίο πιστεύω συνέχεια είναι το ηθικό του πληρώµατος. Αυτό τονίζεται από το στοµάχι. Γι’ αυτόν τον λόγο έχουµε haute cuisine σκάφος, ζεστό φαγητό µαγειρεµένο εκείνη τη στιγµή. Το πρωί αυγά Αιολία, το µεσηµέρι spaghetti al tono, το βράδυ risotto ai porcini,… Βοηθάει πολύ στο ηθικό και το παραπανίσιο βάρος µε την κουζίνα αξίζει το κόπο.

Στην εκκίνηση πήραµε τον καιρό από το Windy, εκεί έλεγε δεξιά από το rhumb line για Μήλο έχει περισσότερο αέρα. Μετά είδαµε στον απίστευτα µεθοδικό σχεδιασµό του Blur µε gribs και routing ότι και αυτοί το ίδιο έκαναν. Το Optimum 3 βέβαια θα µας έδειχνε τον δρόµο. Όπως είχαµε προβλέψει τα σκάφη που παρακολουθούσαµε Optimum 3 και Blur πήγαν δεξιά από το rhumb line. Το ίδιο και εµείς. Στη Μήλο όµως ενώ οι αλλοι µε µεγαλύτερο rating είχαν περάσει µπροστά, εµείς µείναµε από αέρα. Μετά τη νύχτα ήταν στάσιµα για µας. Ευτυχώς κάπου στα µέσα για τη Σαντορίνη άρχισε να φυσάει, κρατήσαµε το µπαλόνι όσο πήγαινε, µας πόδιζε αλλά τρέχαµε, και µετά µε φλόκο µέχρι έξω από τη Σαντορίνη, αλλά µπήκαµε στην καλντέρα πάλι µε µπαλόνι. Ο αέρας έπεσε σχεδόν στο µηδέν αλλά κουνιόµασταν δειλά δειλά µέχρι να βγούµε. Η επόµενη νύχτα µε µπαλόνι και πόντζες µέχρι την Κάσο. Ευτυχώς λογικός αέρας χωρίς τις εντάσεις που φηµολογείται το πέρασµα. Νυχτώσαµε κάτω από τη Ρόδο όπου µας κάλεσε το λιµενικό, εµάς και όλο τον στόλο εάν είδαµε τίποτα φωτοβολίδες. Προς τη Νίσυρο άρχισε πάλι να φυσάει λίγο. Περίµενα στην Κω µπουνάτσες αλλά από την Κέφαλο φόρτωνε το 5αρι. Μετά τη Νίσυρο σιγόντο, πάµε για reacher, super πλανάρισµα τρελό αλλά ο καιρός έφτασε τα σαράντα… σούπερ φάτσα… και για να κατεβάσουµε το µπαλόνι χάσαµε σχεδόν ένα µίλι ποδίζοντας µε τρελά πλαναρίσµατα. Με το µπαστούνι να λυγίζει σαν µπανάνα, ευτυχώς χωρίς ζηµιά κατέβηκε η κόκκινη Φεράρι. Αυτό ήταν η πρώτη έκπληξη, πίστευα ότι στην Κω δεν θα φυσάει και θα καραντιάζαµε. Νυχτώσαµε έξω από τη µύτη της Κω µε αρκετό αέρα όρτσα µε ένα τουρκικό εµπορικό να µας πιέζει προς το νησί, του µίλησα στο vhf και αµέσως ευγενέστατος πέρασε από την πρύµνη µας.

Μετά ακολούθησε όλη η νύχτα όρτσα, Καλόλιµνος, Φαρµακονήσι, Αγαθονήσι, ήταν αρκετά δύσκολα και λόγω σκότους, υγρασίας και αέρα. Μια τουρκική ακταιωρός µας παρακολουθούσε διακριτικά ανατολικά µε το µπλε και κόκκινο φως να αναλάµπει.

Ξηµέρωµα στο Φαρµακονήσι, να ζεσταθεί επιτέλους λίγο το κοκαλάκι µας. Ο καιρός φρεσκάριζε προς το Ικάριο, µούδα και #3. Αλλά εντάξει µέχρι 30-35. Μεσηµεράκι έπεσα να κοιµηθώ λιγο µετά την Ικαρία, αφού κολλήσαµε για λίγο σε µια άπνοια στο δυτικό άκρο της Ικαρίας. Δεν πέρασε πολύς καιρός και το πλήρωµα να τσιρίζει καπετάνιο καπετάνιο!..

Ο καιρός ηταν σταθερός πλαγιοδροµία 40, σπιλιάδες 54. Να κατεβάσουµε όλη τη µαΐστρα. Οκ την κατεβάσαµε, αλλά πορεία δεν µπορούσαµε να κρατήσουµε. Έπρεπε να ποδίσουµε. Λάθος που δεν σηκώσαµε staysail, αλλά ο πλοηγός σχεδίαζε πλαν Β, να ποδίσουµε να φυλαχτούµε, και να αφήσουµε τους ηρωισµούς. Είµασταν σε survival mode. Εκεί στείλαµε µήνυµα ότι δεν µπορούµε να συνεχίσουµε και εγκαταλείπουµε λόγω θύελλας. Πατηµένοι φτάσαµε σταβέντο της Μυκόνου και ω του θαύµατος, ο καιρός έπεσε πάλι στα 30 σπιλιάδες 40. Σαν µπουνάτσα µας φαινόταν πια. Οπότε ορτσάραµε να µπούµε στην πόρτα µόνο µε #3. Εάν δεν µας έβγαζε θα ποδίζαµε. Περάσαµε την πόρτα κάνοντας τακ µόνο µε τον φλόκο, ανέβαινε περίπου 40 µοίρες φαινόµενο 60 πραγµατικό. Μετά την Μύκονο πάλι µαΐστρα και συνεχίσαµε. Τεράστιο λάθος αποδείχθηκε µετά να πάµε σταβέντο της Γυάρου. Rotors και άπνοιες µας έβγαλαν εκτός πορείας. Τώρα ο τερµατισµός ήταν πια κοντά. Μετά το Σούνιο µείναµε Λαύριο για ξεκούραση. Την επόµενη short handed για Φάληρο. Πόσο γρηγορα πέρασαν 5 µερες! Ευτυχώς χωρίς καµία ζηµιά, το βαρκάκι άντεξε ολες τις κακουχίες. Απεδείχθη πολύ αξιόπλοο και θεαµατικό στα πλαναρίσµατα. Την επόµενη φορά θα κάνουµε και εµείς route planning όπως το Blur, και δεν θα κοιτάµε µόνο τον καιρό από το Windy. Το οποίο έλεγε 7αρι στο Ικάριο όχι 9 που βρήκε µόνο εµάς και τους Αυστριακούς που εγκατέλειψαν λόγω µηχανικής βλάβης… Τρίτοι στην κλάση µας δεν είναι και άσχηµα.

Μόλις φτάσαµε Φάληρο όµως, το ηµερολόγιο έδειχνε 11 Ιουλίου… µόλις 6 µέρες για την εκκίνηση του Ράλλυ Αιγαίου. Ξεκούραση µια µέρα, αλλά πανικός και πίεση προετοιµασίας πάλι. Πανιά για έλεγχο και µικροεπισκευές, σκάφος πάλι έλεγχο και καθάρισµα. Και να που έφτασε το Σάββατο 17 Ιουλίου χωρίς να το καταλάβουµε.

Στην Κύθνο µείναµε τελείως από αέρα, αλλά ένα µαγικό πράγµα συνέβη έξω από τη Σύρο. Μπροστά µας σε αρκετά µίλια απόσταση βλέπαµε κάτι πανιά, αλλά µε το AIS ανύπαρκτο, και τον τράκερ να µην έχει 3G σήµα, εν ξέραµε ποιοι είναι. Κοντά στη Σύρο βγάζει είναι αεράκι θερµικό που άρχισε να µας ρουφάει µε το ελαφρύ µπαλόνι. Κολληµένοι αριστερήνεµοι στη Σύρο τα πανάκια µπροστά όλο µεγάλωναν. Κάναµε στροφή 180 µοιρών γύρω γύρω από τη Σύρο µε αυτό το αεράκι να µας προωθεί πρύµα. Τότε αναγνωρίσαµε iSail και Pega µπροστα µας. Σε λίγο τους είχαµε αφήσει 3-4 µίλια πίσω, µε το θερµικό να δυναµώνει. Φτάνοντας τώρα στη µέση της Σύρου έπρεπε να αφήσουµε τη βοήθεια του ήλιου και να περάσουµε το κανάλι Σύρο-Τήνο για τον τερµατισµό. Φανταζόµουνα ότι µεσοκάναλα δεν θα είχε καθόλου αέρα… Να που είχε µέχρι 12 κόµβους µεσοκάναλα. Εν τω µεταξύ µας είδε το Pega που αρχικά ήταν 5 µίλια µπροστά, µετά έµεινε 3 µίλια πίσω, και άρχισε να µας κυνηγάει. Η απόσταση µίκραινε συνέχεια όσο φτάναµε στην Τήνο που έπεφτε ο αέρας. Τελικά πέσαµε σε µια λούµπα στον τερµατισµό και τα τσακάλια µας πήραν δευτερόλεπτα boat to boat. Μετά από λίγη ξεκούραση που τη χρειαζόµαστε γιατί µας έλειπε ακόµα ύπνος από το 600, ξεκινήσαµε για Ψαρά. Περάσαµε µια µαγική ροµαντική νύχτα µε σεληνόφως ακίνητοι έξω από τη Χίο. Όλη η θάλασσα λάδι, µια µεγάλη πισίνα. Μόλις µε την ανατολή φύσηξε και µπορέσαµε να κουνηθούµε για να τερµατίσουµε µε 15 κόµβους όρτσα.

Στα Ψαρά άρχισε να δυναµώνει ο αέρας. Ο περίπλους των Ψαρών τη µεθεπόµενη ήταν µε 6-8 µποφόρ. Η αρκετά συντηρητική στρατηγική δεν µας επέτρεψε να πάρουµε καλύτερες θέσεις, δεύτερη µούδα και #3 φλόκος, µετά βγάλαµε µια µούδα… Πλανάραµε συνεχώς ακόµα και στα όρτσα και πίσω από το νησί φτάσαµε 16 κόµβους. Το κύµα ήταν συναρπαστικό. Έπρεπε να είχαµε µεγαλώσει την ιστιοφορία στα πρύµα.

Την άλλη µέρα ξεκίνησε η επιστροφή µε 7-8. Νούµερο #3 φλόκο και µια µούδα, πλαγιοδροµία. Ο αέρας δυνάµωνε και πηγαίναµε 12-14 συνέχεια. Στο Κάβο Ντόρο περάσαµε τους 16. Με το AIS είχε λιγο πλάκα, επειδή µας ακολουθούσε ένα εµπορικό µε 12 κόµβους, εµείς πότε πηγαίναµε 14-15 και του φεύγαµε, πότε 10 και µας έπιανε. Τελικά τον περάσαµε. Μετά το Κάβο Ντόρο έπεσε ο καιρός στους 20, οπότε λέω µπαλόνι, σηκώσαµε το κόκκινο reacher και αµέσως ξαναπήγε στις σπιλιάδες 42. Ευτυχώς κατέβηκε χωρίς ζηµιά, έβλεπα το µπαστούνι να λυγίζει σαν µπανάνα και το δροµόµετρο να ξεπερνάει τους 19. Μέσος όρος 9.5 κόµβοι Ψαρά – Σούνιο, δεν είναι και άσχηµα.

Τι κρίµα που είχε τόσες λίγες συµµετοχές το 58ο Ράλλυ Αιγαίου!

Τωρα όµως αρχίζει η προετοιµασία για τον τρίτο, τον καλύτερο. Το Πανελλήνιο στη Σκύρο. 110 µιλάκια να πας, να τρέξεις τον αγώνα και άλλα 110 να γυρίσεις. Και όλα αυτά πάλι 5 µέρες µετά το Ράλλυ Αιγαίου. Επειδή µου αρέσει πολύ η Σκύρος, δεν υπήρχε καµιά αµφιβολία. Πρέπει να πάµε. Το ωραίο ήταν ότι είχαµε και πλοίο συνοδείας. Δεν πήγαµε µε 4 αυτοκίνητα, αλλά µε ιστιοφόρο. Η Madame Soussou θα ήταν το σκάφος όπου θα κοιµόµασταν, θα αφήναµε τα µπαγκάζια και τα πανιά που δεν θα χρειαζόµασταν, liferaft, άγκυρες, κλπ. Ξεκινήσαµε Πέµπτη και αγκυροβολήσαµε η Αιολία και η Σουσού το βράδυ στον αρχαίο λιµένα της Γεραιστού. Μέσα στη µέση του Κάβο Ντόρο, ένας προφυλαγµένος κόλπος από τον βοριά. Και οι αρχαίοι το ήξεραν, χρόνια το είχα στη λίστα να τον επισκεφθώ. Την άλλη µέρα, αέρας σχεδόν ανύπαρκτος, το σιδερένιο πανί ήταν η κύρια πρόωση, και τα πανιά περισσότερο διακοσµητικά. 80% µηχανή µέχρι τη Σκύρο.

Σάββατο τρεις ιστιοδροµίες µε πάλι νέα πρόσωπα στο πλήρωµα. Συντονισµός και εξοικείωση µας κόστισαν κάποιες θέσεις. Παρόλο που στις αλλαγές πανιών και τα καβατζαρίσµατα στις σηµαδούρες τα πήγαµε πολύ καλά, στα όρτσα κάτι έλειπε, το οποίο το ψάχνουµε. Την επόµενη ηµέρα αγώνας 45 µίλια ανοιχτή θάλασσα. Μέχρι τα πρύµα καλά πηγαίναµε, µετά όρτσα να γυρίσουµε για τα Λινάρια, έπεσε ο αέρας και κάναµε ένα σηµαντικό λάθος. Υπολογίσαµε ότι θα βγει αέρας σοφράνο, στη µέση κάναµε τακ για να βρούµε αυτόν τον αέρα που δεν βγήκε τελικά. Έτσι πηγαίνοντας για µια ώρα µε vmg µηδέν χαραµίσαµε όλο το πλεονέκτηµα που είχαµε. Την επόµενη όρτσα-πρύµα µε χαµηλότερο αέρα. Πάλι ο ανταγωνισµός πολύ καλός, δεν καταφέραµε ούτε στα όρτσα να τους φτάσουµε ούτε στα πρύµα να τους κρατήσουµε. Την επόµενη µικρότερος αγώνας ανοικτής θαλάσσης µε σχεδόν καθόλου αέρα. Μόλις στο τελευταίο µπράτσο έβγαλε κάτι.

Από το Πανελλήνιο µάθαµε πολλά. Θα βελτιωθούµε. Πρώτον οι γωνίες του πιστοποιητικού για τα πρύµα είναι παντελώς άχρηστες. Τις ακολουθούσαµε και δεν µας βγήκαν. Αυτό είναι το εύκολο κοµµάτι, να µετρήσουµε το vmg πρύµα και να βρούµε τη βέλτιστη στρατηγική. Στα όρτσα είναι λίγο πιο πολύπλοκα τα πράγµατα. Τοσο εγώ που πήγαινα λίγο πιο ποδιστά, όσο και η Νόνη που πήγαινε λίγο πιο πιντσαριστά, δεν µας έβγαιναν τα όρτσα. Τι φταίει, είναι λίγο πιο πολύπλοκο να το βρούµε, αλλά θα το ψάξουµε. Ένα µεγάλο ελάττωµα που µας κόστισε σίγουρα θέσεις είναι ότι σε κάθε αγώνα, AEGEAN600, 58ο Ράλλυ Αιγαίου και Πανελλήνιο, το πλήρωµα άλλαζε κατά 50% κάθε φορά. Εντάξει υπήρχε ένας εσωτερικός σταθερός πυρήνας, αλλά µε 50% νέα πρόσωπα δεν είναι δυνατή η εξοικείωση και ο συντονισµός σε τόσο απαιτητικούς αγώνες ιδίως όπως το Πανελλήνιο. Γι’ αυτό το double hand που ελπίζω να ξαναγίνει φέτος, δίνει µια ηρεµία και προσφέρει πλεονεκτήµατα σε αυτόν τον τοµέα.

Εν ολίγοις κάναµε σχεδόν 2000 µίλια από τα µέσα Ιουνίου πριν τα µέσα Αυγούστου. Θα επανέλθουµε δριµύτεροι.

Previous Post Next Post