Η ψυχραιμία και η λογική ωφελούν

Είμαστε ένας λαός ενθουσιώδης και φουριόζος και μέσα κει χάνεται και το μέτρο και η λογική. Πρώτα-πρώτα ας αυτοβιογραφηθούμε. Είμαστε απόγονοι λαμπρών προγόνων, πάνω στη σκέψη των οποίων στηρίζεται ο σύγχρονος δυτικός, σχεδόν παγκόσμιος, πολιτισμός. Δεν υπάρχει επιστήμη, τέχνη και σκέψη που να μην ξεκίνησε απ αυτή τη γωνιά της γης.

Αυτό και μόνο, κάνει τους λογικούς-προηγμένους ανθρώπους κάπου-κάπου να κοιτάζουν προς τα εδώ, δηλ. προς τις μακρινές έστω ρίζες τους. Αυτό για μας είναι μια δεδομένη και χρήσιμη επαφή με τον έξω κόσμο, η οποία μας εξασφαλίζει μια θέση στη σκέψη των ανθρώπων. Δεν είμαι, ούτε θέλω να είμαι, αρχαιολάτρης, όχι διότι η αρχαιολατρία δεν αξίζει, αλλά διότι εύκολα παρασύρει σε επικίνδυνη συλλογιστική. Δεν βλάπτει πάντως μια απογραφή της κληρονομιάς μας.
Η σκέψη των προγόνων μας είναι σπουδαία και τα μνημεία μοναδικά. Με τη σκέψη δυστυχώς δεν ασχολούμεθα και, χωρίς ντροπή, την έχουμε αναθέσει σε τρίτους! Η ανάλυση της σκέψης των φιλοσόφων, έχει καταντήσει σχεδόν γερμανική υπόθεση, κι αν ανακαλυφθεί κανένα καινούργιο επίγραμμα, φωνάζουμε τον Appel από την Πολωνία να μας βοηθήσει! Ευτυχώς που ακόμα υπάρχουν οι Έδρες κλασικών σπουδών σε ξένα Πανεπιστήμια, διότι οι καθηγητές των δικών μας, έστω κι αν υπάρχουν κάποια φωτεινά μυαλά που μάταια παλεύουν, ασχολούνται με τα “άσυλα” και τις κληρώσεις των σημαιοφόρων. Τα Μνημεία εκλαμβάνονται σαν ‘πέτρες’ από τους πολλούς και σαν κερδοσκοπική αρένα από άλλους. Όσοι από τους ξένους επιμένουν να έρχονται μέχρι εδώ για να τα δουν, πρέπει να έχουν και την τύχη με το μέρος τους για να τα βρουν ανοιχτά. Αυτή η κληρονομιά θα μπορούσε να είναι πακτωλός πλούτου, υλικού και πολιτιστικού, αν υπήρχαν εξειδικευμένοι ‘τεχνίτες’ να τη διαχειριστούν.
Ας πάμε στον περιβάλλοντα χώρο, δηλ. στη στεριά και τη θάλασσα, μια και τα δύο συντελούν αποφασιστικά στη διαμόρφωση των χαρακτήρων. Το εύκρατο κλίμα και η φυσική διαμόρφωση του εδάφους, αποτελεί προνομιακό περιβάλλον διαμονής. Άλλο να ζεις στα Blakforest της Γερμανίας και στα ανήλια δάση της Σκανδιναβίας, κι άλλο στη γελαστή ελληνική ύπαιθρο. Δεν εκτιμάμε αυτή την ευλογημένη γη, που μας ανοίγει την καρδιά και που θέλει και μπορεί να προσφέρει από τα νοστιμότερα προϊόντα διατροφής. Εμείς επιλέγουμε αλεύρι πατάτας από την Ολλανδία, σκόρδα από την Αλβανία, ζάχαρη από την Αμερική και φιστίκια ‘Αίγινας’ από την Κίνα! Είναι απογοητευτικό να αφήνουμε το χώμα να ρημάζει και να καλλιεργούμε ντομάτες στις τεχνικές συνθήκες των θερμοκηπίων με νερό και λίπασμα! Είναι απογοητευτικότερο να τρώμε ντοματοπελτέ εισαγωγής, τουρσιά από την Τουρκία και χυμούς πορτοκαλιού με σκόνη από την Αργεντινή. Κάτι πάει επικίνδυνα κακά στη λογική μας!
Ας πάμε και στην άλλη ‘μάνα’ μας τη θάλασσα. Κι εδώ η συμπεριφορά μας δεν είναι καλύτερη. Οι ελληνικές θάλασσες με τις χιλιάδες νησιά και βραχονήσια, είναι από τις ωραιότερες του κόσμου, είναι ζεστές, ήπιες και σφύζουν από ζωή. Άλλο να κολυμπάς στις ελληνικές θάλασσες, κι άλλο στη Βαλτική, στην Αδριατική και στις Βορειοαφρικάνικες ακτές. Εδώ χαίρεσαι, εκεί κρυώνεις. Οι θάλασσές μας με τα νησιωτικά συμπλέγματα, είναι ικανές να μας εξασφαλίσουν το “ευ ζην”, κι εμείς αρνιόμαστε την προσφορά τους και τις κακοποιούμε. Εμείς πρέπει, δεν χρησιμοποιώ το δυνητικό «έπρεπε», ν αντιμετωπίζουμε τις θάλασσές μας με σεβασμό και αγάπη και να τις υπερασπιζόμαστε, όταν κάποιοι τις κακοποιούν. Οι θάλασσες είναι το μισό σπίτι μας, είναι το νερό στο ποτήρι που πίνουμε, δεν είναι οι χωματερές της ανοησίας και της αδιαφορίας μας.
Δεν έχω πρόθεση να ευλογήσω τα γένια των επιλογών μου, αλλά οι ιστιοπλόοι είμαστε εκείνοι που ασχημονούμε λιγότερο απ όλους στις θάλασσες, είμαστε εκείνοι που συζούμε μ’ αυτές και δεν τις κακοποιούμε, σαν αγροίκοι σύντροφοι. Χρειάζεται όμως να κάνουμε κι άλλα, πολύ περισσότερα, και τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι και χαρούμενοι. Άλλη φορά θα πω χαμηλόφωνα (γιατί ξέρω ότι υπάρχουν δυσκολίες), τις απόψεις μου για πράξεις μπορετές από τους ιστιοπλόους, τώρα σκανδαλίζομαι να θυμίσω τι γίνεται στο ψυχρό αρχιπέλαγος της Φιλανδίας. Στις εκεί ακατοίκητες νησίδες και βραχονησίδες, έχουν κατασκευάσει μικρούς μόλους και μικρά καταλύματα, στα οποία μπορούν να δέσουν για λίγο τα σκάφη. Τα καταλύματα είναι ανοιχτά, τα σκεύη στη θέση τους και οι επισκέπτες, αφού τα χρησιμοποιήσουν, προσπαθούν να τα αφήσουν σε καλύτερη κατάσταση απ ότι τα βρήκαν! Αφήνουν και, τον μη υποχρεωτικό, οβολό τους για να γίνεται κάποια αναγκαία συντήρηση. Είναι δειλία μας να λέμε ότι αυτά είναι πράγματα για άλλους, όχι, είναι και για μας, αρκεί να βγάλουμε τη μιζέρια απ το μυαλό μας και να απαλλαγούμε από τα σύνδρομα κατωτερότητας που μας διακατέχουν. Ας σκεφτούμε ψύχραιμα και λογικά, κι ας συνειδητοποιήσουμε, ότι μόνο εμείς μπορούμε να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας!

Previous Post Next Post
9 shares