Δοκιμάζουμε ξανά τη γοητεία της θαλασσινής περιπέτειας

Οι Έλληνες και στη χρυσή εποχή, αλλά και σε εποχές ξεπεσµού, µε την περιπέτεια τα είχαµε καλά. Οι αποικίες που είχαν γεµίσει τον τότε γνωστό κόσµο, η ιστορία του Οδυσσέα, η Αργοναυτική εκστρατεία, ο Τρωικός πόλεµος, οι πτήσεις του Ικάρου, φωνάζουν τις επιλογές ενός λαού που είχαν τα στοιχεία του απρόβλεπτου, του απρόοπτου, του επικίνδυνου, αλλά και την ελπίδα του γοητευτικού αποτελέσµατος. Ύστερα ήρθαν οι επιλογές των ναυτικών µας που αρµενίζοντας έγιναν εφοπλιστές και κυριάρχησαν. Ένα από τα χαρακτηριστικά της περιπέτειας, είναι το έντονο ατοµικό στοιχείο. Οι περισσότερες από τις περιπέτειες αποτελούν υπέρβαση της προσωπικής και της κοινής λογικής, γι’ αυτό άλλωστε ασκούν τόση γοητεία. Οι περιπέτειες των Ελλήνων διαχρονικά έχουν σαν χώρο πραγµατοποίησης τη θάλασσα και σαν βοήθεια τον αέρα. Λέµε, το εννοούµε και το πιστεύουµε, ότι είµαστε λαός θαλασσινός, γιατί έτσι γεννηθήκαµε, γιατί το αίµα µας έχει αυξηµένο ποσοστό χλωρίου, γιατί τα πάµε καλά µε την αρµύρα.

Αφορµή γι’ αυτές τις σκέψεις είναι το κυνήγι της περιπέτειας τις τελευταίες δεκαετίες από Έλληνες στη θάλασσα. Η πρώτη από τις περιπέτειες που θυµάµαι είναι το ταξίδι της ΧΑΡΑΣ του Σάββα Γεωργίου και της Σου, σαν γαµήλιο δώρο, που πέρασαν τον Ατλαντικό το 1956, µ’ ένα µικρό σκάφος, το µικρότερο καθώς λέγεται transatlantic εκείνης της εποχής, χωρίς επικοινωνία και βοήθεια, δηλ. µόνοι! Ύστερα ήρθαν οι δύο γύροι της γης από τον Γιώργο Γκρίτση, ο πρώτος µ’ ένα παλιό γαλλικό σκαφάκι 8 µέτρων και ο δεύτερος µ’ ένα παρόµοιο που ο ίδιος έφτιαξε! Εκείνη τη φουρνιά συµπλήρωσε ο Αντώνης Βασιλειάδης µε το Old Navy. ‘Ζήλεψε’ κι ο Δηµήτρης Τσάλης κι άρχισε κι εκείνος τα πέρα-δώθε από το 1984. Οι πρώτες εκείνες επιτυχίες έγιναν γνωστές και προκάλεσαν και σε άλλους το κυνήγι της θαλασσινής περιπέτειας. Το ΟΛΥΜΠΙΑ του Γκογκόση και το WATER GIPSY του Γιάννη Μαραγκουδάκη πέρασαν κι αυτά «απέναντι», κι όταν λέµε απέναντι εννοούµε 5-6 χιλιάδες µίλια κι έναν ωκεανό, όχι από τους ευκολότερους! Τώρα τρέχουν τον χορό της περιπέτειας ο Γιώργος Χαράκογλου και η Καρίνα Σάντρη. Αυτοί παράτησαν εκείνο που ο πολύς ο κόσµος ονοµάζει «επιτυχηµένη και οργανωµένη ζωή», άλλαξαν το άνετο σπίτι τους µ’ ένα ιστιοφόρο 12 µέτρων και από το 2000 ζουν σ’ αυτό και στα πέρατα του κόσµου, πράγµα που σηµαίνει συνειδητή επιλογή αλλαγής τρόπου ζωής. Αντί για σχόλιο παραθέτω την άποψη της Βασιλείας Καραχάλιου: «Τι να την κάνεις µια ζωή σε ευθεία γραµµή …;» Αναφέρω και το κυνήγι της περιπέτειας από τον Γιώργο Ξαρλή στα ποτάµια της Ευρώπης µε ιστιοπλοϊκό και το solo mini transat που ετοιµάζει ο Μάρκος Σπυρόπουλος.

Υπάρχουν κι άλλοι που κυνήγησαν την περιπέτεια στη θάλασσα, αλλά σκοπός µου δεν είναι η απαρίθµηση όσων το επιχείρησαν, αλλά η διαπίστωση, ότι κάτι έχει αρχίσει να ξαναγίνεται στον χώρο και στη χώρα µας. Λέµε, ότι οι Γάλλοι είναι οι άνθρωποι που αγαπάνε την περιπέτεια, ξεχνάµε όµως ότι εµείς γεννήσαµε την έννοια, τη ζήσαµε και τη διαδώσαµε στον κόσµο. Την κρύψαµε για µεγάλο διάστηµα, είναι καιρός να τη βγάλουµε στην επιφάνεια και να γίνουν πολλοί όσοι τη ζουν. Μπορεί να είναι υπερβολική η ιταλική άποψη, ότι η ζωή αξίζει όταν έχει περιπέτεια («se vivere, vivere pericolosamente»), αλλά ας µην την κάνουµε «ευθεία γραµµή», ο καθ’ ένας δεν µπορεί να περάσει τον Ατλαντικό, µπορεί όµως να πάει σε κάποιο κοντινό ή µακρινό ξεχασµένο νησί της Ελλάδας. Και να µην ξεχνάµε, ότι η περιπέτεια είναι «κοινωνικό αγαθό», γιατί δεν τη ζουν µόνο οι πρωταγωνιστές, αλλά και οι αναγνώστες και όλοι όσοι την πληροφορούνται!

Previous Post Next Post
12 shares