Ας ξεκινήσουμε από αυτό. Ποιος περίμενε μετά από τον τυφώνα Ίρμα, ο οποίος ισοπέδωσε στην κυριολεξία οτιδήποτε βρέθηκε στο πέρασμα του, ότι τελικά ο συγκεκριμένος αγώνας θα γινόταν; Προσωπικά μιας και ως προσκεκλημένοι στο συγκεκριμένο γεγονός η συμμετοχή μας ήταν βέβαιη, δεν περίμενα ότι ο αγώνας θα γίνει.

Να πω την αμαρτία μου περίμενα ένα e-mail που θα έλεγε ότι ο αγώνας δεν θα γινόταν, κάτι το οποίο θα ήταν απολύτως κατανοητό από τη μεριά μας μετά από αυτά που βλέπαμε στην τηλεόραση η διαβάζαμε στο ιντερνέτ για τον τυφώνα Ίρμα και τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσε. Πάντα με προκαλούσαν τα έντονα καιρικά φαινόμενα. Όχι δεν θα ήθελα να είμαι εκεί, ή στη θάλασσα όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει αλλά αυτή η τεράστια δύναμη της φύσης είναι πέρα από τη λογική μας. Οι ισχυρότεροι άνεμοι που αντιμετωπίσαμε όντας στη θάλασσα ήταν το 1998 στη Μελβούρνη όταν αγωνιζόμουν στα 470 όπου μας ‘χτύπησε’ (ούτε καν καταλάβαμε τι έγινε και βρεθήκαμε στο νερό όταν έσκασε) καταιγίδα η οποία ‘ξήλωνε’ τη θάλασσα. Ευτυχώς το κεφάλι της (πάνω από 50 knots) κράτησε λίγο και σωθήκαμε και μείς και το σκάφος μας. Την επόμενη ημέρα για την ιστορία μάθαμε για τον κόσμο που πνίγηκε στον περιβόητο αγώνα του Sydney – Hobart. Τότε λοιπόν βλέποντας 50+ (και είμαι πραγματικά συγκρατημένος με τον αριθμό) προσωπικά φοβήθηκα αλλά ένιωσα και ένα δέος για αυτό που συνέβαινε. Αναρωτιέμαι τι θα ένιωσαν άνθρωποι που βίωσαν ταχύτητες ανέμου 400 – 500 χλμ. (200+ knots), ντόπιοι ανέφεραν ότι μετρήθηκαν τέτοιοι αριθμοί, αν και μου ακούστηκε πολύ υπερβολικό αλλά επέμεναν λέγοντας ότι ήταν πολύ δυνατότερος απ ότι προέβλεψαν… για περίπου 37 ώρες. Τα επίσημα δελτία έδωσαν ανέμους στα 185 μίλια την ώρα.
Τι να πεις. Κι αυτά πολλά είναι.
Φτάσαμε στη Γουαδελούπη. Κοιτούσα δεξιά και αριστερά να δω σημάδια της τέλειας καταιγίδας. Λίγα πράγματα. Κάτι δέντρα πεσμένα. Μετά έμαθα ότι η Ίρμα δεν χτύπησε το νησί όπως τον Άγιο Μαρτίνο και Βαρθολομαίο. Ένα ακόμη στοιχείο είναι ότι λόγω του τροπικού κλίματος η βλάστηση αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς καλύπτοντας τα ‘ίχνη’.
Φτάνουμε στον Άγιο Μαρτίνο και εκεί πραγματικά οι καταστροφές ήταν μεγάλες. Ρημαγμένα σπίτια και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Υπήρχε ένα σημείο με coconut trees τα οποία όλα κείτονταν ξαπλωμένα στο έδαφος λες και έπεσε πυρηνική βόμβα. Στον Άγιο Βαρθολομαίο ο οποίος χτυπήθηκε από τους ισχυρότερους ανέμους όχι πολλά να δεις. Μόνο σε κάποια σημεία coconut trees ξαπλωμένα. Κάποια σπίτια χωρίς στέγες, σημάδια της στάθμης της θάλασσας η οποία ανέβηκε κάπου στα 2 μέτρα σε ύψος και πήρε ότι βρήκε στο διάβα της, αλλά τίποτε απ όλα αυτά που βλέπαμε δεν έδειχνε αυτό που πραγματικά συνέβη.
Όταν κάποια στιγμή μου έδειξαν φωτογραφίες μετά τον τυφώνα δεν πίστευα αυτό που είδα. Μιλάμε για σκηνές αποκάλυψης. Αποκάλυψη όμως και οι άνθρωποι του νησιού οι οποίοι μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα καθάρισαν ότι δεν μπορείτε να διανοηθείτε. Απλά απίστευτο!
Αυτή ήταν και η αίσθηση μου όλο το διάστημα που βρεθήκαμε εκεί παρατηρώντας τους ανθρώπους και την καθημερινή προσπάθεια τους να καθαρίσουν το μέρος και να ξαναχτίσουν το νησί τους μετά από μια τέτοια τεράστια καταστροφή.
Μια τεράστια εμπειρία και μάθημα για εμένα προσωπικά.
Στο αγωνιστικό μέρος τώρα. Ήταν η πρώτη μου συμμετοχή στον συγκεκριμένο αγώνα μαζί με τον Ντάνη όπου το φορμάτ του δεν έχει καμία σχέση με τα όρτσα – πρύμα που έχουμε συνηθίσει. Διαδρομές ανάμεσα σε, νησάκια, βράχους, σημαδούρες και γύρω από το νησί έκαναν τον αγώνα συναρπαστικότατο! Ιδίως ο τερματισμός κάθε κούρσας ήταν τοποθετημένος σε τέτοιο σημείο που η επανεκκίνηση 1 μίλι περίπου πριν τον τερματισμό ήταν σίγουρη όσο και να προηγούνταν το πρωτοπόρο σκάφος. Αυτό το τελευταίο μίλι ήταν η μεγαλύτερη σπαζοκεφαλιά μιας και όσες φορές και να περάσαμε πάντα συναντούσαμε κάτι διαφορετικό από πλευράς συμπεριφοράς ανέμου και ας φυσούσε από την ίδια διεύθυνση.
Αγωνιστήκαμε λοιπόν με σκάφος τύπου Φόρμουλα 18 (18 foot catamaran with daggerboards, κλάση ευρέως διαδεδομένη στο εξωτερικό) και πραγματικά απόλαυσα τον αγώνα μιας και οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Μας πήρε δύο ημέρες να προσαρμοστούμε κυρίως στην κατάσταση της θάλασσας (μεγάλα κύματα) και να αρχίζουμε να παίζουμε με αυτά. Το σκάφος μας και γενικότερα το set up που επιλέξαμε (αγωνιστήκαμε με πανί το οποίο σχεδιάσαμε εμείς το οποίο δεν χρειαζόταν μάτσα) αποδείχθηκε ιδανικό για τις επικρατούσες συνθήκες. Ιδιαίτερα όταν φυσούσε πάνω από 10 κόμβους ήταν σαν να είμασταν επάνω σε σανίδα του σερφ!
Απόλαυση! Αγωνιστικά ήμασταν σταθεροί στην απόδοση μας σε έναν άκρως ανταγωνιστικό στόλο αντιμετωπίζοντας πληρώματα όπως οι Γαλλοι Cammas/Van Damme, Βέλγοι Demesmaerck/Gagliani, οι Αργεντίνοι Smith /Mariano κ.α. Δεν μπορούμε να πούμε ότι μείναμε ευχαριστημένοι από την απόδοση μας μιας και είχαμε τις ευκαιρίες να καθαρίσουμε τον αγώνα από νωρίς αλλά λάθη τακτικής κυρίως μας έφεραν στη 2η θέση μετά την 3η μέρα των αγώνων πίσω απο τους Gammas/Van Damme οι οποίοι εκμεταλλευτήκαν πλήρως τα λάθη μας.
Έμελλε όμως στη σημαντικότερη ιστιοδρομία της τελευταίας ημέρας (γύρος νησιού ο οποίος μετρούσε στη βαθμολογία διπλούς βαθμούς και δεν μπορούσες να εξαιρέσεις την συγκεκριμένη ιστιοδρομία από τη συνολική σου βαθμολογία) να χάσουν ένα σημείο στροφής με αποτέλεσμα να ακυρωθούν και να πέσουν στη 14η θέση. Από εκεί και πέρα για εμάς ο δρόμος ήταν ορθάνοιχτος μιας και είχαμε ήδη μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους αντιπάλους μας.
Αυτό που μου έμεινε εμένα προσωπικά μιας και ο Ντάνης είχε αγωνιστεί άλλες δύο φορές στον συγκεκριμένο αγώνα ήταν το όλο concept του αγώνα που απαιτούσε όλες τις πιθανές προσεγγίσεις που χρειάζεσαι σε διαφορετικού τύπου αγώνες. Αλλιώς προσεγγίζεις ένα όρτσα πρύμα και αλλιώς έναν αγώνα 25νμ γύρω από νησιά βράχους, φανάρια ναυσιπλοΐας και ότι άλλο. Τα είχε όλα σ’ ένα. Μα όλα!
Μου έμεινε το πνεύμα των αγώνων. Σκληρός ανταγωνισμός αλλά όχι πόλεμος!
Μου έμεινε και ο ωκεανός. Αυτή η αίσθηση που σου δημιουργεί η πορεία προς την ανατολή. Το μπράτσο (υποθετικά μιλώντας πάντα) σ’ έβγαζε κάπου στα Κανάρια Μόνο 2654,64 ν.μ μακριά. Κάπου 2,5 εβδομάδες δρόμος με το καταμαρανάκι μας.
Λέτε;

Previous Post Next Post
7 shares