Ράλλυ Αιγαίου, πρόκληση για συμμετοχή

Το 1984, µετά από 35 χρόνια ολοκληρωµένης καριέρας στο Π.Ν., ένοιωσα πολύ έντονα τη φωνή της θάλασσας να µε καλεί και πάλι κοντά της. Έτσι απόκτησα το θαλασσινό αυτό «πλάσµα», τον ΚΟΡΜΟΡΑΝΟ µου 10µ, για να µπορέσω να τη νοιώσω µε µεγαλύτερη αµεσότητα µε τις πέντε αισθήσεις µου. Τον λέω «πλάσµα» γιατί έχει ψυχή. Νοιώθω τον πόνο του όταν τον ζορίζω ορτσάροντας µε δυνατό µελτέµι, την ανακούφισή του όταν τον ποδίζω, καθώς και τη χαρά του όταν του επιτρέπω µερικές φορές να κάνει αυτό που θέλει πλανάροντας στο κύµα.

Δεν µπορούσα να φανταστώ ότι η πρώτη συµµετοχή µου στο Ρ.Α., θα γινόταν όχι απλώς τρόπος ζωής, αλλά πηγή της ζωής µου. 38 χρόνια συµµετοχής, συµπληρώνοντας συνολικά 27.000 µίλια, ήσαν αρκετά για να συµβεί αυτό.

1.- Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ελκυστικά δύσκολος, µε µεγάλες διαδροµές, στην περίοδο των µελτεµιών και στην περιοχή τους. Είναι δική µου επιλογή το κυνήγι της περιπέτειας (γιατί αυτό σηµαίνει αγώνας), που δοκιµάζει τη ναυτοσύνη του πληρώµατος το οποίο ενεργεί µε απόλυτο συντονισµό, Είναι σαν µία συµφωνική ορχήστρα… αν φαλτσάρει έστω και ένα βιολί, το αποτέλεσµα θα είναι θλιβερό.

Στιγµές :

α.- Ρ.Α. 1985. Η πρώτη σκληρή δοκιµασία.

Αφήνοµε δυτικά τη Σέριφο για τερµατισµό στο Φάληρο µε άνεµο ΒΑ 9 και τοπικά 10µπ!!! Ταξιδεύοµε µόνο µε τη µαΐστρα µουδαρισµένη. Βασίζοµαι στο άξιο πλήρωµά µου, Τολµάµε να συνεχίσοµε… Τραγουδάµε (τρόπος του λέγειν..αφού µόλις που το λέµε!!!) για να αντλήσοµε δύναµη ψυχής. Όµως… τα καταφέραµε, στο δυσκολότερο αυτό Ρ.Α. όλων των περιόδων.

Σπουδαίο µάθηµα αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας στο ξεκίνηµά µας.

β.- Ρ.Α. 2001 Οδυνηρή εµπειρία αλλά…και ικανοποίηση.

Παραπλέοµε τις βόρειες ακτές της Μήλου για τερµατισµό στο Φάληρο. Σπάει ο ιστός στο ύψος του κάτω σταυρού. Συρµατόσχοινα και πανιά περνούν κάτω από τη γάστρα και έχουν µπλοκάρει την έλικα. Ποδίζοµε µε µισή µαΐστρα, έστω για µικρή προχώρηση, ενώ ξεπέφτοµε επικίνδυνα προς τις ακτές. Ένα δραµατικό 10λεπτο αρχίζει να µετρά (…µου φάνηκε αιώνας…) που θα µου επέτρεπε να καβατζάρω τον βόρειο κάβο της Μήλου για να πάροµε τον καιρό πρύµα. Στόχος µου, να απαγκιάσοµε στις νότιες ακτές και να αγκυροβολήσοµε. Τα καταφέραµε, και αφού απελευθερώσαµε τη γάστρα, πήραµε την πορεία επιστροφής για τα Χανιά µε µηχανή, µισό ιστό, µισή µαΐστρα, και µισό φλόκο (και…µισές δυνάµεις… ).

Την οδυνηρή εµπειρία διαδέχτηκε η µεγάλη ικανοποίηση γι’ αυτό που τολµήσαµε σαν οµάδα, µόνοι µας χωρίς εξωτερική βοήθεια. Ευλογία τα τιµητικά σχόλια κυβερνητών και πληρωµάτων του αγώνα…Την αυτοπεποίθηση που εδραιώσαµε, απηχεί η ρήση του Θουκυδίδη «…παρά δύναµιν τολµηταί, παρά γνώµην κινδυνευταί, και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες …»

Όµως οι αγώνες θα µας προσφέρουν και όµορφες στιγµές ηρεµίας και χαλάρωσης :

Στιγµές :

γ.- Ρ.Α 1999 δυτικά της Κύθνου προς τερµατισµό στο Φάληρο.

 Μεσάνυχτα…Το δροµόµετρο έχει κολλήσει στο µηδέν… Σκοτάδι και απόλυτη ησυχία. Αρχίζει να θαµποφέγγει από ανατολικά και σε λίγο ξεπροβάλλει από το κάβο του Αγίου Δηµήτρη η πανσέληνος που αργά σηκώνεται και το λαµπερό µονοπάτι της απλώνεται στη γαληνεµένη θάλασσα. Όλοι έχοµε βουβαθεί…κανείς δεν θέλει να διαταράξει την ψυχική γαλήνη, τη σιγή του νου… Μακάρι να µπορούσαµε να παρατείνοµε τα καθορισµένα χρονικά όρια τερµατισµού… αλλά…

2.- ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ

51st Aegean Rally 18-28 July 2014©Nikos Alevromytis/ AleN Photography

Σοβαρή πρόκληση για συµµετοχή. Έχω µία διαφορετική αίσθηση όταν το αρµενίζω, από αυτή που είχα όταν ταξίδευα µε τα πολεµικά πλοία του ναυτικού µας τη Μεσόγειο ή τον Ατλαντικό. Τα λόγια του Καζαντζάκη βρίσκουν απήχηση στην ψυχή µου. «… Χαρά στον άνθρωπο που αξιώθηκε πριν πεθάνει, να αρµενίζει το Αιγαίο…να σκίζει το πέλαγο ετούτο, µουρµουρίζοντας το όνοµα κάθε νησιού που καβατζάρει…».

Και όχι µόνο…Ειδικά όταν αρµενίζεις το Αιγαίο που το αυλάκωναν τα πλοία των κοντινών προγόνων µας, που αγωνίζονταν για να διαφυλάξουν την εθνική µας κυριαρχία, τότε παράξενα συναισθήµατα σου γεννώνται, σαν και εσύ να θέλεις να επιβεβαιώνεις το αποτέλεσµα αυτό.

3.- ΡΑΛΛΥ ΑΙΓΑΙΟΥ. ΑΝΘΡΏΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Με τέτοιες εναλλαγές έντονων συναισθηµάτων, σφυρηλατούνται ακατάλυτοι ψυχικοί δεσµοί, όχι µόνο µε άξια πληρώµατά µου που είχα την τύχη να ταξιδέψω, αλλά και γενικά µε τον ιστιοπλοϊκό κόσµο του Ρ.Α. Νοιώθω τον φίλο µου να αγωνίζεται κοντά µου και να αντιµετωπίζει τις ίδιες δυσκολίες. Τον νοιάζοµαι όπως και αυτός νοιάζεται για εµένα.

Πώς να ξεχάσω τις στιγµές που ζήσαµε στο Ρ.Α. 1989 στα Χανιά κατά τη δεξίωση του ΝΟΧ προς τιµή των πληρωµάτων :. Περασµένα µεσάνυχτα και το τρικούβερτο γλέντι µε λύρα και πεντοζάλη, διαδέχεται µία ηδονιστική χαλάρωση. Τα πληρώµατα αγκαλιασµένα τραγουδούν τα δικά τους … Πιάνουν τα ριζίτικα οι Κρητικοί… «..αγρίµια κι’αγριµάκια µου, λάφια µου µερωµένα..» …και απαντούν τα ρώσικα πληρώµατα (από 27 σκάφη !!!) µε …« Νύχτες Μόσχας …και Καλίνκα..»Ψυχές χωρίς σύνορα !!! Υπέροχα συναισθήµατα…

{ Παρένθεσση. Προσεγγίζοµε τα Χανιά νύχτα και η αναλαµπή του φάρου του Ενετικού λιµένα κατευθύνει τον τερµατισµό µας. Έχει τη δική του ιστορία αφού για πρώτη φορά µετά από 40 χρόνια, το σύµβολο αυτό της πόλης µας που το φωτίζαµε χωρίς να µας φωτίζει, καταφέραµε να επαναλειτουργήσει µε αφορµή το Ρ.Α. Είµαστε ευγνώµονες… }

4.- ΡΑΛΛΥ ΑΙΓΑΙΟΥ. ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΕΣ

Φέτος κλείνοµε τα 60 χρόνια Ρ.Α., της ιστορικής αυτής διοργάνωσης που συµβάλλει καταλυτικά στην ανάπτυξη της ιστιοπλοΐας και προβάλλει την εθνική σηµασία των ανατολικών µας νησιών

Ευχόµαστε ολόψυχα να διατηρήσοµε τον υπέροχο αυτό θεσµό. Είµεθα ευγνώµονες στον διοργανωτή ΠΟΙΑΘ. Με θαυµασµό απευθύνω θερµές ευχαριστίες στον πρόεδρό του και αδελφικό µου φίλο Γιάννη Μαραγκουδάκη που πρωτοστατεί σε αυτή την προσπάθεια.

Προσβλέποµε µε αισιοδοξία προς το επόµενο Ρ.Α. Χωρίς να παραβλέπω την «παρά δύναµη τόλµη» του Θουκυδίδη, στη φάση αυτή της «…ενηλικίωσής µου…» που καβατζάρω τα 91 µου χρόνια, ακούω τη φωνή του Θεού µου ο οποίος µου έδωσε το χάρισµα να δέχοµαι τα πράγµατα που δεν µπορώ να αλλάξω….

Αντιναύαρχος Π.Ν. ε.α. κυβερνήτης του ΚΟΡΜΟΡΑΝΟΣ
Previous Post Next Post