Στο τεύχος 156 του ΙΚ αναφέρθηκε η ιστιοπλοϊκή πλευρά τής Ολυµπιάδας στο Παρίσι το 2024 και ο θρίαµβος της ευρωπαϊκής ιστιοπλοΐας.
Στον πίνακα των 30 µεταλλίων τα 19 κατακτήθηκαν από Ευρωπαίους αθλητές, ενώ χώρες όπως οι ΗΠΑ, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Βραζιλία, από τις οποίες θα περίµενε κανείς καλά αποτελέσµατα, δεν φάνηκαν. Δεν ξέρω αν ανέβηκε το επίπεδο των Ευρωπαίων ή αν έπεσε των άλλων. Στο άρθρο αναφέρεται ότι οι Έλληνες ιστιοπλόοι ήταν µακριά από τις προσδοκίες και µε µια πρόχειρη µατιά, το 2016 έφεραν ένα χάλκινο, το 2020 οι θέσεις τους ήταν από 8 έως 19 και το 2024 από 11 έως 22.
Κάνω την παρακάτω σκέψη: Οι Ολυµπιάδες για την ιστιοπλοΐα, µοιάζουν πλέον µε έκθεση τεχνολογικής εξέλιξης ακροβατικών επινοήσεων και οι ευρεσιτέχνες ψάχνουν για αναβάτες, όταν δε ένα σκάφος(ας το ονοµάσουµε χάριν ευφωνίας σκάφος) κερδίσει δεν ξέρω αν το βραβείο το δικαιούται ο επιβαίνων ή ο σχεδιαστής. Δεν ξέρω αν από τους αναγνώστες αυτής της άποψης θα βρεθεί κανένας, ο οποίος δεν θα µε ονοµάσει «οπισθοδροµικό καθυστερηµένο», αλλά δεν πειράζει, η ζωή είναι καλύτερη όταν υπάρχει χώρος για όλες τις απόψεις, πολλές δε φορές τα αποτελέσµατα δεν δικαιώνουν τους ευφάνταστους. Η τεχνολογική εξέλιξη τρέχει γρήγορα, γρηγορότερα απ’ ότι η ζωή µπορεί να την παρακολουθήσει, να τη δοκιµάζει, να την κρίνει και να την αποδεχτεί ή όχι, αυτό αποτελεί τεχνολογική καταπίεση και η τεχνολογία αντί να υπηρετεί τον άνθρωπο, ο τελευταίος τρέχει πίσω της λαχανιάζοντας, µπήκε το κάρο µπροστά από το άλογο, γι αυτή δε την αφύσικη παραδοξότητα φωνάζει το καθηµερινό άγχος, αλλά κανένας δεν ακούει. Μήπως, αν µας αρέσει ο ορθολογία, τη σηµερινή ιστιοπλοΐα πρέπει να την προσδιορίσουµε σαν «ακροβατική»;
Να δούµε και λίγο τη διοργάνωση από τους Γάλλους. Επειδή βλέποντας τότε τις εκδηλώσεις µού φάνηκε υπερβολική η δόση τού «πανηγυριού», διάβασα όσες απόψεις µπόρεσα να βρω και είδα ότι δεν είµαι ο µόνος αντιδραστικός, το πνεύµα των Ολυµπιακών Αγώνων δεν είναι εκείνο της φαµφάρας, είχε και πρέπει να έχει µια θρησκευτικότητα και οι Γάλλοι διοργανωτές µάλλον αθέισαν! Να επαναλάβω τη χρονική ταυτότητα των Ολυµπιακών Αγώνων, πρωτοέγιναν το 776 π.χ. και σταµάτησαν το 392 µ.χ., δηλ. µετά από 1168 χρόνια, από τον Θεοδόσιο τον Α΄, µε την αιτιολογία ότι είχαν εκτραπεί σε ωφελιµιστική εκδήλωση, µε επαγγελµατίες αθλητές και θύµιζαν τσίρκο! Αν ο Θεοδόσιος έβλεπε την τωρινή εξέλιξη, µάλλον θα αυτοκτονούσε!
Το 1859, δηλ. µετά από 1469 χρόνια σιωπής, άρχισε µια ελληνική προσπάθεια αναβίωσης της Ολυµπιάδας, την οποία έλεγαν και Πενθετηρίδα, και έγιναν 4 απόπειρες στην Αθήνα, το 1859, 1870, 1875 και 1888, χωρίς να καταστεί δυνατό να επικρατήσει η ιδέα, τότε το 1896 ήρθε ο Κουµπερτέν και τους αναβίωσε σαν Διεθνείς Ολυµπιακούς Αγώνες και µε την προϋπόθεση να γίνονται σε διαφορετικά µέρη κάθε 4 χρόνια. Δεν ξέρω πόσοι πιστεύουν ότι στις Ολυµπιάδες εξακολουθεί να επικρατεί το αθάνατο αρχαίο πνεύµα και όχι η σύγχρονη κερδοσκοπική διάθεση, µε την πρώτη άποψη να φαίνεται πολύ χλωµή. Από τη διεθνοποίηση των αγώνων δεν ξέρω αν η Ελλάδα ωφελήθηκε ή ζηµιώθηκε. Υπάρχουν πάντως κάποιες αδύναµες φωνές που υποστηρίζουν τον επαναπατρισµό και την αναβάθµισή τους στην αρχική ιδέα, πράγµα που θα ήταν ιδανικό για τον αθλητισµό και την Ελλάδα, αλλά µια τέτοια προσπάθεια χρειάζεται ισχυρές προσωπικότητες να τη διαχειριστούν, που δυστυχώς δεν παράγει η σηµερινή Ελλάδα.
Για την ώρα καµαρώνουµε που στην παρέλαση είµαστε πρώτοι!
