Ο Θωμάς Κοβιλίδης (Thomas Coville), η βάρκα του και ο γύρος του κόσμου σε 49 ημέρες

Thomas Coville on his sailing boat

Ντροπή σου Τριγκώνη, Ντροπή σου. Θα αναρωτιέστε τι έπαθα και τα έβαλα με τον εαυτό μου. Έγραψα προχθές για τους “παλαβούς” που συμμετέχουν στο Vendee Globe (Solo Round the World Race non stop με σκάφη monohull 60 foot) και ξέχασα τον δικό μας τον Θωμά τον Κοβιλίδη! Ντροπή και αίσχος. Δεν ξέρω αν το ξέρετε αλλά ο “δικός” μας ιστιοπλόος (παντού στην Ελλάδα υπάρχει ένας “δικός” μας) έκανε κάτι μοναδικό!!!

Ξεκίνησε από το Ushant της Γαλλίας και ολοκληρώνοντας μια περιστροφή γύρω από την Ανταρκτική επέστρεψε ξανά στο Ushant μέσα σε 49 ημέρες 3 ώρες 7 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα.
Πώς το κατάφερε αυτό ο Κοβιλίδης; Μόνος του χωρίς τον Πασπαρτού (υπηρέτης του Φιλέα Φόγκ στο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βέρν ο Γύρος του Κόσμου σε 80 ημέρες) με όχημα τον άνεμο, τις αδιαμφισβήτητες ικανότητες του και το μήκους 31 μέτρων, 21 φάρδους και 35 μέτρων ύψους τριμαράν* του. Αυτός ο “αθεόφοβος” λοιπόν τύπος, Πόντιος πρέπει να είναι αν κρίνω απ’ το όνομα του, έβαλε ένα στοίχημα όχι 20.000 λιρών όπως ο Φιλέας Φόγκ στο ομώνυμο βιβλίο, αλλά με τον εαυτό του ότι θα γίνει ο γρηγορότερος άνθρωπος γύρω από τη Γη με ιστιοπλοϊκό σκάφος παντελώς μονάχος.
Πριν ένα χρόνο περίπου, δύο αντίστοιχα σκάφη ξεκίνησαν για να κάνουν τον ίδιο περίπλου της Γης αλλά το ένα με 7 άτομα πλήρωμα και το άλλο με 13 ή 15 άτομα πλήρωμα αν δεν κάνω λάθος, προσπαθώντας να σπάσουν το ρεκόρ του περίπλου της Γης με πλήρωμα (Jules Verne Trophy) όμως όχι solo.
Έκαναν 47 ημέρες για να ολοκληρώσουν (το ρεκόρ είναι 45) τον περίπλου, όταν ο Κοβιλίδης έκανε μόνος του 49!!!
Ας αφήσουμε όμως τώρα στην άκρη το χιούμορ και ας μιλήσουμε για τον πραγματικό μας ήρωα ο οποίος όντως ονομάζεται Θωμάς Κοβίλ (Thomas Coville). Το Κοβιλίδης μου ήρθε στο μυαλό από την εποχή που ασχολιόμουν με το μπάσκετ και κάθε λίγο ερχόταν κανένας παίκτης από τη Σερβία ο οποίος εν μία νυκτί αποκτούσε ελληνικό όνομα και διαβατήριο. Οι πιο παλιοί θα τα θυμάστε αυτά. Δεν θα ξεχάσω μια αθλητική εφημερίδα, εδώ στη Βόρεια Ελλάδα, που έγραψε ότι ο παππούς του Michael Jordan είχε ελληνική ρίζα και ονομαζόταν Ιορδανίδης! Έτσι είπα κι εγώ να πρωτοτυπήσω μιας και απ’ ότι βλέπω η ζωή περνά γρήγορα και Έλληνα ιστιοπλόο να κάνει τέτοια πράγματα δεν θα δούμε οπότε σκέφτηκα να ελληνοποιήσω έναν έτοιμο!
Με βοήθησε και το όνομα του και να σου ο “Πόντιος”. Πολλοί ίσως να παρεξηγήσουν το γεγονός ότι τον αναφέρω ως “Πόντιο” αλλά ο τύπος έχει ένα πολύ κοινό χαρακτηριστικό με αυτήν τη ράτσα. Ασύλληπτο πείσμα! Ήταν η 6η φορά που προσπάθησε να σπάσει αυτό το ρεκόρ και τα κατάφερε μανουβράροντας αυτό το θηρίο σαν να είχε και άλλους 10 μέσα ως πλήρωμα. Στην προηγούμενη προσπάθεια του το 2014 έχασε το ρεκόρ για μερικές ώρες.
Επέστρεψε. Τα λόγια του τα λένε όλα από μόνα τους.
«Κανείς δεν είχε σχεδιάσει ένα ταξίδι solo γύρω από τη Γη κάτω από 50 ημέρες. Όταν πλησίαζα προς τον τερματισμό η αίσθηση μου ήταν βαριά, κάτι το οποίο με ξεπερνούσε. Είχα αγωνία μήπως και πάει στραβά κάτι, λίγο πριν το τέλος, μη χτυπήσω κάτι που θα μου προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά στο σκάφος και δεν θα τα κατάφερνα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη ύπνου και την κούραση με έβαλαν σε μεγάλη πίεση.
Πίεσα τον εαυτό μου να κάνει όλες τις μανούβρες που θα έκανε ένα αντίστοιχο σκάφος με πλήρες πλήρωμα. Πολλές φορές είχα αίμα στο στόμα μου καθώς έσερνα 10 πόντους τη φορά πάνω στο σκάφος πανιά που ζύγιζαν 150 κιλά το καθένα γεμάτα νερό. Υπήρξαν νύχτες που έμεινα τελείως ξάγρυπνος στο κόκπιτ μέσα στο κρύο με τη σκότα στα χέρια έτοιμος να λασκάρω σε περίπτωση που το σκάφος πήγαινε να ανατραπεί. Όλο αυτό δεν είναι μια “κομψή” δουλειά αλλά ο τρόπος μου δούλεψε. Ο Νότιος Ατλαντικός ήταν πολύ δύσκολος. Συγκεντρώθηκα σε μικρές καθημερινές νίκες ώστε να μπορέσω να διατηρήσω τόσο το ηθικό μου όσο και τον ρυθμό. Σωματικά τα έδωσα όλα… δεν έχω να δώσω τίποτε άλλο.
Ο τερματισμός είναι μια μεγάλη ημέρα για μένα ως αθλητή και ως άνδρα. Είμαι περήφανος για το ταξίδι μου. Δούλεψα ασταμάτητα για να φτάσω σ’ αυτό το σημείο. Έπεσα και ξανασηκώθηκα. Με τις ταχύτητες που πηγαίνουν αυτά τα σκάφη είσαι μόνιμα στην κόψη του ξυραφιού. Ο θόρυβος και οι δονήσεις του σκάφους είναι ανυπόφορες σ’ αυτές τις ταχύτητες (30+ knots). Όταν είσαι με πλήρωμα το αντιμετωπίζεις μέσα από την ύπαρξη των άλλων, αλλά όταν είσαι μόνος σου προσθέτει τεράστια πίεση.
Ξέρεις ότι αν πάνε τα πράγματα στραβά θα πάνε πολύ γρήγορα πριν καν προλάβεις να αντιδράσεις με δυσάρεστα αποτελέσματα ακόμη και για τη ζωή σου. Τα κατάφερα όμως χάρις στην εμπειρία που απέκτησα μέσα από τις αποτυχίες μου. Αυτό που μπορώ να πω σήμερα είναι ότι η αξία τους ενισχύθηκε μέσα μου και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό! Αυτή τη στιγμή θέλω μόνο ένα πράγμα. Να πάω για ύπνο και να αφήσω το μυαλό μου να ξεκουραστεί. Να κοιμηθώ λέγοντας στον εαυτό μου ότι όλα είναι καλά.»
Έγραφα τα λόγια του και συγκινήθηκα. Όχι δεν τον ξέρω τον άνθρωπο αλλά κατάφερε κάτι που θα κρατήσει χρόνια.
Κατάφερε κάτι “εξωγήινο”. 49 ημέρες.
Κάτι που δεν γνωρίζετε ίσως, είναι ότι οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν πατήσει στη Σελήνη είναι περισσότεροι απ’ αυτούς που έχουν επιχειρήσει να κάνουν τον γύρο του κόσμου solo μ’ ένα τριμαράν. Για την ακρίβεια οι άνθρωποι που το έχουν καταφέρει είναι τρεις. O Francis Joyon, η Ellen McArthur και ο Thomas Coville. Για τον πρώτο (Francis Joyon) όλα να πάνε καλά θα τα πούμε σύντομα.
Υποβάλλω ταπεινά τα σέβη μου κύριε Θωμά Κοβιλίδη για την επίτευξη αυτού του άθλου. Τα σέβη μου στον άνθρωπο που γνωρίζει ότι τα όρια είναι για να σπάνε.
Merci pour la leçon de vie Monsieur Thomas Coville!
Previous Post Next Post
0 shares