Μ’ΑΝΟΙΧΤΑ ΠΑΝΙΑ – ΤΕΥΧΟΣ 130

Συνεχίστηκαν και το δίμηνο Μαΐου – Ιουνίου οι ελληνικές ιστιοπλοϊκές διακρίσεις σχεδόν στο σύνολο των διεθνών διοργανώσεων. Στο παγκόσμιο κύπελλο του Σανταντέρ το δίδυμο Τ. Μάντης – Π. Καγιαλής κατέκτησε για πρώτη φορά το χρυσό μετάλλιο, επιβεβαιώνοντας τη μεγάλη κλάση τους. Αλλά και η Β. Καραχάλιου πιστοποίησε τον πρωταγωνιστικό της ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση, αποσπώντας το ασημένιο μετάλλιο.

Παράλληλα στη Μασσαλία ο Βύρων Κοκκαλάνης συνεχίζοντας τη διεθνή του καριέρα ανέβηκε στη δεύτερη θέση του βάθρου. Εκείνο όμως που έχει μεγάλη σημασία είναι οτι μετά το πρώτο επίπεδο των πρωταθλητών μας ακολουθεί μια σειρά από φερέλπιδες αθλητές που σύντομα θα κυριαρχούν στον διεθνή στίβο. Στο Κίελο οι Τ. Αθανασόπουλος – Δ. Τάσσης κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στα 420, ενώ στη Μασσαλία ο δεκαεξάχρονος Λ. Τσορτανίδης ήρθε τρίτος στα RSX για αθλητές μέχρι 17 ετών. Τέλος ο Οδ. Σπανάκης στη διεθνή ρεγκάτα της Ολλανδίας κατέλαβε την πέμπτη θέση μεταξύ πολλών αγωνιζόμενων. Φαίνεται ότι ο δρόμος που χάραξαν οι χρυσοί Ολυμπιονίκες του 1960 διάδοχος Κωνσταντίνος – Ζαΐμης – Εσκιτζόγλου και ακολούθησε ο “γιός του ανέμου” Ν. Κακλαμανάκης και το χρυσό δίδυμο Σ. Μπεκατώρου – Αιμ. Τσουλφά αλλά και οι διεθνείς διακρίσεις του Κ. Τριγκώνη – Ντ. Πασχαλίδη σε πολλά μη ολυμπιακά αγωνίσματα οδήγησαν την ελληνική νεολαία να αγαπήσει την ιστιοπλοΐα και να συνεχίσει τη θριαμβική πορεία. Αυτό βέβαια είναι σύνηθες στον αθλητισμό. Μην ξεχνάμε ότι η ελληνική κοινωνία γνώρισε στην ουσία το μπάσκετ μετά τη μεγάλη επιτυχία της Εθνικής μας ομάδας στο Πανευρωπαϊκό και από τότε συνεχίζεται η θριαμβευτική πορεία.
Αυτό επιβεβαιώνεται και από άλλα παραδείγματα και στον στίβο. Το τρίτο ολυμπιακό μετάλλιο, του Γ. Ρουμπάνη στο επί κοντώ το 1956 άνοιξε τον δρόμο για να δημιουργηθεί σχολή του επί κοντώ στην Ελλάδα με το Χρ. Παπανικολάου να δημιουργεί το παγκόσμιο ρεκόρ και να ακολουθήσουν ανάλογη πορεία διακρίσεων και οι σημερινοί μας πρωταθλητές.
Στην ανοικτή θάλασσα όμως η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει πολύ το αγωνιστικό επίπεδο και παρά το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες χάρις στις δημιουργηθήσες σχολές σε όλη την Ελλάδα με πρωτοπόρο τον Π.Ο.Ι.Α.Θ από τον οποίο έχουν αποφοιτήσει περισσότεροι από 30.000 ιστιοπλόοι το αγωνιστικό επίπεδο με ελάχιστες εξαιρέσεις είναι πολύ χαμηλό. Οι περισσότεροι αγώνες αφορούν σε σκάφη κρουαζιέρας και ημερήσιες διαδρομές.
Μια προσπάθεια που έκανε φέτος ο Π.Ο.Ι.Α.Θ να καλέσει τον ΝΟΕ και να συνδιοργανώσουν από κοινού το ATHENS TROPHY, έναν αγώνα καθαρά αγωνιστικών πλεύσεων δεξιοτεχνίας μάζεψε μετά βίας 16 σκάφη. Το χειρότερο δε είναι ότι από τα υπάρχοντα αγωνιστικά σκάφη, δύο επωλήθησαν και πήραν την άγουσα για το εξωτερικό και ακολουθούν και άλλα.
Η παρούσα οικονομική συγκυρία και η περίεργη συμπεριφορά των αρμοδίων για τους “σκαφάτους” μαζί με τα τεκμήρια διαβίωσης ενοχοποιούν το άθλημα.
Με χίλια βάσανα καταφέραμε να λύσουμε το θέμα των ΔΕΚΠΑ όπως είχε αναφερθεί στο προηγούμενο τεύχος για τα ιδιωτικά σκάφη των ομίλων. Η προσπάθειά μας όμως θα συνεχιστεί και η απόδειξη είναι το 54ο Ράλλυ Αιγαίου τον Ιούλιο.

Ο Ιωάννης Μαραγκουδάκης γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα.
To 1953, σε ηλικία 15 ετών, τιμήθηκε από την τότε Βασίλισσα Φρειδερίκη με έπαινο εξαίρετων πράξεων, για τη συμμετοχή του με το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων στην αρωγή των σεισμοπλήκτων Ιονίου.
Παράλληλα με τις Γυμνασιακές του σπουδές στη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή, ασχολείται με τον αθλητισμό στίβου και το 1957, σε ηλικία 19 ετών, καταρρίπτει την Πανελλήνια επίδοση στη σφυροβολία.
Τον ίδιο χρόνο εισάγεται στη Σχολή Μηχανολόγων – Ηλεκτρολόγων του Ε.Μ.Π. Αποφοιτά το 1962 και υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στο Τεχνικό Σώμα, ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός.
Μετά από μια εικοσαετή επιστημονική και επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αφιερώνει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο του στην ιστιοπλοΐα και έχει μία εμπειρία άνω των 150.000 ναυτικών μιλίων σε ιστιοπλοϊκούς αγώνες και θαλάσσιες περιηγήσεις, με διάκριση μεταξύ των άλλων και στον Αγώνα Διάπλου του Ατλαντικού ARC 2000.
Από το 1985 είναι Πρόεδρος του Δ.Σ. του Πανελληνίου Ομίλου Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης (Π.Ο.Ι.Α.Θ.) και από το 1990 και για 22 χρόνια διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Θαλάσσιας Ενώσεως.
Εκδότης του περιοδικού του ΠΟΙΑΘ «Ιστιοπλοϊκός Κόσμος» από το 1987.
Εκπρόσωπος της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας από το 2002 έως το 2010 στην Επιτροπή Ανοικτής Θαλάσσης της Διεθνούς Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας.
Επίτιμος δημότης Λέρου για τη διαρκή προσπάθειά του αναδείξεως της νήσου και την ανάπτυξη του ναυταθλητισμού της και του Αγαθονησίου για την εγκαθίδρυση συστήματος τηλεπαιδιατρικής

Previous Post Next Post
0 shares