Οι περισσότεροι από εσάς που διαβάζετε το περιοδικό – αν όχι όλοι, θα γνωρίζετε το Volvo Ocean Race.
Ένα από τα δυσκολότερα σκέλη του αγώνα, αν όχι το δυσκολότερο είναι αυτό από το Ώκλαντ (Νέα Ζηλανδία) στο Ιτατζάι (Βραζιλία), όπου οι 7 ομάδες που συμμετέχουν διέσχισαν τον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό ένα από τα πιο απόμακρα και αφιλόξενα σημεία στον πλανήτη.

Κάπου εκει βρίσκεται και το Point Nemo. To Point Nemo, πήρε το όνομα του από το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βέρν 20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, είναι ένα σημείο στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Αν κάποιος λοιπόν αποφασίσει να πάει ένα “ταξιδάκι” κατά εκεί μεριά και φτάσει σ’ αυτό το σημείο ας κοιτάξει καλύτερα ψηλά μιας και το κοντινότερο σημείο που μπορεί να βρει άνθρωπο είναι ο Διεθνής Διαστημικός σταθμός ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη κάπου στα 400χλμ από την επιφάνεια της Γης!!! Τουναντίον η κοντινότερη στεριά βρίσκεται στα 1450 ν.μ ή 2688 χλμ. και δεν θα την έλεγες και φιλόξενη ούτε θα σωζόσουν σε περίπτωση που θα χρειαζόταν να βρεις καταφύγιο για όποιο λόγο. Επίσης να προσθέσω τις βάναυσες καιρικές συνθήκες, τα τεράστια κύματα (13μ+), το κρύο και τις χιονοθύελλες όπως και τη θερμοκρασία του νερού(-2C με 10C) μιας και το σημείο βρίσκεται προς Ανταρκτική μεριά. Ξέχασα τα παγόβουνα αλλά τώρα δεν επιτρέπεται στα σκάφη για λόγους ασφαλείας να κατέβουν ακόμη πιο νότια για ακριβώς αυτόν τον λόγο. Η κυκλοφορία καραβιών ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Ποιος θέλει να βρεθεί εκεί άραγε;
Η ανάγκη του ανθρώπου να εξερευνήσει, να ζήσει την περιπέτεια, η περιέργεια του να δει τι υπάρχει εκεί πέρα, η διάθεση του να ξεπερνά τα εμπόδια και να χρησιμοποιεί το μυαλό του ώστε να βρίσκει τρόπους να επιβιώσει είναι δεδομένη. Γι’ αυτούς που έζησαν αυτή την εμπειρία, η ζωή μετά αυτό το σκέλος δεν ήταν ποτέ η ίδια και δεν εννοώ ότι “τρελάθηκαν” αλλά ότι γι’ αυτούς τους ανθρώπους αυτό το πέρασμα τους κάνει να δουν τη ζωή αλλιώς. Αυτή η “αίσθηση” ήταν διάχυτη όταν μίλησα με ανθρώπους που έχουν κάνει και κάνουν τον αγώνα σήμερα που μιλάμε. Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα ανελλιπώς οπότε όταν διάβασα ότι έφυγε άνθρωπος στη θάλασσα κατά τη διάρκεια του σκέλους αυτού, κάπου μετά το Point Nemo ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι μου.
Ήταν μεγάλο θα έλεγα το σοκ. Πως αντιμετωπίζεις μια τέτοια κατάσταση στη μέση του πουθενά; Όταν συνέβη το ατύχημα επικρατούσαν άνεμοι 30+ κόμβων και ακριβώς από πίσω ερχόταν κακοκαιρία με ανέμους πάνω από 50 κόμβους.. Η κοντινότερη βοήθεια ήταν στα 400 νμ, ένα καράβι που ήθελε 3-4 ημέρες για να φτάσει στο σημείο. Η μόνη ελπίδα θα ήταν ένα από τα αγωνιζόμενα σκάφη να ήταν κοντά. Μα το Scallywag ήταν το τελευταίο σκάφος και μάλιστα με μεγάλη απόσταση από το κοντινότερο προπορευόμενο σκάφος. «Δεν θες να είσαι το τελευταίο σκάφος σε αυτό το σκέλος» είπε ο νικητής της προηγούμενης έκδοσης του αγώνα Ian Walker σε συνέντευξη του. Διάολε πως γυρνάς όρτσα πίσω κάτω από τέτοιες συνθήκες. Πήρε 32 λεπτά στο πλήρωμα για να καταφέρει να επαναφέρει σε έλεγχο το σκάφος μετά την μπότζα εκτός ελέγχου που προκλήθηκε από κάποιο τεράστιο κύμα θαρρώ, όταν σε τέτοιες θερμοκρασίες νερού ο άνθρωπος αντέχει εν ζωή 6 λεπτά. Έγινε ξημέρωμα αλλά η διάρκεια της ημέρας μικρή. Η θάλασσα χαοτική. Τίποτε δεν ήταν υπέρ του ανθρώπου που έφυγε στη θάλασσα. Ξέρεις ότι και να τον βρεις οι πιθανότητες να ζει είναι απειροελάχιστες. Απλά ελπίζεις σ ένα θαύμα.
Μετά από 6 ώρες υπεράνθρωπης προσπάθειας ο Τζον Φίσερ κηρύχθηκε επίσημα χαμένος στη θάλασσα. Τρομακτικά δύσκολη η απόφαση αλλά αυτό που προείχε ήταν η ασφάλεια του υπόλοιπου πληρώματος με την κακοκαιρία να έρχεται. Πως μπορείς να προετοιμαστείς για κάτι τέτοιο. Όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τη θάλασσα και θέλουν να ζήσουν περιπέτειες όπως αυτή γνωρίζουν ότι οι πιθανότητες να πάνε τα πράγματα στραβά είναι εκεί. Προετοιμάζονται γι’ αυτό αλλά η αλήθεια είναι ότι μια στιγμή αρκεί για να γίνει το κακό. Ξέρουν και έχουν μεγάλο σεβασμό για τη δύναμη που έχει η φύση. Γνωρίζουν ότι αυτό πηγαίνει πέρα από την ικανότητά τους, ανεξάρτητα από το πόσο οργανωμένοι και προετοιμασμένοι είναι. Ένα δευτερόλεπτο είναι αρκετό.

Στην ιστιοπλοΐα, αλλά ειδικά σε αγώνες όπως ο Volvo Ocean Race, τη μια στιγμή μπορεί να παλεύεις για τη νίκη και την αμέσως επόμενη για τη ζωή σου. Η ζωή στη θάλασσα δεν είναι “παιχνίδι” για όλους. Η θάλασσα σου μαθαίνει να αντιμετωπίζεις αυτό που συμβαίνει ακόμη κι αν αυτό είναι τόσο σκληρό όσο η απώλεια ενός φίλου, συναθλητή , συνοδοιπόρου η όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. Εκεί έξω όταν βρίσκεσαι οι επιλογές σου είναι συγκριμένες θαρρώ. Γράφω και μόνο στη σκέψη του τι αντιμετώπισαν αυτοί οι άνθρωποι μου φέρνει ρίγος. Σκέφτομαι ότι η θάλασσα, αφού αντιμετωπίσεις τα εμπόδια σε “αναγκάζει” να προχωρήσεις. Να συνειδητοποιήσεις αυτό που συμβαίνει και να προχωρήσεις.
Τεράστιο το βάρος και η ευθύνη αυτών που συνεχίζουν τον αγώνα στη μνήμη του φίλου τους και το μόνο που έχουμε και μπορούμε να κάνουμε εμείς οι κοινοί θνητοί είναι να θαυμάσουμε το κουράγιο και την προσπάθεια που κάνουν να ολοκληρώσουν. Το Scallywag τερμάτισε τελευταίο στο σκέλος από το Ιτατζαΐ στο Νιούπορτ. Έκατσα και είδα τον τερματισμό τους. Η έκφραση όλων μέσα στο σκάφος τα έλεγε όλα. Στα δικά μου μάτια είναι αυτοί που “κέρδισαν” τον αγώνα. Όχι ενάντια στα αντίπαλα σκάφη αλλά στους εαυτούς του κάνοντας το καλύτερο που μπορούσαν ώστε να τιμήσουν τη μνήμη του συνοδοιπόρου τους σ’ αυτή την περιπέτεια.
Μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό. Σεβασμός.
Στη μνήμη του John Fisher. Ένας άνθρωπος που δεν ήξερα αλλά θα θυμάμαι θαρρώ όπως και πολλούς άλλους που έχασαν τη ζωή τους τολμώντας!

Tags:
Previous Post Next Post
44 shares