Ίρις Γιαννακοπούλου, Σχεδιάζοντας στην εκκίνηση του AEGEAN 600

Με µεγάλο ενθουσιασµό πήγαµε µε τη µικρή µου κόρη στο Ναό του Ποσειδώνα να παρακολουθήσουµε την εκκίνηση του Aegean 600. Αν και βρεθήκαµε εκεί ορµώµενοι από τη συµµετοχή του δικού µας καπετάνιου – ‘του καπετάνιου της καρδιάς µου’ – το θέαµα ήταν συνολικά εκθαµβωτικό!

Η θέαση των monohull να καταφτάνουν µπροστά στα πόδια µας, µε το ‘Leopard 3’ να προπορεύεται σαν γεράκι για να πάρει τη στροφή στη σηµαδούρα, έκανε την καρδιά µου να σκιρτήσει. Τα σκάφη, σαν σµήνος πουλιών κατευθύνθηκαν δυναµικά προς τον προορισµό τους, πλαγιασµένα και υπέροχα σε µια τέλεια αγωνιστική συγχορδία, και µετά χάθηκαν στον ορίζοντα. Λαχτάρησα να αποτυπώσω τη στιγµή—αυτό που βίωνα ως µεγαλειώδες και ταυτόχρονα απλό—ανάλαφρα αλλά µε ορµή.

Η ενέργεια του βράχου µε συνεπήρε: Πίσω µας ο Ναός του Ποσειδώνα να στέκει αγέρωχος πάνω στον βράχο κι ο ίδιος ο θεός της θάλασσας να φροντίζει για την τέλεια συνθήκη στην έναρξη, σαν τον γονιό που διακριτικά παρακολουθεί από µακριά τα παιδιά του στα παιχνίδια και τις προσπάθειες τους.

Περίµενα µε µεγάλο ενθουσιασµό το Aegean 600. Είχα ακούσει για αυτόν τον αγώνα από παλιότερα. Συζητούσαµε µε τον Νικόλα–τον στη ζωή συνταξιδιώτη µου!–την ενδιαφέρουσα και απαιτητική διαδροµή του από πέρυσι. Τελικά βρέθηκε να συµµετάσχει και εκείνος σε αυτόν –η οµάδα του µάλιστα τερµάτισε πρώτη στην κατηγορία της!

Τα τελευταία πέντε χρόνια κάνουµε οικογενειακή ιστιοπλοΐα. Οι ταχύτητες και οι συνθήκες του αγώνα είναι πολύ διαφορετικές από τις δικές µας πλεύσεις. Στις δικές µας, έχοντας τρία µικρά παιδιά – ενός, τριών και πέντε χρονών – ο ‘αγώνας’ έχει πολύ διαφορετική καταµέτρηση….! Το απολαµβάνουµε µικροί µεγάλοι στο έπακρο. Ο Αργοσαρωνικός έχει γίνει ο κήπος µας µε τα παιδιά: ζητούν φιστίκια από την Αίγινα, παγωτό µηχανής από το Αγκίστρι, τέχνη στην Ύδρα. Είναι το πλοίο της αγάπης µας άλλωστε, που το ταξιδεύουµε και µας ταξιδεύει.

Πού προκύπτει ο χρόνος για ζωγραφική µε τρία παιδιά; Το πάθος για τη θάλασσα κι ο ενθουσιασµός είναι ο µπούσουλας. Με τον Νικόλα γελάµε πάντα και αναρωτιόµαστε ποιος τελικά έχει τον πιο απαιτητικό ρόλο, αυτός που κρατάει το τιµόνι ή αυτός που σαν το χταπόδι προσέχει τα παιδιά. Κάπου εκεί ενδιάµεσα, βρίσκω και το χρόνο του ‘διαλογισµού’ µου. Η στιγµή που θα πάρω το πενάκι και τα χρώµατα µου, χαρτί και λίγο θαλασσινό νερό και θα αποτυπώσω τη στιγµή, για να την κρατήσω µέσα µου ολοδική µου. Πολλές είναι οι φορές που αυτό γίνεται µε ένα µωρό να θηλάζει ή να κοιµάται στην αγκαλιά µου. Έτσι, οι πολύτιµες στιγµές της ζωής µου διαβάζονται µέσα από µικρά σηµειωµατάρια – µε πολλή θάλασσα και κόκκους άµµου ανάµεσα στις σελίδες.

Η πρώτη µου έκθεση πραγµατοποιήθηκε στη Μύκονο το 2013. Είχα ζωγραφίσει τη Μύκονο κάνοντας διακοπές µε ένα ιστιοφόρο, όταν περιπλανώµενη στις γκαλερί του νησιού µού γεννήθηκε η επιθυµία να βρεθώ κι εγώ εκεί για να µοιραστώ την αγάπη µου για τη θάλασσα µε τον κόσµο. Έτσι κι έγινε. Τα σχέδια αποσπάστηκαν από τα τετράδια, άλλαξε η κλίµακά τους και ξεκίνησε το δικό τους ταξίδι ως πίνακες µεγάλων διαστάσεων. Η µία έκθεση έφερε την άλλη, µε τη δεύτερη να µε βρει έγκυο οκτώ µηνών στο γιό µας. Τελικά χρειάστηκαν 5 χρόνια ταξιδιών και παιδιών ώστε να ωριµάσει η τρίτη µου έκθεση πέρυσι στην Ύδρα. Με ένα µωρό έξι µηνών στον µάρσιππο οληµερίς, ήταν µια καταπληκτική εµπειρία και τολµώ να πω πως απόλαυσα γλυκιά επιτυχία. Η αρχόντισσα Ύδρα, είναι σταθµός ιστιοπλοΐας και τέχνης. Νιώθω τυχερή που έγινα µέρος της.

iris

Πού µπορεί κανείς να γνωρίσει τον κόσµο µου; Μπορεί να συναντηθούµε τυχαία σε κάποιο λιµάνι, καθώς θα ζωγραφίζω τα χρωµατιστά σχοινιά στα βιτζιρέλα ενός σκάφους ή τα σηµαιάκια στα ξάρτια του. Αλλά θα χαρώ να βρεθούµε και στο show room µου στη Βουλιαγµένη, όπου εργάζοµαι αλλά κι εκθέτω πολλούς πίνακες µου (Πολυµνίας 6, Καβούρι). Έργα µου βρίσκονται σήµερα στην gallery MyCrown art collection της Ύδρας, στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Μουσείο της Ύδρας, καθώς και στη µόνιµη συλλογή της Ιστορικής Οικίας Λαζάρου Κουντουριώτη. Τα έργα µου παρουσιάζονται επίσης στο Instagram (iris_gi), αλλά και στην ιστοσελίδα µου
(www.irisgiannakopoulou.com).

Με συναρπάζει και αισθάνοµαι ευγνώµων γνωρίζοντας ότι πίνακες µου βρίσκονται σε σπίτια και σκάφη ανά τον κόσµο, να µιλάνε για την Ελλάδα και τα ταξίδια της.

Βιογραφικό Ίρις Γιαννακοπούλου

Η Ίρις Γιαννακοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Αγγλία και τη Σκωτία. Συνεργάστηκε µε σηµαντικούς Έλληνες αρχιτέκτονες, µεταξύ των οποίων ο ‘δάσκαλός της’ Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας. Από το 2011 διατηρεί αρχιτεκτονικό γραφείο στην Αθήνα. Έχει ασχοληθεί επίσης µε τη γραφιστική, την αρχιτεκτονική φωτογραφία και την εικονογράφηση. Ατοµικές εκθέσεις : ‘Γραµµές στον Ήλιο’ Μύκονος 2013, ‘Ανεµολόγιο’Μύκονος 2017, ‘to the moon & back’, Ύδρα 2022. Έργα της βρίσκονται σήµερα στην gallery MyCrown art collection στην Ύδρα, στο Ιστορικό κι Αρχαιολογικό Μουσείο της Ύδρας καθώς επίσης και στη µόνιµη Συλλογή της Ιστορικής Οικίας Λαζάρου Κουντουριώτη.

Η Ίρις είναι ενθουσιώδης ιστιοπλόος, αυτοδύτης, λάτρης της ελληνικής παράδοσης. Η αγάπη για τη θάλασσα και τα σκάφη ρίζωσε µέσα της από παιδί, έχοντας περάσει τα καλοκαίρια της µε τους γονείς και τον αδερφό της αρµενίζοντας σε ένα ξύλινο σκαρί. Μέσα από το αρχιτεκτονικό σκίτσο διαµόρφωσε µια προσωπική εκφραστική γλώσσα µε την οποία αποτυπώνει τα βιώµατά της, ιδιαίτερα τα ταξίδια που αποτελούν και τη µεγαλύτερη πηγή έµπνευσής της. Μητέρα τριών παιδιών σήµερα, η Ίρις µε την οικογένειά της σε όλο τους τον ελεύθερο χρόνο, ταξιδεύουν στην Ελλάδα µε ένα ιστιοφόρο, ανακαλύπτοντας και ‘σχεδιάζοντας’ τις οµορφιές της.

«Ίρις Γιαννακοπούλου σχεδιάζει αντί να γράφει: η προσωπική γραφή της µια χαρακτηριστική µαύρη γραµµή που, αποτυπώνοντας µε ταχύτητα φευγαλέες στιγµές, δίνει έκταση και διάρκεια στο βιωµατικό χώρο και χρόνο. Τα αντικείµενα, φτιαγµένα από περιγράµµατα και χρωµατικές διαφάνειες, µεταµορφώνονται διαρκώς από την κίνηση ενός κόσµου υφασµένου από θάλασσα, άνεµο και φως, ζωοδότη και διαρκώς παλλόµενο. Η Ίριδα αποδίδει στα έργα της την εµπειρία της ενότητάς της µε τον κόσµο, στα όρια του εσωτερικού µε το εξωτερικό: το βλέµµα της κατοικεί τον κόσµο, σχεδιάζοντάς τον. Αποσπασµένα από την κλίµακα και την αφηγηµατική συνέχεια των τετραδίων της, οι εικόνες της µάς καλούν να ταξιδέψουµε στα τοπία της µε την επίµονη ελαφρότητα ενός παιδιού και τη ζωτική σταθερότητα ενός µητρικού βλέµµατος.»
Μαρία Μίχου, Αρχιτέκτονας

Previous Post Next Post