Είναι τρελοί αυτοί οι Γάλλοι

«Κανείς δεν είχε σχεδιάσει ένα ταξίδι solo γύρω από τη Γη σε λιγότερο από 50 ημέρες. Όταν πλησίαζα προς τον τερματισμό η αίσθηση μου ήταν βαριά, κάτι το οποίο με ξεπερνούσε. Είχα αγωνία μήπως και κάτι πάει στραβά λίγο πριν το τέλος, μη χτυπήσω κάτι που θα μου προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά στο σκάφος και δεν θα τα κατάφερνα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη ύπνου και την κούραση με έβαλαν σε μεγάλη πίεση.
Πίεσα τον εαυτό μου να κάνει όλες τις μανούβρες που θα έκανε ένα αντίστοιχο σκάφος με πλήρες πλήρωμα. Πολλές φορές είχα αίμα στο στόμα μου καθώς έσερνα 10 πόντους τη φορά πάνω στο σκάφος πανιά που ζύγιζαν 150 κιλά το καθένα γεμάτα νερό. Υπήρξαν νύχτες που έμεινα τελείως ξάγρυπνος στο κόκπιτ μέσα στο κρύο με τη σκότα στα χέρια έτοιμος να λασκάρω σε περίπτωση που το σκάφος πήγαινε να ανατραπεί. Όλο αυτό δεν είναι μια κομψή δουλειά αλλά ο τρόπος μου δούλεψε. Ο Νότιος Ωκεανός ήταν πολύ δύσκολος. Συγκεντρώθηκα σε μικρές καθημερινές νίκες ώστε να μπορέσω να διατηρήσω τόσο το ηθικό μου όσο και τον ρυθμό. Σωματικά τα έδωσα όλα δεν έχω να δώσω τίποτε άλλο.
Ο τερματισμός είναι μια μεγάλη ημέρα για μένα ως αθλητής και ως άνδρας. Είμαι περήφανος για το ταξίδι μου. Δούλεψα ασταμάτητα για να φτάσω σ αυτό το σημείο. Έπεσα και ξανασηκώθηκα. Με τις ταχύτητες που πηγαίνουν αυτά τα σκάφη είσαι μόνιμα στην κόψη του ξυραφιού. Ο θόρυβος και οι δονήσεις του σκάφους είναι ανυπόφορες σ αυτές τις ταχύτητες (30+ knots). Όταν είσαι με πλήρωμα το αντιμετωπίζεις μέσα από την ύπαρξη των άλλων αλλά όταν είσαι μόνος σου προσθέτει τεράστια πίεση.
Ξέρεις ότι αν πάνε τα πράγματα στραβά θα πάνε πολύ γρήγορα πριν καν προλάβεις να αντιδράσεις με δυσάρεστα αποτελέσματα ακόμη και για τη ζωή σου. Τα κατάφερα όμως χάρις στην εμπειρία που απέκτησα μέσα από τις αποτυχίες μου. Αυτό που μπορώ να πω σήμερα είναι ότι η αξία τους ενισχύθηκε μέσα μου και είμαι πολύ περήφανος γι αυτό! Αυτή τη στιγμή θέλω μόνο ένα πράγμα. Να πάω για ύπνο και να αφήσω το μυαλό μου να ξεκουραστεί. Να κοιμηθώ λέγοντας στον εαυτό μου ότι όλα είναι καλά.»

Πέρυσι (χρόνος δεν πρέπει να έκλεισε) ήταν που έγραψα για το ασύλληπτο ρεκόρ του Thomas Coville ο οποίος έγινε ο γρηγορότερος άνθρωπος που έκανε τον γύρο του κόσμου με ιστιοπλοϊκό σκάφος χωρίς πλήρωμα… Γαλλιστί a solitaire.

Τα λόγια του παραπάνω μετά τον τερματισμό περιγράφουν ένα μοναδικό άθλο που μέχρι τότε αυτός και άλλοι δύο άνθρωποι στον πλανήτη είχαν καταφέρει. Ναι μόνο τρεις άνθρωποι τα είχαν καταφέρει. Στη Σελήνη πιο πολλοί έχουν πατήσει το πόδι τους. Τόσο μεγάλη είναι η δυσκολία ενός τέτοιου εγχειρήματος… με ένα τόσο μεγάλο και γρήγορο σκάφος (τριμαράν Ultim).
Προσωπικά δεν πίστευα ότι αυτό το ρεκόρ θα μπορούσε να σπάσει τόσο γρήγορα. Έσφαλα. Και τα στοιχεία ήταν εκεί. Το ρεκόρ του γύρου του κόσμου με πλήρωμα (Jule Verne Trophy) έπεσε και αυτό στις 40 ημέρες από 45. O συγκεκριμένος χρόνος έδειξε ότι όλα ήταν πιθανά. Το σκάφος που το πέτυχε δεν ήταν foiling (IDEC). Ήταν ένα στοιχείο το οποίο θα έπρεπε να λάβω υπ όψιν μου περισσότερο.
Μα μόνος ρε φίλε; Πως να κάνεις τέτοιο χρόνο μόνος.
Άντε μια η δύο ημέρες πιο γρήγορα έξι (6) όμως;
Μόνο που το σκέφτομαι δεν γίνεται. Αυτό έλεγα όταν έβλεπα τον Francois Gabart (από τον υπολογιστή φυσικά) να προηγείται στην προσπάθεια του να σπάσει το ρεκόρ του Thomas Coville. Κάπου όταν πέρασε το Cape Horn και ξαναμπήκε στον Ατλαντικό Ωκεανό, βλέποντας τον καιρό και τα μίλια που προηγούνταν αντιλήφθηκα ότι ο τύπος προσπαθούσε να σπάσει το ρεκόρ των 40 ημερών ή τέλος πάντων να κάνει έναν χρόνο κοντά εκεί.
Έτσι όπως εξελίχθηκε αυτός ο περίπλους θα μπορούσε να γίνει.
Τελικά το κοντέρ έγραψε 42 ημέρες 16 ώρες 40 λεπτά 35 δευτερόλεπτα.
Το ρεκόρ έσπασε. Οι αριθμοί ζαλίζουν (βλέπε Πίνακα).
O Gabart δήλωσε ότι δεν πίστευε ότι ένας τέτοιος χρόνος ήταν εφικτός. Είπε ότι ακόμη και όταν σχεδίαζαν στο χαρτί το όλο εγχείρημα δεν μπορούσαν να σκεφτούν κάτι καλύτερο από μία η δύο ημέρες γρηγορότερα.
Σήμερα όλα δείχνουν ότι υπάρχουν περιθώρια τα σκάφη να πάνε ακόμη γρηγορότερα με αποτέλεσμα οι χρόνοι να πέσουν ακόμη περισσότερο. Γιατί; Γιατί γίνεται!

Previous Post Next Post
29 shares