Ζόρικα τα πράγματα. Όλοι μας με τον α ή β τρόπο προσπαθούμε να ισορροπήσουμε στην καθημερινότητα μας σ’ ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον (οικονομικό) το οποίο μεταβάλλεται συνεχώς και ασταμάτητα τα τελευταία χρόνια.

Όχι δεν θα γράψω για την κρίση αν αυτό νομίζετε επηρεασμένοι από τον παραπάνω πρόλογο. Απλά γράφω τα πράγματα όπως μου βγαίνουν πηγαία χωρίς να το πολυσκεφτώ.
Έλεγα λοιπόν ότι οι συνθήκες της ζωής μας έχουν γίνει δύσκολες.
Ως φυσιολογικός άνθρωπος, λέμε τώρα, αντιμετωπίζω τα ίδια όπως όλοι μας.
Κυνηγάω την ουρά μου σ’ έναν καθημερινό αγώνα που ο ‘τερματισμός’ δεν φαίνεται ή να το πω ακόμη πιο σκληρά δεν έχουμε ιδέα που μπορεί να είναι.
Η ιστιοπλοΐα λοιπόν πάντα για μένα ήταν ένα ‘χάπι’ που μου έδινε την απαραίτητη ενέργεια, διάθεση, θάρρος, όραμα, στόχο ή ότι άλλο, για να είμαι μόνιμα σε μια διαδικασία προσπάθειας ώστε τα πράγματα να προχωρούν όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες προς το καλύτερο.
Σαφέστατα αυτό είναι το επιθυμητό άλλα όχι πάντα εφικτό, πόσο μάλλον δε κάτω από τις συνθήκες τις οποίες καλούμαστε να λειτουργήσουμε.
Είπα συνθήκες;
Κάτι πολύ χρήσιμο τελικά που βγήκε από την ενασχόληση μου με το άθλημα ήταν το εξής. Έμαθα να λειτουργώ ή τουλάχιστον να προσπαθώ κάτω απ’ οποιεσδήποτε συνθήκες. Για σκεφτείτε το. Σε πιάνει καιρός. Τι κάνεις; Παραιτείσαι και πνίγεσαι; Αποδέχεσαι τις συνθήκες και κάνεις όλες τις απαραίτητες ενέργειες που χρειάζεται να κάνεις για να ασφαλίσεις το σκάφος σου μαζί και τη ζωή σου.
Αγωνίζεσαι για να κερδίσεις έναν αγώνα και τι περιμένεις; Να σου κάτσει ο καιρός για να κερδίσεις; Όχι φυσικά. Οφείλεις να είσαι έτοιμος και αξιόμαχος κάτω απ’ οποιεσδήποτε συνθήκες αν και εφ’ όσον επιθυμείς να ΝΙΚΗΣΕΙΣ.
Τι διαφορά έχει αυτό με τη ζωή προσωπικά δεν μπορώ να το καταλάβω. Το αναφέρω μιας και συζητήσεις με φίλους και γνωστούς καταλήγουν τις περισσότερες φορές από τη μεριά τους στη διαπίστωση ότι δεν μιλάμε για τα ίδια πράγματα.
Είναι γνωστό λοιπόν ότι ο καθένας μας γενικά έχει ένα μοναδικό τρόπο να σκέφτεται. Όπως και ένα και μοναδικό dna. Υπό αυτήν την έννοια τίποτε δεν είναι ίδιο. Κάτι σαν τα πανιά που βρίσκουμε ένα ‘γρήγορο’ και μετά ψάχνουμε να βρούμε το αντίστοιχο. Αυτό όμως δεν ισχύει για τον τρόπο εκτέλεσης μιας διαδικασίας ή μιας λειτουργίας. Εκεί πια τα πράγματα γίνονται πολύ συγκεκριμένα. Σ’ αυτό το σημείο λοιπόν μπαίνουν μια λέξη και μια φράση. Η λέξη «θέλω» (να κάνω) και η φράση «τι μου αρέσει» (να κάνω).
Πριν από χρόνια λοιπόν σ’ ένα από τα ταξίδια αποφόρτισης με την αγαπημένη μου μηχανή, όντας σκασμένος από την κούραση, σταμάτησα σ’ ένα χωριό να ξαποστάσω. Οι σκέψεις μου δεν ήταν και οι καλύτερες μιας και η καταπόνηση εκείνο το διάστημα ήταν μεγάλη και ομολογώ ότι σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Κάθησα λοιπόν σ’ έναν καφενέ στην πλατεία του χωριού κάτω απ’ έναν πλάτανο. Εγώ και ένας παππούλης παραδίπλα.
Αφού πέρασε κάποια ώρα, ο παππούς με καλημέρισε και με ρώτησε από που είμαι μιας και δεν με είχε ξαναδεί στο χωριό. Του απάντησα ευγενικά και έτσι πιάσαμε την κουβέντα περί ανέμων και υδάτων μέχρι που κάποια στιγμή μου είπε με νόημα. «Φαίνεσαι σκασμένος και πολύ κουρασμένος». «Είμαι» του απάντησα και πήρα το θάρρος να του πω ότι σκεφτόμουν να τα βροντήξω κάτω μιας και είχα κουραστεί απ’ την πολλή δουλειά. Δεν το ευχαριστιόμουν.
«Βρόντηξέ τα τότε» μου αποκρίνεται ο παππούλης. «Και τι να κάνω;» τον ρώτησα απορημένος μιας και η κουβέντα του χτύπησε κέντρο. «Άκουσε αγόρι μου. Αφού λες ότι κουράστηκες και δεν το ευχαριστιέσαι, παράτα τα και ψάξε να βρεις να κάνεις κάτι που σου αρέσει και γω σου υπόσχομαι ότι δεν θα ξαναδουλέψεις ποτέ στη ζωή σου!»
Έφυγα με τη φράση καρφωμένη στον εγκέφαλό μου. Αλήθεια μου άρεσε η ιστιοπλοΐα; Γιατί την έκανα όλα αυτά τα χρόνια; Ποια ήταν τελικά τα πραγματικά μου κίνητρα; Κι αν σταματούσα τι θα έκανα; Στην ιστιοπλοϊκή μου καριέρα πέρασα πολλές φάσεις με πολλές ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες περιόδους. Αυτό όμως που έχει μείνει πια δεν είναι οι νίκες-ήττες ούτε ότι έχω καταφέρει έως τώρα.
Είναι η αγάπη μου γι’ αυτό που κάνω. Το ενδιαφέρον για το αντικείμενο που μου πρόσφερε και μου προσφέρει ακόμη τόσες πολλές μοναδικές στιγμές. Είναι το άθλημα που φέρνει το νέο, το διαφορετικό. Αναπτύσσεται και εξελίσσεται συνεχώς καλύπτοντας την ανάγκη σου για πρόοδο έστω και σε θεωρητικό επίπεδο μιας και το σώμα με τα χρόνια φθίνει.
Γι’ αυτό λοιπόν έμπλεξα με αυτόν τον ‘σατανά’ το A-Class (μονοθέσιο -ιπτάμενο-καταμαράν) το οποίο πραγματικά μου ‘χει κλέψει την καρδιά και αναζωογόνησε όλο μου το ενδιαφέρον για το άθλημα και όχι μόνο.
21 κόμβους ταχύτητα στα όρτσα και 28 και κάτι στα πρύμα και ένας Θεός ξέρει πιο είναι το όριο έτσι όπως πάμε. Να σκεφτείτε ότι όταν ξεκίνησα μερικούς μήνες πριν δεν έκανα πάνω από 12 κόμβους στα όρτσα και 18-20 στα πρύμα.
Αυτό όμως που σε κάνει να χασκογελάς από τη μια και να τρομάζεις από την άλλη, είναι το γεγονός ότι κάθε φορά που βάζεις ένα όριο με αυτό το σκάφος πιθανότατα θα το σπάσεις.
Χασκογελάς που κουτσά στραβά μένεις όρθιος και τρομάζεις από την ταχύτητα. Η εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα είναι τόσο ραγδαία που πιστεύω ότι το όριο των 30 κόμβων θα ξεπεραστεί σύντομα και με άνεση, αρκεί να έχεις άντερα να ταξιδέψεις ένα τόσο μικρό και πανάλαφρο σκάφος με τέτοιες ταχύτητες.
Διαστάσεις; Μήκος: 5,49 μ, φάρδος: 2,30 μέτρα, βάρος μαζί με κατάρτι: 75 κιλά. Επιφάνεια πανιού: 13,94 μ²
Ναι θα αγωνιστώ. Θα είμαι όμως ειλικρινής. Δεν ξέρω αν θα είμαι ανταγωνιστικός. Η τελευταία φορά που έπιασα τιμόνι σε αγώνες ήταν το 1990! Σε καταμαράν δε, ελάχιστες φορές κι αυτές για βόλτες. Μου το χρωστούσα. 26 χρόνια πλήρωμα. Μου το χρωστούσα κι ας σπάσω τα μούτρα μου. Τόσο ξεκάθαρα.
Είναι η προσωπική μου πρόκληση. Είναι σαφές ότι τα ελάχιστα μέσα που διαθέτω μπορούν να με πάνε ως ένα σημείο. Μπαίνω στη θάλασσα μόνος μου μιας και δεν υπάρχει άλλο τέτοιο σκάφος στην Ελλάδα, ούτε βλέπω κάποιον διαθέσιμο να ακολουθήσει.
Το μόνο μέτρο σύγκρισης που έχω είναι το αγαπημένο μου GPS και τα video άλλων συναθλητών στο youtube! Κολλητοί έχουμε γίνει με αυτήν τη συσκευή.
Η λογική λοιπόν λέει ότι οι πιθανότητες επιτυχίας σε αγωνιστικό επίπεδο είναι περιορισμένες για όλους τους παραπάνω λόγους. Τότε; Ποιός ο λόγος; Αφού δεν υπάρχει ‘κέρδος’ θα λέγε κάποιος ποιός ο λόγος;
Είμαι χαρούμενος. Χαρούμενος που μπόρεσα να ‘πετάξω’, να γευτώ και να συνεχίζω να γεύομαι την ευχαρίστηση και την αδρεναλίνη του να ταξιδεύω ένα τέτοιο σκάφος.
Αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε φορά που μπαίνω μόνος στη θάλασσα και βγαίνω ‘διαλυμένος’ χασκογελώ. Τρέχω στο gps. Άλλος μισός κόμβος χμμ. αύριο θα κάνω ακόμη μια αλλαγή, θα σετάρω σε άλλη γωνία τα τιμόνια και βλέπουμε. Άντε να ξημερώσει! Τροφή για το μυαλό και την ψυχή. Κάπου θα καταλήξω. Σε κάποιο αποτέλεσμα. Είμαι περίεργος να δω που! Είναι τεράστια η πρόκληση για μένα.
Όχι δεν είναι πια ‘δουλειά’ και ας βάζω ώρες ατελείωτες. Είναι το ‘θέλω’ και ‘μου αρέσει‘!
Είναι το χάπι που με κάνει HAPPY και μου δίνει την ενέργεια να αντεπεξέλθω στη δύσκολη καθημερινότητα που όλοι μας αντιμετωπίζουμε μιας και η ενασχόληση μου με το άθλημα δεν είναι η μοναδική μου προτεραιότητα στην παρούσα συγκυρία.
Είναι όμως η διαδικασία η οποία μου δίνει την ενέργεια τη διάθεση, τη χαρά να συνεχίσω να προσπαθώ μέσα σ’ αυτό το ζοφερό περιβάλλον.

Live to let fly!

Previous Post Next Post
0 shares